Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Κολοκυθάκια...

Πότε τα καταφέραμε να πετύχουμε την εγκυμοσύνη, πότε γεννήσαμε, πότε επιτρέψαμε κακήν κακώς στην δουλειά και πότε τα παιδάκια μας έγιναν σχεδόν έξι μηνών, δεν το έχω καταλάβει. Κάτι μου λένε φυσικά οι φούστες που ακόμα δεν κουμπώνουν στην μέση, τα πρησμένα μάτια και οι μέρες που κυκλοφορώ στην δουλειά σαν ζόμπι, με το βλέμμα «πείτε μου εσείς! Θα καταλάβω!» και τον νου μου στα μωρά. Τα παιδάκια μου που ζουν κοσμοϊστορικές στιγμές για το μικρό τους σύμπαν. Προχτές φάγαμε για πρώτη φορά κολοκυθάκι πουρέ και ήταν απίστευτη η άδολη, απίστευτη χαρά που νοιώθαμε για αυτή τους την εμπειρία! Τα παιδάκια μου που με κοιτάζουν με σοφία. Μου χαμογελούν, με αγκαλιάζουν, μου κλαίνε, μου κάνουν παράπονα και με κοιτάζουν με αγάπη και εμπιστοσύνη. Τα μωρά μου… τα κολοκυθάκια μου...


Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Τι να πάρω μαζί μου στον πόλεμο?

Τηλεφώνησα από το πρωί στην μάνα μου. Μιλήσαμε λιγάκι και τα συμφωνήσαμε. Αν είναι να γίνει πόλεμος θα στείλει τον παπά να αγοράσει χαλούμια. Και πόλιπιφ. Και γάλατα των μωρών. Τώρα που πήγα δουλειά δεν προφταίνω να θηλάζω δυο μωρά! Δίνουμε και ξένο. Αν γίνει πόλεμος τι θα τρώνε τα δίδυμα? Θα πέσει και η θερμοκρασία την άλλη βδομάδα είπανε. Ευτυχώς, διότι δεν υπάρχουν και πολλά δέντρα να τρέχουμε να καλυφτούμε πλέον. Παπούτσια. Όλα μου τα καλοκαιρινά παπούτσια είναι πλατφόρμες, δεκάποντες κιόλας. Πως θα τρέχω στους αγρούς αν είναι να γίνει πόλεμος? Τι άλλο να πάρουμε? Και πανάκια. Πανάκια για τα δίδυμα. Να θυμηθώ να πω του άντρα μου να περάσει που το Λίτλ να πιάσει καμιά δεκαριά από εκείνα τα φτηνά. Ο άντρας μου φωνάζει διαμαρτύρεται. Λέει πως δεν θα γίνει πόλεμος. Επίσης τα δίδυμα μεγαλώνουν αστραπιαία. Αν πιάσουν 10 κουτιά τελικά θα μας μείνουν. Να πιάσουμε πιο λίγα.

Η μάνα μου λέει να ησυχάσουμε. Να δώσουμε λιγάκι πετρέλαιο και στους Τούρκους να ηρεμίσουν. Να μην γίνει πόλεμος. Αλλά και να γίνει σιγά το πράμα. στον προηγούμενο επιβιώσαμε. Ο παπάς όμως καλού κακού πήγε να πιάσει τα πόλιπιφ. Και τα χαλούμια. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Μπορεί και να πλακώσουν πάλι συγγενείς για πολεμική βεγγέρα.