Helen is beautiful

"Δεν έφταιγε αυτός... τόσος ήταν..." Μ. Αναγνωστάκης...

2011-12-15T08:37:00.001+02:00

Σήμερα είμαι σπίτι και κάνω απεργεία... Δεν γίνετε να είμαι σπίτι και να κάνω απεργεία... Δεν γίνετε αυτό το πράμα που παίζεται γύρω μου να με αφορά με τόσο γελοίο τρόπο. Είμαι κόρη συνδικαλιστή εγώ! Μεγάλωσα δύσκολα... Μεγάλωσα σπουδαία και τίμια! Κάποια πράματα δεν γίνονται...Αλλά και ούτε υπογραφές για να σπάσουμε απεργείες βάζουμε... Πριν δύο χρόνια είχα γράψει αυτό στον μπλογκ... Για τον Άγιο Βασίλη... Σε μια απεργεία... Η απολογία μας...

"Τα Χριστούγεννα του 1985 ήταν τα Χριστούγεννα που η οικογένεια μου δεν θέλει και πολύ να θυμάται. Λες και ήμασταν ταινία, κακόπαικτη, μαυρόασπρη και μελαγχολική ήμασταν βουτηγμένοι μέχρι τα αυτιά στα οικονομικά βάρη. Ο παπάς μου ήταν από τις αρχές του Νοέμβρη σε απεργία για την άρνηση των εργοδοτών να αυξήσουν τα ούτως ή άλλως μικρά μεροκάματα. Η μάμα μου δεν δούλευε αφού την είχαν σταματήσει από το μικρό νηπιαγωγείο που ημιαπασχολείτο. Τα λεφτά ήταν λίγα, οι ανάγκες πολλές, το ίδιο και η μελαγχολία. Την θυμάμαι να πέφτει και να κατακάθεται πάνω στο σπιτάκι μας σαν μια ενοχλητική και επίμονη πούδρα. Πουθενά δεν φαινόταν λίγη χαρά.

Για να μας προετοιμάσει για το (αναπόφευκτο) ενδεχόμενο να περάσουμε τα Χριστούγεννα λιτά, πολύ λιτά, ο παπάς μας είχε καλέσει στην κουζίνα λίγες μέρες πριν τις γιορτές για να μας πει τα καθέκαστα. «Το και το. Κάνω απεργία, δεν έχουμε λεφτά, μην περιμένετε φέτος πολλά-πολλά. Κάνουμε ένα αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό να σκέφτεστε και να θυμάσαι πως τα Χριστούγεννα δεν είναι τα δώρα και τα λεφτά». Αυτά είπε ο πατέρας μου και ξαφνικά, γυρίζοντας προς εμένα, το νεαρότερο μέλος της οικογένειας, πρόσθεσε πως ίσως ο Άγιος Βασίλης να μην ερχόταν στο σπίτι μας φέτος.

Το θυμάμαι σαν σήμερα! Τα μάτια των υπολοίπων τριών μελών της οικογένειας στράφηκαν πάνω μου να με κοιτάζουν με θλίψη. Ο μεγάλος μου αδελφός κάτι πήγε να πει για ένα μικρό δωράκι που δεν θα ήταν καθόλου κόπος για την μικρή, η αδελφή μου το ίδιο, μα η μάμα μου κοίταξε σταθερά τον πατέρα μου και κατάλαβε πως έπρεπε να πάρουμε όλο το μήνυμα! Ήταν η περίοδος των πολύ ισχνών αγελάδων… Άλλωστε, δεν ήμουνα πια και τόσο μικρή. Τα μάτια μου, όμως, πρέπει να είχαν γίνει τεράστια για αυτό ο παπάς μου ανέλαβε να μας εξηγήσει πως ο Άγιος Βασίλης δεν θα ερχόταν φέτος επειδή δεν ήταν κομμουνιστής! Χρησιμοποιώντας ένα μείγμα της δικής του προσωπικής κομμουνιστικής αντίληψης, της ακελικής φιλοσοφίας της εποχής, του πάθους που τον πλημμύριζε για την απεργία και των νουθεσιών του εκπροσώπου της ΠΕΟ στον απεργιακό αγώνα ο παπάς μου, μου ανέλυσε κατατοπιστικά την θεωρεία του για τον μη κομμουνιστή Άη Βασίλη!

Συνοπτικά, ο Άγιος αυτός είχε παραστρατήσει. Ενώ είχε ξεκινήσει με τρόπο θεμιτό, θέλοντας να μοιράσει δίκαια τα χρυσαφικά των χωρικών, που έδωσαν την περιουσία τους για να σωθεί η πόλη τους από τους εχθρούς (ο παπάς μου δεν θυμόταν και πολλές λεπτομέρειες), έγινε σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου υποχείριος στις βιομηχανίες παιχνιδιών, στους Αμερικάνους και στην Coca Cola (είχαν μόλις αρχίσει οι γνωστές θεαματικές χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις). Τώρα πια έπαιρνε δώρα στα πλούσια παιδιά και το έκανε ζήτημα αν δεν είχε το σπίτι καμινάδα. Είχε παχύνει, είχε αφήσει άσπρα γένια, φορούσε γελοία στολή και το μόνο που τον έσωζε ήταν που ήταν κόκκινη. Ο παπάς μου λέγοντας τα αυτά νευρίασε. Χτύπησε θυμωμένα το χέρι του στο τραπέζι! Είπε πως αυτός ο Άη Βασίλης δεν θα περάσει… Ούτε από την γειτονιά, ούτε από το σπίτι μας! Οι άλλοι τρεις τον κοίταξαν με το ίδιο πάθος. Ναι. Δεν θα περάσει! Ο Άη βασίλης δεν είναι κομμουνιστής. Τί να πεις... Ήμασταν μία οικογένεια επιρρεπής στην προπαγάνδα…

Περάσαμε εκείνα τα Χριστούγεννα πραγματικά λιτά. Φτωχικά και μετρημένα. Για την ιστορία θα είχαμε ακόμα ένα μήνα στερήσεων. Η απεργία του παπά τέλειωσε με σχετική επιτυχία στις αρχές του Φλεβάρη. Η πρωτοχρονιά για μένα ήταν η πιο δύσκολη. Την περάσαμε μπροστά από την τηλεόραση παίζοντας μονόπολη (η μάμα δεν άφησε τον παπά να μας πετάξει το καπιταλιστικό παιχνίδι) και εγώ είχα βάλει το γενναίο μου πρόσωπο. Το πρωί, όταν μπήκε από το παράθυρο μου φως, άνοιξα με πραγματική λύπη τα μάτια μου. Αλλά η έκπληξη ήταν εκεί! Και ήταν μία έκπληξη επί τέσσερα. Δίπλα από το μαξιλάρι μου ήταν τυλιγμένη μία μικρή μολυβοθήκη. Κάτω από το κρεβάτι μου μία κασετίνα. Δίπλα από τις παντούφλες μου ένα αυτοκινητάκι και μέσα στο ερμάρι με τα ρούχα μου μία κούκλα. Και τέσσερεις μικρές, διαφορετικές κάρτες. Με τον γραφικό χαρακτήρα του αδελφού, της αδελφής του παπά και της μάμας μου. Γεμάτες δικαιολογίες από ένα Άγιο Βασίλη που δεν είχε πολλά λεφτά φέτος αλλά δεν μπορούσε να μην μου χαρίσει ένα δωράκι. Στο πρόγευμα οι τέσσερις ένοχοι κοίταζαν ο ένας τον άλλο αδιάφορα. Κι εγώ από εκείνη την ημέρα, έπαψα πια να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη. Την ίδια στιγμή, άρχισα να πιστεύω πολύ στην οικογένεια."

Έτσι είναι οι απεργείες κύριε Γλαύκο μου...

