Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Η μικρή Ελένη κάθεται και...

Το καλοκαίρι αυτό έκλεισα τα 35. Και όσο και αν τα καλά μου γονίδια (Thanks καλοί μου γονείς!) οι σωστός τρόπος ζωής και η καλή μου αισθητικός με κάνουν να φαίνομαι τουλάχιστον εφτά χρόνια νεώτερη (ή αν θέλετε όπως η ματαιοδοξία μου θέλει να πιστεύω ότι φαίνομαι) δεν παύει παρά να έχω εισέλθει πλέον σε μία νέα φάση ζωής…



Κλασσικά και μπανάλ, επειδή είμαι σπίτι αυτές τις μέρες, πηγαίνω πίσω στις παλιές μου σημειώσεις και ψάχνω να βρω τι ήθελα κάποτε για τον εαυτό μου. Στα 15 μου, πριν 20 δηλαδή χρόνια (Jesus!), ήθελα κοντά στα 30 μου να έχω κατακτήσει τον κόσμο. Η κατάκτηση του τότε κόσμου μου, είχε να κάμει περισσότερο με το να προλάβω τους άλλους στην εκκίνηση (ήμουν πολύ πίσω), να μπορέσω να σπουδάσω που για μένα θα μπορούσε να ήταν ακόμα και όνειρο απατηλό, να μπορέσω κάποτε να κάμω μια ευτυχισμένη οικογένεια, να μπορέσω να ταξιδέψω, να μπορέσω να επεκτείνω, να καταλάβω, να βιώσω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Κοιτάζοντας πίσω και κρίνοντας τι ήθελε και τι έκανε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου μου, οι φίλοι, τα αδέλφια μου, πιστεύω πως κατάφερα αν όχι να κατακτήσω το σύμπαν, να προσπαθήσω να το πετύχω, έντιμα και καθαρά. Δεν πιστεύω πως θα με έκρινε άδικα και αυστηρά ο 15χρόνος εαυτός μου. Δεν πιστεύω πως θα μου μιλούσε για χαμένες ευκαιρίες. Έκανα πάντα ότι μπορούσα, κατάφερα να ξεφύγω από το πλαίσιο που με είχαν φυλακίσει οι καταστάσεις. Και αν στην πορεία έχασα λιγάκι από τον τότε εαυτό μου, υπάρχουν καινούργια κομμάτια που προστέθηκαν και με έκαναν να νοιώθω καλά…

Ξέρω πως στην πορεία έχασα λιγάκι την αθωότητα μου. Αλλά η μικρή Ελένη, ποτέ δεν καθόταν να κλαίει όπως έλεγε το τραγούδι. Θέλω να πιστεύω πως πάντα θα σηκώνομαι απάνω, θα κοιτάζω τον ήλιο και θα δείχνω με το χέρι μου εκείνον που αγαπώ…



Και πιστεύω πως το ξέρει εκείνος που αγαπώ. Μόνο και μόνο για σένα εκείνο το 15χρόνο κοριτσάκι θα μου έγνεφε απαλά πως τα κατάφερα. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία της ζωής μου ήταν και υπήρξε πάντα η αγάπη! Πόσα να σου πω ευχαριστώ?

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

You are in the army now…

Χαράς ευαγγέλια σήμερα στο σπίτι της ευρύτερης μου οικογένειας! Φτάνει σπίτι ο στρατεύσιμο υιός. Του αδελφού μου, ο μεγάλος υιός. Ο Σαββάκης μας. Ταλαιπωρημένος, δυστυχισμένος, έχοντας χάσει τρία κιλά, τα γυαλιά του και την ψυχραιμία του, ο αδελφός μου θα πάει στο μακρινό τάγμα που τον τοποθέτησαν να τον παραλάβει και να τον φέρει σπίτι. Τον περιμένει η μάνα του τον Σαββάκη με γλυκά, η δική μου μάνα με μακαρόνια του φούρνου που του αρέσουν, και η υπόλοιπη οικογένεια με ανοικτές τις αγκάλες και τα πορτοφόλια.