Εκαταγράψαν μας!! – Η καταγραφέας ρατσίστρια

2011-12-14T09:21:00.000+02:00

Μας τηλεφώνησε κάπως ενοχλημένη να μας πει ότι χτυπά τα κουδούνια κάτω στην πολυκατοικία και δεν την απαντάει κανείς. Της είπαμε πως εμείς λείπουμε και μάλλον λείπουν και οι άλλοι –Χαλλόου! Είναι Δευτέρα 10 το πρωί! Μας είπε πως είναι της απογραφής πληθυσμού και πως πρέπει οπωσδήποτε να έρτει να μας καταγράψει. Της είπαμε έλα το απόγευμα. Και αυτοκαλέστηκε στις 4, μόλις που θα μπαίναμε σπίτι.
Τα δίδυμα, που πλέον είναι σε φάση επικοινωνίας και εχθρικής ωστόσο διάθεσης απέναντι στους ξένους εισβολείς της εστίας μας σταμάτησαν αιφνιδίως τα «νταντα», «μπαμπα», «ντου ντου», «μπρλιαμπφγκ» για να κοιτάξουν με επιφύλαξη την καταγραφέα. Την είδαν, τους είδε. Την αγριοκοίταξαν και τους χαμογέλασε. Στην συνέχεια την αγνόησαν επιδεικτικά. Είχαν δίκαιο προφανώς. Το ένστικτο των αθώων μωρών κλπ. Στις απολογίες μας για το ακατάστατο μας σπίτι μας είπε «σιγά καλά, εσυνηθίσα! Εχτές ήμουν στο σπίτι κάτι Σύριων». Στην συνέχεια μας είπε πόσο βρωμεροί είναι γενικά οι αλλοδαποί. Έπνιξε στον καφέ που της κάναμε τα βάσανα της θλιμμένης απογράφουσας. Είχε πάει σε γειτονιές που κατοικούσαν Τουρκοκύπριοι! Κάποιοι μάλιστα είχαν αγοράσει και σπίτι σε πολυκατοικία! Αυτή πρώτα τρόμαξε. Και μετά λυπήθηκε. Δεν θα ήθελε να ζει εκεί. Ούτε με τους Σύριους. Πολύ βρωμισμένα σπίτι. Σηκωθήκαμε πάνω. Όρθιοι. Απειλητικοί. Μας κοίταξε αχάπαρα και είπε «ώρα μου να φεύγω. Δεν της είπαμε να πάει στο καλό. Ο δρόμος της δεν έχει κάτι καλό. Στην πόρτα την περιποιήθηκε ο μεγάλος μας γιός. «μπρλιαμπφγκ», της είπε. «Μάνα μου τον», σχολίασε. «Με αποχαιρετά. «Μπα», της λέω. «Σου φτύνει».

Επανεκκίνηση

2011-11-25T08:53:00.002+02:00

Πάει καιρός να γράψω εδώ. Δεν έχω χρόνο. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ, πόσο μάλλον να σκεφτώ τις σκέψεις των άλλων, να συντάξω την σκέψη, να την γράψω, να την μεταφέρω. Τα παιδάκια γενικά μας απορροφούν. Απορροφούν τον χρόνο μας, την ενέργεια μας, αλλά και τα άγχη και τις λύπες και τις πίκρες μας. Τα παιδάκια μας. Η Χαρά μας. Που είχα παλέψει τόσο για να την αποκτήσω. Που είχα βάλει την ζωή μου στην παύση. Τα είχα βάλει όλα στο περίμενε. Τώρα που ήρθε αυτή η ευλογία, και πέραν από την κούραση και τις χαρούμενες ευθύνες, είναι ξαφνικά σαν να ξυπνώ και να με ανακαλύπτω ξανά. Είμαι λιγάκι πιο χοντρή, λιγάκι πιο μεγάλη, λιγάκι πιο σοφή και λιγάκι λιγότερο αθώα. Και λιγάκι πιο υποψιασμένη για την ζωή. Δεν περνάς από την υπογονιμότητα χωρίς να χάσεις κομματάκια από τον εαυτό σου. Ξανασυνθέτω λοιπόν το παζλ και ψάχνομαι. Και τώρα πως? Και γιατί? Και πως θα συνεχίσουμε με τα όνειρα? Κι αν έχουν τα όνειρα αλλάξει. Κι αν έχουν αλλάξει έχουνε γίνει τι? Και ποια είναι τελικά τα νέα θέλω? Επειδή δεν τελειώνει η ζωή μου εδώ. Είχα κι έχω άλλα όνειρα εγώ… Κι έχω κι άλλα να αποκτήσω… Απλά πρέπει λιγάκι να με συνηθίσω. Αυτόν τον άλλο εαυτό. Αυτό το οποίο έχω γίνει. Που δεν είναι απαραίτητα κακό. Δεν είναι καθόλου κακό. Απλώς είναι ένα διαφορετικό εγώ. Επιμένω. Λιγότερο αθώο από πριν.

Για το φίλο μου τον Λεβέντ...

2011-10-27T09:05:00.001+03:00

Η φωνή ακούγεται από μακριά. Μου παίρνει λίγη ώρα να αντιληφθώ ότι μου μιλάει ο Λεβέντ. Κι ότι ουσιαστικά βρίσκεται μόνο λίγα λεπτά μακριά από το σπίτι μου. Εγώ Καϊμακλί, αυτός στην Ομορφίτα. «Έχω μια δουλειά, χρειάζομαι αυτό και εκείνο. Μπορείς να με βοηθήσεις, να με πετάξεις με το αυτοκίνητο, να σταθείς δίπλα μου σε αυτή τη στιγμή;».

Φυσικά και μπορώ Λεβέντ. Θα έρθω να σε παραλάβω με το αυτοκίνητο. Θα σε περιμένω στο Λήδρα Πάλας να τελειώσεις από τις διαδικασίες. Θα σε υποδεχτώ στο δρόμο, θα σε φιλήσω, θα σε ρωτήσω για τη μαμά σου και θα πάρω με συγκίνηση το εκμέκ κατεΐφι που πάντα αυτή μου στέλνει. Θα σε μεταφέρω με το αυτοκίνητο να τελειώσεις τις δουλειές σου. Θα σταθώ δίπλα σου, θα σε βοηθήσω. Θα παλέψω για σένα. Αλήθεια. Μετά θα πάμε να πιούμε καφέ. Θα μαλώσουμε ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Θα καθίσουμε μετά να κουβεντιάσουμε τη ζωή μας. Πώς πάει η δουλειά Λεβέντ, τι γίνεται με την οικογένεια. Πώς πάνε τα σπίτια μας που χτίζονται παράλληλα, τι κάνει η αρραβωνιαστικιά; Τι βιβλία έχεις διαβάσει τελευταία Λεβέντ και αν σου άρεσε το cd με τον Αλκίνοο που σου δάνεισα. Σε παρακαλώ να το προσέχεις επειδή το αγαπώ πολύ.

Η ώρα θα περάσει κι εμείς πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Θα σε πετάξω ξανά στο Λήδρα Πάλας, θα σε φιλήσω και θα στείλω τα χαιρετίσματά μου στη μαμά σου. Θα σου πω να προσέχεις στο δρόμο, να μην τρέχεις με το αυτοκίνητο, να μου στείλεις email και να κανονίσουμε να ξαναβρεθούμε. Κι εγώ, εδώ, ό,τι θέλεις, το ξέρεις. Κι εσύ εκεί, ό,τι θέλω, το ξέρω. Θα σου κουνήσω το χέρι. Αντίο Λεβέντ. Και θα το σκεφτώ το θέμα όσο σε κοιτάζω να φεύγεις. Πως δεν μιλήσαμε για το Κυπριακό. Για τις εξελίξεις, για τον Ερντογάν και τον Ταλάτ. Για τον Χριστόφια και τον Έρογλου. Για την κατάσταση που δημιουργείται, τις αγωνίες μας για τον τόπο μας. Δεν είπαμε κουβέντα Λεβέντ για τη λύση και τη διχοτόμηση για ετούτο που το λένε πολιτική και είναι μία από τις λέξεις που σε δυσκολεύει. Έχεις αρχίσει να μαθαίνεις ελληνικά Λεβέντ και μία από τις πρώτες λέξεις που γεύτηκες είναι η λέξη Άνοιξη! Δεν είναι τυχαίο Λεβέντ. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αλήθεια. Να πας στο καλό. Κι εγώ, εδώ, ό,τι θέλεις, το ξέρεις. Κι εσύ εκεί, ό,τι θέλω, το ξέρω. Τίποτα, τίποτα δεν είναι τυχαίο Λεβέντ. Να πας στο καλό.

Ο Γιαννής ο Ροκάς

2011-10-26T12:18:00.001+03:00

Ο Γιαννής ο ροκάς έπιασε με αποφασιστικότητα ακόμα τρία αλμυρά και τα έβαλε μέσα στην ήδη γεμάτη σακούλα. «Το 12εύρω εσφύρησε», μονολόγησε, αλλά χαλάλι. Περίμενε κόσμο στο μαγαζί. Ήτανε σίγουρος πως θα έρχονταν να του ευχηθούν όλα τα γειτονόπουλα οι μαγαζάτορες. Και κυρίως οι γειτονοπούλες σκέφτηκε χασκογελώντας μέσα που τα γένια του. Έκλεινεν αισίως τα 37 αλλά κραθιόταν γερά, είχε ακόμα πέραση η μπογιά του. Ήταν λεπτός, ψηλός, μελαχρινός, γεμάτος μυς και τρίχες. Πάντα φορούσε τζιν και μαύρες φανέλες με στάμπες. Ακριβώς σαν αυτές που πουλούσεν στο μαγαζίν του. Που ήταν εργασία παράλληλη με την κανονική του που ήταν μέλος συγκροτήματος-μουσικός-ποιητής/στιχουργός-συνθέτης-μελλοντικός σούπερ σταρ ροκάς.

Ο Γιαννής βασικά είχε ξεκινήσει να γίνει σούπερ σταρ ροκάς αλλά στην πορεία εκατέλληξε να πουλεί φανέλες με στάμπες, κυρίως μαύρες αλλά και άλλα χρώματα, χαϊμαλιά, σκουλαρίκια με ψεύτικες πέτρες μακριά, παγιδευτές ονείρων και αφίσες. Τέλος πάντων, είχε ξεκινήσει γεμάτος όνειρα από το Καϊμακλί να κατακτήσει καταρχήν το Λύκειο Παλλουριώτησας (15 γκόμενες σε τρία χρόνια συν μια πεταχτούλα καθηγήτρια οικοκυρικών), να ταράξει την δισκογραφία και να γίνει ο νέος μεσσίας της ροκ αλλά στην πορεία κάπου στράβωσε το πράμα και η μεγάλη άνοδος επιβραδύνθηκε. Ο Γιαννής στα 15 του περίμενε πως στα 37 του θα ήταν σίγουρα φτασμένος καλλιτέχνης, θα είχε κάμει τουλάχιστον 12 CDs (υπολόγιζε ένα κάθε περίπου δύο χρόνια να μην κουράζει το κοινό του), θα ήταν πλούσιος και θα είχε ήδη αποσυρθεί στον Παράδεισο στον Πωμό (αυτό τουλάχιστον το είχε υπολογίσει αφού ο Σωκράτης ο ιδιοκτήτης το είχε βγάλει από πέρσι για πούλημα)… Αλλά αντί αυτού τα χρόνια πέρασαν και πάλευε ακόμα να καθιερωθεί. Και από τα δύο CDs τον χρόνο είχε βγάλει ως τώρα μόνο δύο συνολικά! Αλλά ας όψονται οι συνθήκες, η καταραμένη δισκογραφία, οι καπιταλιστικές εταιρείες, η Κύπρος και ο κόσμος που δεν μπορούσε να καταλάβει.

Φυσικά σε όλα αυτά τα χρόνια ο Γιαννής ο Ροκάς και το συγκρότημα του (John and the Rockies) είχαν καταφέρει να ταράξουν λίγο τα πράματα. Είχαν φιλοξενηθεί 3-4 φορές σε μουσικές εκπομπές του ΡΙΚ, είχαν συμμετάσχει σε ένα αφιέρωμα του ΑΝΤ1 για τα Κυπριακά ροκ συγκροτήματα και είχαν επίσης ηγηθεί όλων σχεδόν των ροκ φεστιβάλ που είχαν γίνει στην Κύπρο τα τελευταία 15 χρόνια. Και σε όλα αυτά είχαν και την στιγμή της απόλυτης δόξας τους: Το άνοιγμα της συναυλίας του συγκροτήματος Τρίχες το 1995 όπου ο ίδιος ο Αγγέλαφας είχε σφίξει το χέρι του Γιαννή, του είπε πως είναι «σπουδαίος!» και πως θα μιλούσε για αυτόν και το συγκρότημα του στην δική του την εταιρεία. Ναι σιγά… ο Γιαννής ακόμα περιμένει να του τηλεφωνήσει η εταιρεία. Από τότε είχαν βγάλει ακόμα ένα CD και περίμενε με αγωνία να κυκλοφορήσει μέσα στις επόμενες μέρες και το τρίτο.

Για την ώρα ωστόσο, ζούσε και τον ζούσε το μαγαζί. Πουλούσε την πραμάτεια του στους φίλους τους, σε αμετανόητους ροκάδες που κούλιαζαν στο μαγαζί του με τις ώρες, σε τουρίστες που έβρισκαν το μαγαζί του γραφικό αλλά κυρίως και σε νεαρούς που ήθελαν να γίνουν ροκάδες σαν αυτόν και για τους οποίους ο Γιαννής ήταν ένας ζωντανός μύθος. Τον θαύμαζαν, τον αγαπούσαν, αγόραζαν άσχετα πράματα από το μαγαζί για να τον βλέπουν και να είναι σαν αυτόν. Κι αυτός τους αγαπούσε, τους κερνούσε φραπεδάκια απλόχερα και τους έδινε συμβουλές για το ροκ.

Ήταν κυρίως ένας μιτσής που τον αγαπούσε πολύ. Ο Σαββής. Που του θύμιζε πολύ τον εαυτό του στα 15 του. Έμοιαζαν λίγο κιόλας. Και στην φάτσα και στον χαρακτήρα. Είχε κι αυτός συγκρότημα και τραγουδούσε στα διάφορα φεστιβάλ. Εκεί τον είχε γνωρίσει ο Γιαννής και έγινε κάτι σαν μέντορας του. Έρχονταν να του δανείσει ο Γιαννής CDs, να του δώσει συμβουλές για το συγκρότημα, να πει τις περιπέτειες του με τις γυναίκες. Επειδή και για γκομενικά τον εσυμβούλευε ο Γιαννής τον Σαββή. Αλλά και για το σχολείο, για τους γονιούς του. Μέντορας καλός, σωστός. Να τον βλέπει σαν τον γιο που ποτέ θα είχε. Σιγά δηλαδή. Όχι πως είχε ανάγκη μωρά και κουτσούβελα. «Παρά τις πιέσεις που τις εκάστοτε γκόμενες», σκέφτηκε και προχώρησε προς το ταμείο. Με την ελπίδα να δει εκείνη την γλυκιά την Ρουμανούδα την Άνγκα η οποία κάθε φορά του έκανε τα γλυκά μάτια και του έβαλε κιόλας κρυφά στην τσέντα κανένα κομμάτι κέικ αγγίζοντας ελαφριά και το χέριν του.