Ο Σαββάκης μας, πρέπει να πω, είναι σε καλύτερη φάση από τον πατέρα του και αδελφό μου. Απλώς μουρμουρά και δηλώνει στο facebook μέσω τηλεφώνου (τα ξέρω αυτά επειδή είμαι η cool θεία και με έκανε φίλη του!) ότι περνά την χειρότερη περίοδο της ζωής του! Καλέ μου, τα χειρότερα πάντοτε έπονται! Ο Σαββάκης δεν το ξέρει ακόμα αλλά θα το μάθει σύντομα πως η ζωή είναι δύσκολη και είναι γεμάτη αγώνες και φασαρίες.

Θυμάμαι όταν ο δικός μου αδελφός πήγε στρατό και αναπόφευκτα κάνω την σύγκριση. Με περνά οκτώ χρόνια και ήμουν πάντα η μικρή του αδελφούλα, με προστάτευε πολύ και με αγαπούσε. Εμείς μεγαλώσαμε με μεγάλες δυσκολίες. Την εποχή που έφυγε να πάει στον στρατό ήταν πολύ δίπλα μου και τον χρειαζόμουν. Η φυγή του τότε μου κόστισε πολύ. Κάναμε 40 τόσες μέρες να τον δούμε και όταν ήρθε πίσω είχε γίνει διαφορετικός. Αλλιώτικος. Είχε γίνει ένα αντράκι. Είχα χάσει τον αδελφούλη. Τον σκεφτόμουν πάντα τον στρατό, αυτή την φυγή προς τον ανδρισμό και το άγνωστο, αυτό που είχαν πολλοί άντρες της ζωής μου, τα αγόρια μου, οι συμμαθητές μου, οι συγγενείς μου, οι φίλοι μου. Θα είναι σήμερα αλλιώτικος ο μικρός Σαββάκης? Θα έχει αλλάξει? Θα έχει ανδρωθεί? Ή μήπως η εποχή μας δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιες παρεμβάσεις. Μισο-ελπίζω σήμερα το βράδυ να ξαναδώ το αγοράκι μας. Από την άλλη ελπίζω να έχει λιγάκι μεγαλώσει. Είναι δύσκολο να βλέπεις την ενηλικίωση. Ρωτήστε και τον αδελφό μου! Συνεχίζει να χάνει κιλά και την ψυχραιμία του. Θητεία ξανά μανά. Όλα πάλι από την αρχή…

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

A working class hero!!

Της έσυρε τα εξ αμάξης της πελάτισσας, άρπαξε και δυο μπύρες για τον δρόμο και έφυγε. Ο λόγος για έναν 38χρονο αεροσυνοδό από την Αμερική, που αγανάκτησε με την συμπεριφορά γυναίκας επιβάτη και αποφάσισε να ζητήσει το δίκαιο του! Όπως έγραψαν οι εφημερίδες, ο Στίβεν Σλέιτερ ο οποίος εργαζόταν στην εταιρεία χαμηλού κόστους JetΒlue έκανε παρατήρηση σε μία επιβάτη στη εσωτερική πτήση Πίτσμπουργκ- Νέα Υόρκης η οποία σηκώθηκε από το κάθισμα της πριν ανάψει η επιγραφή «Προσδεθείτε». Ο Σλέιτερ της είπε ευγενικά να παραμείνει στην θέση της κι αυτή όχι μόνο δεν τον άκουσε, σηκώθηκε από την καρέκλα της, τον έβρισε πατόκορφα, άνοιξε τα ντουλάπια να πάρει τις τσάντες της και τον χτύπησε τυχαία και στο κεφάλι. Ο Σλέιτερ απαίτησε να του ζητήσει συγνώμη. Αυτή τον αγνόησε και ο αεροσυνοδός εξερράγει!! Άρπαξε το μικρόφωνο και άρχισε να ουρλιάζει: «Στην επιβάτιδα που μόλις μου είπε ότι είμαι μαλάκας της λέω να πάει να γαμηθεί.! Είμαι χρόνια σε αυτή τη δουλειά και έφτασα στα όριά μου!» . Στη συνέχεια άρπαξε τη χειραποσκευή του, πήρε δύο μπύρες να ‘έχει να πίνει στο δρόμο ενεργοποίησε την αυτόματη τσουλήθρα και βγήκε από το αεροπλάνο. Η αστυνομία τον συνέλαβε 25 λεπτά αργότερα. Αντιμετωπίζει κατηγορίες που μπορεί να τον οδηγήσουν στην φυλακή μέχρι και επτά χρόνια!!