Προχωρώντας στο ταμείο ο Γιαννής εστράβωσεν αρκετά διότι στο ταμείο ήταν ο Γιώργης, παλιός του συμμαθητής και ιδιοκτήτης προφανώς της αλυσίδας των φούρνων-μάλλον γιός του ιδιοκτήτη, καταραμένο σύστημα!- εσκέφτηκεν ο Γιαννής και τον εκοίταζε ήδη στραβά. Ο Γιώργης τον είδε και προσπάθησε να του χαμογελάσει, αλλά βλέποντας τον Γιαννή να τον θωρεί με αγριάδα μαζεύτηκε και ετοιμάστηκε να εξαπολύσει το κεντρί του. Πριν προλάβει ο Γιαννής να του μιλήσει, ή μάλλον επιδεικτικά να τον αγνοήσει όπως ήταν το σχέδιο, έβγαλε μάνι μάνι μια μάτσα φυλλάδια και άρχισε να τα μοιράζει. «Ρε Γιαννή. Έλα να δεις! Είναι διαφημιστικά εκείνου του συγκροτήματος του μιτσή του Σαββή! Προφανώς υπογράψαν συμβόλαιο με τιν Χόνη! Ξέρεις! Εκείνη την εταιρεία που έφκαλεν τους δίσκους του Αγγέλαφα».

«Λαλείς να μεν το ξέρω?», εμούγκρισεν ο Γιαννής. «Άτε χτύπα τα αλμυρά. Βιάζουμε!».

Ο Γιαννής. Την ημέρα των γενεθλίων. Επλήρωσεν (15 ευρό, ανάθεμαν τους φούρνους τους) και ξεκίνησε για το μαγαζί. Ευτυχώς τα γένια εχώναν την χλομάδα του. Εκόντεψε στο μαγαζίν και είδε στην ουρά να τον περιμένει κόσμος. Οι κοπέλες που δίπλα. Ο ένας μικρός χαρούμενος Σαββής. Να λάμπει. Ο Γιαννής έβαλε τον καλό του χαμόγελο και τους άνοιξε την πόρτα. Αγκάλιασε πατρικά τον Σαββή. Ο Γιαννής. Πρώην μέλος συγκροτήματος-μουσικός-ποιητής/στιχουργός-συνθέτης-μελλοντικός σούπερ σταρ ροκάς. Νυν καταστηματάρχης. Να πουλά φανέλες. Μαύρες. Με στάμπες.

Κολοκυθάκια...

2011-09-30T09:04:00.000+03:00

Πότε τα καταφέραμε να πετύχουμε την εγκυμοσύνη, πότε γεννήσαμε, πότε επιτρέψαμε κακήν κακώς στην δουλειά και πότε τα παιδάκια μας έγιναν σχεδόν έξι μηνών, δεν το έχω καταλάβει. Κάτι μου λένε φυσικά οι φούστες που ακόμα δεν κουμπώνουν στην μέση, τα πρησμένα μάτια και οι μέρες που κυκλοφορώ στην δουλειά σαν ζόμπι, με το βλέμμα «πείτε μου εσείς! Θα καταλάβω!» και τον νου μου στα μωρά. Τα παιδάκια μου που ζουν κοσμοϊστορικές στιγμές για το μικρό τους σύμπαν. Προχτές φάγαμε για πρώτη φορά κολοκυθάκι πουρέ και ήταν απίστευτη η άδολη, απίστευτη χαρά που νοιώθαμε για αυτή τους την εμπειρία! Τα παιδάκια μου που με κοιτάζουν με σοφία. Μου χαμογελούν, με αγκαλιάζουν, μου κλαίνε, μου κάνουν παράπονα και με κοιτάζουν με αγάπη και εμπιστοσύνη. Τα μωρά μου… τα κολοκυθάκια μου...

Τι να πάρω μαζί μου στον πόλεμο?

2011-09-16T09:10:00.004+03:00

Τηλεφώνησα από το πρωί στην μάνα μου. Μιλήσαμε λιγάκι και τα συμφωνήσαμε. Αν είναι να γίνει πόλεμος θα στείλει τον παπά να αγοράσει χαλούμια. Και πόλιπιφ. Και γάλατα των μωρών. Τώρα που πήγα δουλειά δεν προφταίνω να θηλάζω δυο μωρά! Δίνουμε και ξένο. Αν γίνει πόλεμος τι θα τρώνε τα δίδυμα? Θα πέσει και η θερμοκρασία την άλλη βδομάδα είπανε. Ευτυχώς, διότι δεν υπάρχουν και πολλά δέντρα να τρέχουμε να καλυφτούμε πλέον. Παπούτσια. Όλα μου τα καλοκαιρινά παπούτσια είναι πλατφόρμες, δεκάποντες κιόλας. Πως θα τρέχω στους αγρούς αν είναι να γίνει πόλεμος? Τι άλλο να πάρουμε? Και πανάκια. Πανάκια για τα δίδυμα. Να θυμηθώ να πω του άντρα μου να περάσει που το Λίτλ να πιάσει καμιά δεκαριά από εκείνα τα φτηνά. Ο άντρας μου φωνάζει διαμαρτύρεται. Λέει πως δεν θα γίνει πόλεμος. Επίσης τα δίδυμα μεγαλώνουν αστραπιαία. Αν πιάσουν 10 κουτιά τελικά θα μας μείνουν. Να πιάσουμε πιο λίγα.

Η μάνα μου λέει να ησυχάσουμε. Να δώσουμε λιγάκι πετρέλαιο και στους Τούρκους να ηρεμίσουν. Να μην γίνει πόλεμος. Αλλά και να γίνει σιγά το πράμα. στον προηγούμενο επιβιώσαμε. Ο παπάς όμως καλού κακού πήγε να πιάσει τα πόλιπιφ. Και τα χαλούμια. Δεν ξέρεις καμιά φορά. Μπορεί και να πλακώσουν πάλι συγγενείς για πολεμική βεγγέρα.

Εκόλλησα καπιταλισμόν!

2011-08-25T10:07:00.000+03:00

Θέλω εξοχικό. Στον Πρωταρά! Άμεσα. Τωρά. Γρήγορα.

Θέλω μεγάλο σπίτι. Με κήπους. Με γρασίδια. Με δέντρα.

Πισίνα. Στο μεγάλο το σπίτι. Με τα δέντρα.

Θέλω αυτοκίνητο. Καινούργιο. Που να μπορώ να μιλώ με μπουτούθ.

Θέλω νταντά. Να μας βοηθά με τα μωρά. Να μπορώ να κοιμούμαι το απόγευμα. Να τους παίζει.

Θέλω να πάω ένα ταξίδι. Με τα μωρά, τον άντρα μου. Και την νταντά. Δεκαπέντε μέρες σε υπερπολυτελές ρεσόρτ! Η νταντά να κρατά τα μωρά να μπω επιτέλους φέτος στην θάλασσα.

Τσίζους! Επικαλούμαι ακόμα και τα Θεία!

ΕΚΟΛΛΗΣΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΝ!!

Αποχωρισμός…

2011-08-23T12:21:00.000+03:00

Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή με βλέμμα θα ήθελα κενό. Κοιτάζω το γραφείο μου. Κοιτάζω τον αγαπημένο γκρινιάρη συνάδελφο με τον οποίο μοιράζομαι το γραφείο τα τελευταία πέντε χρόνια. Κοιτάζω την δουλειά που μαζεύεται, κοιτάζω έξω από το παράθυρο την θέα που βλέπω τόσα χρόνια και μένει αναλλοίωτη. Το μόνο που σκέφτομαι είναι τα παιδάκια μου. Είναι καλά τώρα? Τους λείπω? Έχουν καταλάβει πως είμαι τα πρωινά μακριά τους? Θα έχει επιπτώσεις αυτή η απουσία μου στην σχέση μας, στην ανάπτυξη τους, στον τρόπο που θέλω να μεγαλώσουν? Θα έπρεπε να βρίσκομαι αυτή την στιγμή εκεί?

Νοιώθω πολύ δύσκολα που αναγκάστηκα βίαια νοιώθω να βγω έξω από το σπίτι και μακριά από τα μωράκια που με έχουν αυτή τη στιγμή τόση πολύ ανάγκη, για να δουλέψω. Νοιώθω πως ζω έναν δεύτερο αποχωρισμό, όπως τότε που τα είχα γεννήσει. Είναι οι δύσκολες οι επιλογές που καλείσαι να πάρεις, ειδικότερα αν δεν έχεις άλλες επιλογές. Ευλογημένο Κυπριακό κράτος που τηρείς το ελάχιστό από τις δεσμεύσεις σου απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που διαθέτεις τον ελάχιστό δυνατό χρόνο για παραμονή της μητέρας με το παιδί της, ειδικότερα στους πρώτους κρίσιμους μήνες της ζωής του, που δεν διαθέτεις την υποδομή τουλάχιστον φροντίδας βρεφών, βρεφοκομεία, νοσοκομεία για την φροντίδα των μωρών αφού η μητέρα αναγκάζεται να βγει στον κόσμο να δουλέψεις. Σκληρό και απάνθρωπο απέναντι στα βρέφη πρωτίστως και στις μητέρες γενικά. Τι καλά που η υπουργός εργασίας είναι και γυναίκα –ακούς κυρία Σωτηρούλα μου?? Ευτυχώς εγώ συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους τυχερούς που έχουν μια δυνατή μάνα στο πλευρό τους που ανάλαβε τα παιδάκια τα πρωινά μαζί με τον πατέρα μου, εργάζομαι ως το μεσημέρι και δεν δουλεύω τα απογεύματα και βράδια. Σίγουρα υπάρχουν και χειρότερα…

Αλλά τον βιώνω δύσκολα αυτόν τον αποχωρισμό. Μερικές φορές ο πόνος είναι σχεδόν σωματικός. Δεν περίμενα πως θα ένιωθα τόσο… κομμένη στα … τρία… Μου λείπουμε πολύ τα παιδάκια…

Μπουρμπουλήθρες αγάπης…

2011-08-19T11:40:00.000+03:00

Δεν το πιστεύω πως πάνε τρεις μήνες να γράψω στο μπλογκ! Δεν το πιστεύω πως έχω καν ώρα να γράψω στο μπλογκ! Αγαπητοί μου φίλοι, ο λόγος είναι προφανής! Πήγα πίσω δουλειά… Εξ αυτού και ο χρόνος να ασχοληθώ με κάτι άλλο πέραν των ζουζουνιών. Ξέρω, ξέρω… θα έπρεπε να ασχοληθώ περισσότερο με την δουλειά μου παρά με το δικτυακό μου ημερολόγιο! Αλλά είναι μόλις τρεις μέρες που βγήκα από το κουκούλι της απομόνωση που είχα κλιστεί ακριβώς πριν ένα χρόνο, αφού πέρασα ολόκληρη την εγκυμοσύνη στο σπίτι, μεγάλο μέρος της στο υπνοδωμάτιο, ξαπλωμένη στο κρεβάτι να διαβάζω βιβλία, να βλέπω το ταβάνι και να φιλοσοφώ… και μετά 18 ολόκληρες βδομάδες μαζί με τα διδυμάκια… να τα βλέπω και να μην μπορώ να πιστέψω στο θαύμα… ένας ολόκληρος χρόνος να είμαι εκτός… και τώρα νοιώθω απολύτως χαμένη… Με την δουλειά… με τον κόσμο… με το σύμπαν ολόκληρο… θα ήθελα να βρω λίγο χρόνο να γράψω πιο αναλυτικά για όλα αυτά… αλλά ξαφνικά τίποτε δεν μου φαίνεται τόσο σημαντικό όσο τα ζουζουνάκια… και η αγάπη τους… είναι απερίγραπτο το αίσθημα της αγάπης όταν κρατώ στην αγκαλιά μου τα παιδάκια… είναι απίστευτη η αγάπη που αναβλύζει… μερικές φορές νοιώθω πως η λατρεία μου για αυτά ξεχειλίζει, υλοποιείται, βγάζει μπουρμπουλήθρες γεμάτες αγάπη που σκάζουν στον ουρανό…

Όπως και να έχει… καλά να είμαστε να τα χαιρόμαστε… και τα παιδάκια μας και όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο… Ξύπνησα κιόλας σε ένα χειρότερο νοιώθω τόπο… back to reality, σε μια πραγματικότητα τουλάχιστον σκληρή… πολλά φιλιά σε όλους και καλή μας συνέχειας… σας στέλλω την αγάπη μου… ξεχειλίζει…

testing...

2011-08-19T11:13:00.001+03:00

testing...

Πατούσιτσες και χεράκια ...

2011-04-29T10:13:00.000+03:00

Εγεννήσαμε! Φιου! Συστήνουμε την επισκληρίδιο! Συστήνουμε τον μητρικό θηλασμό ακόμα και για δίδυμα ( αν και κοντεύω να ρέψω από την εξάντληση). Συστήνουμε να παντρευτείτε άντρα υπέυθυνο, πρόσκοπο που κάνει για τα μώρα σχεδόν περισσότερα και από εσάς! ΄Συστήνουμε να μην επισκεπτεστε τους νέους γονείς στην κλινική -απίστευτα κουραστική εμπειρία όταν βρω χρόνο θα κάνω σχετικό ποστ. Συστήνουμε να κόψετε ύπνους πριν κάμετε ποτέ σας μωρό.

Φιλιά σε όλους σας!!

Βόλτες…

2011-03-27T14:11:00.000+03:00

Κατεβαίνουμε με το αυτοκίνητο κάτω στην πόλη… δεν μας επιτρέπεται να βγούμε εκτός πλέον… είμαστε στην αναμονή… δεν μας πειράζει καθόλου… είμαστε παιδιά αυτής της πόλης… μεγαλώσαμε δίπλα στα συρματοπλέγματα… μεγαλώσαμε δίπλα στην πράσινη γραμμή… η λευκωσία είναι μια πόλη ωραία…. Έχει ιστορία έχει άποψη… έχει ηλικία αλλά αντιστέκεται… είναι η ίδια με τα παιδικά μας χρόνια αλλά κιόλας έχει αλλάξει… η τάφρος είναι γεμάτη αλλοδαπούς που πολεμούν με γέλια και αισιοδοξία να χορτάσουν την φτώχεια τους… η παλιά πόλη έχει ερημώσει… τα παραπάνω σπίτια ερειπωμένα και ετοιμόρροπα, αλλά φιλοξενούν τους κακοπληρωμένους ενοίκους… ζωή και παρακμή στην ίδια σελίδα… φτώχεια και ελπίδα εκεί που πριν 60-70 χρόνια ήταν οι παππούδες μας, βιοπαλαιστές και ετοιμοπόλεμοι για την Ζωή… τι θα λέγατε καημένοι για τα αγγόνια σας? Ερημιά κυπριακή… Δεν βλέπω κανένα περήφανο κυπραίο να παίρνει τα μωρά του για βόλτα κοντά στα «μαυρούθκια» και τις φιλιππινέζες και τις σριλανκέζες… η εγκατάλειψη ενός τόπου αρχίζει πρώτα από την καρδιά… την δική του και την δική μας…
το «πάρκο με τα πουλούθκια», δίπλα στον πάλαι ποτέ ΘΟΚ, αγαπημένος προορισμός για τα κυριακάτικα απογεύματα των παιδικών μου χρόνων, σφύζει από ζωή ενός άλλου πολιτισμού… πόσο πιο εύκολη η ζωή όταν ήμασταν μωρά… η μακαρίου η είσοδος σε ένα άλλο κόσμο… αναρωτιέμαι που ανήκουμε τελικά… κουράστηκα… θέλω να πάω σπίτι μου… έμεινα κλεισμένη πολύ καιρό σπίτι… άρχισα να μην αντέχω τον κόσμο… Πώς το λέει εκείνο το ποίημα? Εκείνο το τραγούδι? Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα…Υπάρχεις Εσυ…

Η έκθεση για την 25η Μαρτίου που έγραψε ο Μαρίνος Κλεάνθους όταν ήταν 14 χρονών

2011-03-25T20:22:00.000+02:00

Το ξέρω πως αυτό που κάνω είναι λιγάκι άκομψο, και θέλω να τονίσω πως δεν τα συνηθίζω αυτά, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι είμαι παραπάνω: Έκπληκτη για τον πολιτικό λόγο του «νεαρού υποψηφίου», σοκαρισμένη για το επίπεδο των νέων ανθρώπων που θέλουν να μπουν στην Βουλή, μπερδεμένη αναφορικά με την δεκαετία στην οποία ζούμε? Με βαριά καρδιά σε παραπέμπω στο μπλογκ του υποψήφίου Βουλευτή του ΔΗΚΟ Μαρίνου Κλεάνθους, (κι αυτό διότι θα του αυξήσουμε την αναγνωσιμότητα) και τα σχόλια δικά σας…