Η ιστορία του αεροσυνοδού έκανε τον γύρο του κόσμου και προκάλεσε κύματα συμπάθειας από τους εργαζόμενους σε παρόμοιες θέσεις και μη (ειδικότερα από εμάς που εργαζόμαστε σκληρά μήνα Αύγουστο). Πιστεύω πως ο καθένας μας θα μπορούσε να ήταν στη θέση του. Πόσες φορές δεν «παίξαμε» νοερά στο μυαλό μας σκηνές απόλυτης εκδίκησης με πελάτες, αφεντικά, προϊσταμένους που μας βρίζουν πατόκορφα, μας κακοποιούν, μας βασανίζουν και εμείς αντιδρούμε παθητικά, με ένα παγωμένο χαμογέλο και την δουλοπρέπεια της εργάτη που έχει ανάγκη? Πόσες φορές δεν χαστουκίσαμε νοερά τον ηλίθιο που μας πρόσβαλε, δεν βγάλαμε τρίχα - τρίχα τα μαλλιά της αντιπαθητικής, δεν κλοτσήσαμε στα άχαμνα τον σκληρό μας εργοδότη? Ελπίζω να μην την πάθει ο μικρός μας ήρωας. Ελπίζω να μην πάει χρόνια φυλακή. Ελπίζω όπου και να είναι να πίνει τώρα άλλες δυο μπίρες που του αρέσουν. Στη υγεία σου μάγκα. Δώσε λίγο ξύλο και για μας.

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Οι καλοσύνες των άλλων (μικρά μικρά ευχαριστώ)

Χρειαζόμουν κάτι. Άμεσα και επίμονα. Και επιτακτικά. Και ήταν λίγο θέμα ιατρικό. Και προσωπικό. Και να σου στα ξαφνικά, ένας άγνωστος, ένα παιδί νεαρό (όπως κατάλαβα από το τηλέφωνο) ο οποίος αγωνίζεται για να με βοηθήσει. Χωρίς να έχει καμία ουσιαστική υποχρέωση. Έτσι, από απλή συμπάθεια. Από καθήκον. Από αληθινή υποχρέωση να κάμει την δουλειά του. Και ίσως και κάτι παραπάνω.



Είναι οι μικρές καλοσύνες των ξένων. Η αληθινή ελεημοσύνη, η βοήθεια. Η άδολη αγάπη. Που δεν περιμένει ανταπόδοση. Και βρίσκεται για πάντα εκεί. Και σε καθηλώνει. Και σε συγκινεί. Και σε κάνει να σκέφτεσαι πως το μόνο που χρειάζεσαι σε αυτή τη ζωή είναι αγάπη…

Ευχαριστώ πολύ Γιάννη…

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Ο Πενταδάκτυλος… (Χριστούγεννα στην ΠΕΟ)

Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα τώρα μέσα σε αυτές τις ζέστες, αλά μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων ήταν οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε η ΠΕΟ τα Χριστούγεννα για τα παιδιά των φτωχών πλην τίμιων και στιβαρών εργατών που βρίσκονταν στους κλάδους της. Κάθε Θεοφάνια, την ημέρα δηλαδή των Φώτων, μαζευόμαστε πανηγυρικά στην μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΕΟ (εκεί που τώρα γίνονται οι γενικές συνελεύσεις του Κόμματος) και παρακολουθούσαμε εντυπωσιασμένοι παντομίμες και μικρά θεατρικά, μασουλώντας το σακουλάκι με τις καραμέλες που μας έδιναν για δώρο. Το highlight της εκδήλωσης, ωστόσο, ήταν οι μικρές αυτοσχέδιες παρουσιάσεις των παιδιών που πήγαιναν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση. Κοινώς ανεβαίναμε στην σκηνή να πούμε ποιήματα και τραγουδάκια για να μας καμαρώσουν οι γονείς που μας έβλεπαν από κάτω.



Τα Χριστούγεννα του 1981-82 θα ήταν θυμάμαι, πήγαμε με την ξαδέλφη μου την Ρίτσα για να συμμετάσχουμε στην εκδήλωση. Με την Ρίτσα ήμασταν κολλητές και αγαπημένες, συμμαθήτριες και αδελφές ψυχές. Δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ μαλώσει για κάτι και όλοι μας έδειχναν σαν πρότυπα παιδικής φιλίας, κάτι σαν την Ελληνοτουρκική ένα πράμα, επειδή όσο ήμασταν διαφορετικές, άλλο τόσο ήμασταν αγαπημένες. Η Ρίτσα ήταν κοντούλα, μελαχρινή και συνεσταλμένη. Εγώ ήμουν πιο νταρντάνα παιδάκι, ανοιχτόχρωμη και εκδηλωτική. Εκείνη την ημέρα, που μας έπαιρνε στην εκδήλωση ο παπάς της ο θείος Σαββάκης, δεν είχαμε προλάβει να πούμε ή μία στην άλλη το ποίημα που θα λέγαμε. Εγώ ήμουν με την εντύπωση πως η Ρίτσα θα έλεγε το «τρέχει ένας λαγός», μεγάλο σουξέ της εποχής μας στο νηπιαγωγείο και το αγαπημένο της τραγούδι. Εγώ με την σειρά μου θα έλεγα το «Βουνό μου Πενταδάκτυλε». Το «Βουνό μου Πενταδάκτυλε» ήταν ένα ποίημα που πραγματικά δεν θυμάμαι ποιος το είχε γράψει και το οποίο το είχαμε βρει σε ένα αναγνωστικό του δημοτικού της αδελφής μου. Το ποίημα το είχα αποστηθίσει (δεν ήξερα να διαβάζω τότε) και το έλεγα σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Κυρίως επειδή τα πέτρινα εκείνα χρόνια του Κυπριακού δημιουργούσε τρομερή εντύπωση στους μεγάλους! Το έλεγα την ώρα που ξυπνούσα, στα διαλείμματα στο νηπιαγωγείο, το απόγευμα στο σπίτι. .Το ίδιο και η Ρίτσα αφού ήμασταν όλη την ημέρα μαζί. Θυμάμαι που κάναμε κούνιες και απαγγέλαμε δυνατά. Τόση εντύπωση μας είχε κάνει. Και δώς του οι μεγάλοι να μας χειροκροτούν. Και δώς του να μας κοιτάζουν δακρυσμένοι… Επειδή ωστόσο εγώ είχα φέρει στην παρέα μας αυτό το ποίημα νόμιζα πως δικαιωματικά μου ανήκει. Και πως η Ρίτσα θα γνώριζε πως είχα κάθε δικαίωμα να το πω στην γιορτή.