Το δεντρόν του Παππού

2011-03-17T12:21:00.001+02:00

«Κόρη μητσιά έλα ποδά. Θέλω να μου γράψεις μια σύσταση!». Ακόμα θυμούμαι τα λόγια του παππού μου του Νικόλα. Τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει είχα γίνει κάτι σαν την προσωπική του γραμματέα. Ήθελε να τακτοποιήσει τις δουλειές του, τις εκκρεμότητες του, ήθελε να επιβάλει δικαιοσύνη σε όσους τον αδίκησαν στην ζωή του, ήθελε βοήθεια να γράψει επειδή είχε καταρράκτη κι εγώ λάτρευα τα μπισκότα βουτύρου που είχε πάντα σε ένα μεγάλο τενεκεδένιο κουτί πάνω από την αρμαρόλα και που το κατέβαζε με προσοχή να με κεράσει μόλις τέλειωνα τις δουλειές του.

Εκείνη την ημέρα θυμάμαι ήταν ιδιαίτερα σοβαρός και θυμωμένος επειδή είχε λάβει μια επιστολή από την αδελφή του, την γιαγιά την Γιαλούρα (στην πραγματικότητα Νεοφύτα, αλλά επειδή είχε κάτι απίθανα γαλανά μάτια που και στα 70 της έκαιγαν καρδιές, της φώναζαν όλοι Γιαλούρα), που του έλεγε πως είχε πωληθεί το χωράφι του μακαρίτη του αδελφού τους του Αντρέα που μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα κομμάτι της περιουσίας του παππού μου! Το πούλησε ο γιός του ο μιτσής. «Και τι περιουσία είχες εσύ στο χωράφι το ξένο παππού?». Φωνές και φασαρία, δεν θα έτρωγα μπισκότο! Δεν ήξερα? Στο χωράφι βρισκόταν η ελιά του παππού! Η ελιά που του είχε δώσει ο πατέρας του όταν ήταν μιτσής. Η ελιά του. Το δεντρόν του! Το μερτικόν του από την πατρική περιουσία!

Προφανώς στα παλιά εκείνα χρόνια, στα μικρά και φτωχικά χωριουδάκι της Πάφου, που η οικογενειακή περιουσία ήταν μικρή και έπρεπε να μοιραστεί ακριβοδίκαια (?) ανάμεσα στα παιδιά, οι γονείς έδιναν αλλού το χωράφι κι αλλού τα δέντρα. Ήταν φαινόμενο συνηθισμένο και πολύ σεβαστό! Σύμφωνα με τον παππού μου, για το τάξιμο των δεντρών του χωραφιού, γινόταν κάτι σαν μικρή τελετή. Στην περίπτωση του, προφανώς ενδεικτική, ο μακαρίτης ο πατέρας του είχε σταθεί μαζί με τον παππού μου που ήταν ακόμα αμούστακο παιδί στον παραστατό της πόρτας, την ώρα που έδυνε ο ήλιος και είχαν ως μάρτυρες την μακαρίτισσα την γειτόνισσα την Λωξανδρού και τον θείο του τον Γιάγκο. «Ο πατέρας μας, έδειξεν μας το χωράφι, έδειξεν μας την ελιά και έταξεν μου που την πόρταν το δεντρόν. Είπεν μου εν να ένει μια ζωή δικό μου, τζαι των παιθκιών μου. Τζαι των παιθκιών των παιθκιών μου! Να τρώμεν ελιές, να κάμνουμεν λάδι. Να κρούζουμεν τα ξύλα της να βράζουμεν». Το δε χωράφι θα το έπαιρνε ο αδελφός του ο Αντρέας. «Παππού! Αδικία. Έπιασεν το χωράφι τζαι έμεινεν σου το δεντρόν! Σιγά!». Ο παππούς μου είπε να βρίξω επειδή δεν ήταν σε καμία περίπτωση αδικία. Το χωράφι ήταν στην πλαγιά του βουνού, πολύ κοντά στην παραλία, με θέα την θάλασσα. Καμία χρήση δεν είχε. Δύσκολα ήταν να καλλιεργηθεί. Ενώ η ελιά ήταν εκεί έτοιμη να κάμει καρπό. Κατένευσα. Ο παππούς μου εξήγησε πως τόσα χρονιά οι ελιές και κάμποσο από το λάδι μας ήταν από την ελιά. Την πατρική ελιά. Ήταν θεόρατο δέντρο και άξιζε μια περιουσία.

Επείστηκα και πιάσαμε να γράφουμε το γράμμα. Το απευθύναμε στον άτιμο αδελφότεκνο, τον γιο του αδελφού τού, του Αντρέα. Ο παππούς τον περνούσε από γενεές δεκατέσσερις, τον έλεγε μπαγαπόντη και ασεβή και πως έπρεπε να ειδοποιήσει τον νέο ιδιοκτήτη πως το δεντρόν ήταν δικό του. Τα επιχειρήματα του παππού ήταν ακλόνητα. Η μαρτυρία της Λωξανδρούς που ήταν τότε ακόμα ζωντανή, το μαγικό της υπόθεσης που τάχτηκε η ελιά την ώρα που έδυνε ο ήλιος! «Θα πάω σε δικηγόρο. Θα έβρω το δίκαιον μου», έλεγα λάβρος ο παππούς κι εγώ σημείωνα μανιωδώς. Σαν τελειώσαμε την επιστολή την πήραμε μαζί περίπατο στο ταχυδρομείο. Ο παππούς ήταν κοτσανάτος και καλοστεκούμενος. Έκαμνε εντύπωση όπου πηγαίναμε. Εγώ τον κρατούσα αλαμπρατσέτα και σκεφτόμουν τα χειρότερα. Τι θα έκανε η μάνα μου, η θεία η Λαζαρού, και τα άλλα παιδιά του παππού σαν μάθαιναν για το γράμμα? Δεν ήθελα ούτε να το σκεφτώ! Ήμουν συνένοχος επειδή όλα θα καταλάβαιναν πως εγώ έγραψα το γράμμα. Η λάβρα του παππού όμως με είχε και μένα συνεπάρει. Διαισθανόμουν την αδικία. Άλλωστε ήμουν παιδί του παιδιού του και έριζα κι εγώ από την ελιά.

Η λαίλαπα δεν άργησε να ξεσπάσει αφού μόλις πήρε το γράμμα, ο πωλητής του χωραφιού πήρε τηλέφωνο τους θείους μου να κάμει τα παράπονα. Έγινε οικογενειακό συμβούλιο και όλοι πήγαν να βάλουν τις φωνές στον παππού! Έφαγα κι εγώ 2-3 ξυλιές στον πισινό από την μάνα μου. Αλλά τον παππού τίποτε δεν τον πτόησε. Ούτε τα «ρεζιλίκια», που του φώναζαν. Ούτε πως τα ταξίματα και η δύση του ήλιου ήταν πράματα ξεπερασμένα. Ο παππούς μου ήταν πεπεισμένος για το δίκαιο του και δεν καταλάβαινε θεό. Όταν είδαν και απόειδαν και κατάλαβαν πως τίποτε δεν θα γινόταν, οι θείοι μου ανάλαβαν να απολογηθούν στον εξάδελφο και είπαν του παππού πως «κανεί! Το δεντρόν να το ξεχάσεις!»…

Τις επόμενες μέρες ο παππούς ήταν παράξενα ήσυχος και καθόταν στην αυλή κάτω από την λεμονιά και σκέφτονταν διάφορα. Κάποτε εδέησε να με φωνάξει και αφού με ρώτησε αν με πείραζε να φάω κι άλλο ξύλο από την μάνα μου «Ούφου παππού!», με αντάλλαγμα 5 μπισκότα «Ούφου, Καλά!», έπρεπε να τον βοηθήσω να βάλει το σχέδιο του σε εφαρμογή. Μου ζήτησε να του έβρω τα δρομολόγια του ταξί για την Λεμεσό και από εκεί στην Πάφο και μετά να τηλεφωνήσω στον άντρα της γειτόνισσας της Λωξανδρούς να έρτει να τον πιάσει που το Κτήμα να τον πάρει στο χωριό! «Τι θα κάμεις πάλε παππού?». «Το δίκαιον! Θα πάω να φέρω την ελιά».

Δεν ξέρω τι με εκράτησε και δεν πήγα να τα ξεφουρνίσω όλα της μάνας μου. Έκαμα ότι μου ζήτησε και έφαγα 5 μπισκότα και 3 πάτσους. Ο παππούς δυο μέρες μετά, τα χαράματα εξαφανίστηκε και η σιωπή μου του εξασφάλισε τον χρόνο που εχρειάζετον για να πάει να κάμει τη δουλειά του. Σύμφωνα με τον έξαλλο αδελφότεκνο, εμφανίστηκε ξαφνικά στο χωρκό και μαζί με 3-4 άλλους γέρους έπιασαν τις τσάπες και τους σβανάες και έκαμαν κομμάθκια το δεντρό! Μετά ο παππούς μοίρασε τα ξύλα στους φίλους του, έπιασε κι αυτός ένα κομμάτι και ξεκίνησε να έρτει πίσω στην Λευκωσία. Στις φωνές του αδελφότεκνου έγινε λάβρος και αψύς και του είπε «αν έχει κότσια να τον βάλει φυλακή». «Άτιμε, ξυμαρισμένε! Παλιόπαιδο! Εσε χάρη που εν ζει η γαινέκα μου να σου βάλει κατάρα!», του είπε ο παππούς, που πάντα το είχε παράπονο που η δική του καταραστική ικανότητα ήταν τόσο ελλιπής μπροστά στην μάγισσα την γιαγιά μου! Με τα πολλά ο παππούς ήρτε πίσω στην Λευκωσία. Αγριοκοίταξε τον ταξιτζή που του τον άφησε να πάρει μαζί του στο αυτοκίνητο το ξύλο. Και το είχε μαζί του στο σπιτάκι του μέχρι που πέθανε. Οι θείοι μου δεν τόλμησαν να του που κουβέντα. Κι εγώ δικαιώθηκα πανηγυρικά. Έφαγα πολλά μπισκότα θυμάμαι εκείνη την χρονιά και έγινα η πιο αγαπημένη από τις αγαπημένες του παππού…

Το ξύλο της ελιάς το έχω πλέον εγώ στο σπίτι μου, δικαιωματικά. Μου το έδωσε ο παππούς μου πριν πεθάνει. Είναι φυλαγμένο σε ένα κουτί στο δωμάτιο που έχει τα πάντα. Τις αναμνήσεις μου, την αγάπη για τον ατρόμητο παππού, το τενεκεδένιο κουτί με τα βουτυρένια μπισκότα…
Ο αδελφότεκνος έγινε ντιβέλοπερ στην Αργάκα…

Τρεις πραγματικές ιστορίες

2011-03-10T10:56:00.001+02:00

Ακόμα κι όταν πήγαινε σχολείο, ακόμη κι όταν έκανε ντους μετά την προπόνηση, ακόμα κι όταν βρισκόταν στην θάλασσα, μέσα στα καλοκαίρια και στην ζέστη, ο Αχιλλέας έπρεπε να προσέχει την αριστερή του φτέρνα. Ήταν οι οδηγίες και ο τρόμος της μάνας του σαν ήταν μικρός. Μέσα στα παπούτσια του είχε πάνω ενισχυμένη φτερνική σόλα και κάθε βράδυ είχε μάθει από την μάνα το να τρίβει την φτέρνα μαλακά και να την αλείφει με μια μαγική αλοιφή. Η φτέρνα του ήταν το μαλακό του σημείο και δεν μπορούσε να αφήσει κανένα να την αγγίξει. Ακόμα κι όταν μεγάλωσε, ακόμα και όταν έκανε έρωτα με τις γυναίκες που αγαπούσε, ο Αχιλλέας δεν άφηνε κανένα και τίποτε να αγγίξει την φτέρνα του. ΦΟΒΟΤΑΝΕ. Ενίοτε, κάθε τέλος καλοκαιριού, έπαιρνε κάτι περίεργες κάρτες από ένα τύπο που τον έλεγαν ΕΚΤΟΡΑ που τον έλεγε δειλό και του φώναζε «να κοπιάσεις». «Σε περιμένω θρασύδειλε, γιέ της θεάς, ημιαθάνατε. Έλα να με σκοτώσεις! Δεν μπορώ να πεθάνω χωρίς εσένα». Αλλά ο Αχιλλέας ποτές του δεν πήρε στα σοβαρά αυτές τις εντολές. Ήθελε να είναι ημίθεος. «Και κάποιος να μην μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα»… Και κάποτε οι κάρτες σταμάτησαν να φτάνουν. Και κάποτε ο Αχιλλέας γέρασε. Και κάποτε αποφάσισε να μάθει ποιος ήταν ο Έκτορας. «Είναι πολύ αργά πια για μας», έγραφε η τελευταία του κάρτα. Βρισκόταν κι αυτός διακοπές με την Ανδρομάχη στην θάλασσα και δεν ήθελε πια τόσο πολύ να πεθάνει…

Ο Κωστής είχε πάρει μήνυμα τις πρώτες ώρες της αυγής κατά πως το έπαιρνε πάντα στα μουλωχτά μέσα στο μυαλό του, να πάει να τους συναντήσει επειδή αύριο θα ήταν η τελευταία μέρα. Η τελευταία φορά. Ο Μέγας Αρκάνθρωπος, αυτός που συνήθως του έδινε τα γλειφιτζούρια από θάλασσα του είπε να νηστέψει και να ετοιμαστεί, γιατί αυτή ήταν η φορά που θυμόταν για πάντα. Η μοναδική. Ο Κωστής ενήστεψε, επροσευχήθηκε και ετοίμασε σθεναρά τον εαυτό του να πει το μεγάλο αντίο. Στις 4 το πρωί σηκώθηκε μυστικά και πήρε τον μεγάλο δρόμο να κατηφορίσει να φτάσει στην θάλασσα. Κανένας δεν τον είδε, κανένας δεν τον πρόσεξε. Ίσως να τον προστάτευαν οι θεοί. Ίσως να τον προστάτευε η θάλασσα. Κατέβαινε και κατέβαινε να φτάσει στο γυαλό να τους δει όλους εκεί μαζωμένους, όπως τους είχε δει την πρώτη φορά, να λιάζονται τα λέπια και τα γένια τους στον ήλιο. Τον είδε ο Μέγας ο Αρκάνθρωπος και του έγνεψε να πλησιάσει. Έβαλε τα χέρια του στο κεφάλι του και τον ευλόγησε. «Θα φυγομεν», του είπε μόνο. «Ήρτεν η ώρα μας». Ο Κωστής έτρεμε. Εδώ και τρία χρόνια που τους έβλεπε πάντα έτρεμε. Τους φοβόταν και τους αγαπούσε. Φοβόταν που ζούσαν στην θάλασσα. Φοβόταν που τον είχαν διαλέξει. Φοβόταν που κρατούσε μυστικά. Φοβόταν που τους είχε διαλέξει. «Είναι που ήσουν στην μυστική ηλικία. Είχες τις μνήμες της μήτρας. Που μπορούσες να καταλάβεις. Αλλά τώρα όλα έχουν τελειώσει. Δεν θα ξανάρθουμε για σένα ποτέ. Μόνο αυτή την μνήμη θα κουβαλάς. Αχνά. Τα υπόλοιπα σιγά σιγά θα τα καταλάβεις». Ο Κωστής κατένευσε. Και οι Αρκάνθρωποι μπήκαν αχνά στην θάλασσα. Μια λιτανεία. Ο Κωστής έσκυψε αργά στην άμμο και την προσκύνησε. Την Θάλασσα. Θα πήγαινε σιγά σιγά στην μάνα του. Να την γυρέψει. Σήμερα ήταν τα γενέθλια του και γινόταν τεσσάρων χρονών. Είχε αρχίσει ήδη να ξεχνά. Θυμόταν μόνο κάτι αχνά. Και φοβόταν. Θα φοβόταν πάντα επειδή τον είχαν διαλέξει.