Αμ δε! Με τρόμο αντιλήφθηκα καθοδόν μόλις για την εκδήλωση, πως είχε σκοπό να κλέψει την δόξα μου και να απαγγείλει τον Πενταδάκτυλο. Ξαφνικά αρχίσαμε να μαλώνουμε! Η Ρίτσα ήταν ανένδοτη, αλλά εγώ ήμουν πιο ψηλή! Το ποίημα ήταν δικό μου! Δεν είχε κανένα δικαίωμα να το πει! Ο θείος Σαββάκης μάταια προσπαθούσε να μας πείσει να το πούμε μαζί. Το ποίημα ήταν δικό μου. Τελεί. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο για την εκδήλωση με σπρωξιές. Πήγαμε τρεχάτες στα παρασκήνια κοιτάζοντας με μίσος ή μία την άλλη. Ούτε σακουλάκια με καραμέλες προλάβαμε να πάρουμε. Η μόνη μας έγνοια ήταν ο Πενταδάκτυλος! Όταν πλησίαζε η σειρά μας να βγούμε στην σκηνή η καλή και μειλίχια Ρίτσα μου τράβηξε με δύναμη τα κοτσιδάκια! Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα και της έριξαν μια σκουντιά στην κοιλιά. Συνήλθε γρήγορα και κλότσησε στο πόδι και ανταπέδωσα άμεσα σπρώχνοντας της πίσω από την κουρτίνα. Πάνω στην ώρα. Είχε έρθει η σειρά μου να βγω. Αναμαλλιασμένη, αναστατωμένη, με μάτια δακρυσμένα από τον πόνο και την προδοσία της Ρίτσας, έδωσα μια ανεπανάληπτη ερμηνεία για τον Πενταδάκτυλο. Ακόμα θυμάμαι το χειροκρότημα του κοινού. Στάθηκαν όρθιοι και συγκινημένοι. «Ιδού, το πεντάχρονο, κατόρθωσε πνιγμένο στην συγκίνηση να μας παρασύρει.» Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν αυτός, αλλά νομίζω ο Αβραάμ Αντωνίου, που έγινε αργότερα ΓΓ της ΠΕΟ έδωσε συγχαρητήρια στον παπά μου. Γνώρισα μεγάλες δόξες.

Όσο για την Ρίτσα… χε χε… Είπε τον λαγό… Και έκανε τρεις μέρες να μου μιλήσει. Αλλά αφού της είχα πει. Το ποίημα ήταν δικό μου. Και επίσης ήμουν και πιο ψηλή.

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Οι κοκόνες της Θάλασσας…

Έχω μία μικρή αντιπάθεια για τις καλλίγραμμές 30φεύγα κακομαθημένες Λευκωσιάτες, με τα δύο κουτσούβελα και την Αγγλοκυπριακή Αξάν (μα θα πάθουμε κολάπς από την ζέστη!), που έχουν διαμέρισμα με πισίνα στον Πρωταρά (μα κάνει ζέστη και την βγάζουμε στο Βρυσιάνα!), που καλούν κόσμο στην πισίνα το βράδυ (Ελάτε! θα μας κάνει η Αννίτα η Φιλιππινέζα σουβλάκια!), που έχουν την εν λόγω Φιλιππινέζα να βουρά τα εν λόγω κουτσούβελα φορώντας φούστες μακριές μέσα στο νερό (Αννίτα τεϊκ κεαρ τον Ιωάννη και την Ισαβέλλα!!δέι αρ ιν δε σι!), μιλούν στο τηλέφωνο 45 λεπτά στην παραλία με την κολλητή τους για την ανακαίνιση του σπιτιού τους (άτε ρε! 5000 ευρώ η κουζίνα? Να μου πεις και μένα να πάω!), σε μία παραλία τόσο πυκνό καταλυμένη που βλέπαμε πως το τζελ του πορτοκαλί νυχιού θέλει επειγόντως επίσκεψη στην αισθητικό (θα πάω στην Στάλλω την Τετάρτη. Μανικιού πετικιούρ. Ναι ναι, τα κάμνω κοραλλιά). Οι εν λόγω με κάνουν να σκέφτομαι: Καλά εγώ πού ζω? Και πως ζώ? Και το κυριότερο. Μανικιού πετικιούρ στην Στάλλω? Κοραλί? Jesus!



Εσείς πώς περάσατε το σαββατοκύριακο?