Η Μάρθα σταμάτησε μια στιγμή να σκεφτεί ποια θα ήταν η θέση της στην Ιστορία της Θεότητας, αλλά μετά το ξέχασε και ξεκίνησε να πάει στο ποτάμι που συναντούσε την θάλασσα. Μία φωνή στο κεφάλι της, της ψιθύρισε πως δεν είχε τόσο μεγάλη σημασία που είχε δει κατάματα Τον Θεό. Επειδή η αγάπη και η θεότητα υπήρχαν παντού και αυτή η ίδια ήταν ανέκαθεν Μία Εκλεκτή και δεν θα μπορούσε πια ποτέ να ξεχάσει. «Το πιο σημαντικό πράμα στη ζωή μου ήταν που στάθηκα ικανή να μαζέψει μαργαρίτες», σκέφτηκε και με ικανοποίηση η Φωνή της ψιθύρισε πως Ξέρει. Αυτή ήταν από τους ανθρώπους που Μπόρεσαν να δουν Το Πάντα. Η Μάρθα χαμογέλασε. Και γέλασε. Και μάζεψε πολλές πολλές μυρωδάτες μαργαρίτες. Μεγάλη η Θεότητα-αλλά ο Λάζαρος έκανε το σπίτι να μυρίζει χωματίλες.

Συναισθηματικός εκβιασμός! Ξέρετε τίποτε για το θέμα της δωρεάς αίματος ομφάλιου λώρου?

2011-03-03T17:39:00.001+02:00

Τώρα που πιάσαμε κι εμείς σιγά σιγά (πολύ σιγά όμως!) την κατηφόρα την μεγάλη και περιμένουμε να γεννήσουμε σε εφτά περίπου βδομάδες, ερχόμαστε αντιμέτωποι με διάφορα διλήμματα που αφορούν την εγκυμοσύνη και την μέλλουσα εμπειρία μας ως νέοι γονείς. Για την βιομηχανία που έχει στηθεί πίσω από το θέμα «νεογέννητο και ανάγκες» και «εύπιστοι νέοι γονείς της Κύπρου» λέω να γράψω ένα ποστ σύντομα (περιμένω να μου περάσει το σοκ!). Για την ώρα αυτό που μας απασχολεί είναι το θέμα της φύλαξης του αίματος του ομφάλιου λώρου για το οποίο πρέπει να αποφασίσουμε σύντομα.

Πολλά για αυτό το θέμα ομολογώ πως δεν κατέχω. Σημαντικές πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς εδώ (στη σελίδα του Καραϊσκάκιου Ιδρύματος).

Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, το θέμα έχει ως εξής: Το αίμα που παραμένει στον πλακούντα όταν γεννηθεί το μωρό, που παλιά θεωρείτο ως άχρηστο υποπροϊόν της εγκυμοσύνης είναι πλούσιο σε αρχέγονα αιμοποιητικά κύτταρα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε άτομα που πάσχουν από λευχαιμία, δυσλειτουργίες μυελού των οστών ή άλλες ασθένειες. Βασικά αντί να γίνεται μεταμόσχευση μυελού των οστών σε τέτοιες ασθένειες, γίνεται μεταμόσχευση του αίματος αυτού (νοουμένου ότι υπάρχει συμβατότητα) και οι πιθανότητες ανάκαμψης είναι πολύ πιο αυξημένες.
Ας σημειωθεί πως η φύλαξη του αίματος δεν καθίσταται πάντα εφικτή επειδή μπορεί στον πλακούντα να μην υπάρχουν αρκετά αρχέγονα κύτταρα. Φορείς όπως το Καραϊσκάκιο σε ενημερώνουν αν το ζητήσεις. Άλλοι, δεν ξέρω…
Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να υπάρχει νομοθεσία έτσι ώστε να συγκεντρώνεται το αίμα του ομφάλιου λώρου από κάθε γυναίκα που γεννά και ακολούθως να φυλάσσεται σε ειδικό ίδρυμα σε κάθε χώρα. Θα έπρεπε να υπάρχει μια διεθνής δεξαμενή συγκέντρωσης του αίματος σε εθνικό επίπεδο κάθε χώρας, με στόχο να μπορεί να υπάρχει πρόσβαση σε όλους σε περίπτωση ασθενειών, από όλο τον κόσμο. Αυτό που κατάλαβα ότι γίνεται αυτή τη στιγμή είναι πως υπάρχουν διάφοροι φορείς σε κάθε τόπο, καλή ώρα το δικό μας το Καραϊσκάκιο ίδρυμα το οποίο αναλαμβάνει να συγκεντρώσει το αίμα σε περίπτωση που εθελοντικά αποφασίσει ένα ζευγάρι να προβεί στην δωρεά. Το Καραϊσκάκιο είναι ενωμένο με άλλους ανάλογους φορείς και τα δείγματα που κατέχει είναι ανοικτά σε αυτούς. Ανάλογα γίνεται χειρισμός των περιπτώσεων της Κύπρου. Θυμάστε τον μικρό Ανδρέα Βασιλείου που έκανε την μισή Κύπρο να γίνει δότης μυελού των οστών? Η τελευταία επιλογή του Αντρέα ήταν η χρήση ενός μερικώς συμβατού μοσχεύματος από το Δημόσιο Αρχείο του αίματος ομφάλιου λώρους της Νέας Υόρκης. Μία μητέρα είχε δωρίσει το μόσχευμα στο αρχείο αυτό, και ο μικρός Αντρέας είχε την ευκαιρία να κάνει την μεταμόσχευση που έσωσε τελικά τη ζωή του.

Το ζήτημα με το αρχέγονα κύτταρα, τα οποία ας σημειωθεί φυλάσσονται για 20 χρόνια μόνο, είναι πως δεν είναι γενικά πολύ αναπτυγμένο για την ώρα, όλοι ωστόσο υποστηρίζουν πως πρόκειται για την θεραπεία του μέλλοντος. Υποστηρίζουν πως κάποτε θα δώσουν λύσεις σε σοβαρές ασθένειες, όπως η θαλασσαιμία, κάποιες συγγενείς καρδιοπάθειες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Το ζήτημα είναι πως αυτές οι θεραπείες είναι ακόμα μακριά. Επίσης το αίμα αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί (ακόμα και τώρα αν προκύψει ασθένεια) για το άτομο από το οποίο λήφθηκε. Θα χρησιμοποιηθεί για τα αδέλφια ή την οικογένεια του. Κι εδώ προκύπτει ο συναισθηματικός εκβιασμός.
Πέραν του Καραϊσκάκιου, το οποίο εξηγεί πως μπορεί το μόσχευμα να δοθεί στην οικογένεια εάν προκύψει ανάγκη, εκτός κι αν έχει προηγουμένως ζητηθεί και δοθεί σε άτομο που έχει ανάγκη, αφού βρίσκεται στην διεθνή τράπεζα δεδομένων, λειτουργούν ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες φυλάσσουν το αίμα ιδιωτικά για την οικογένεια. Η φύλαξη διαρκεί 20 χρόνια και στοιχίζει κάπου 2000 ευρώ. Οι εταιρείες αυτές με την εμπειρία που είχα ως τώρα, λειτουργούν παρουσιάζοντας αυτή την πραγματικότητα στους γονείς. Ότι δηλαδή είναι πιθανόν κάποιος να νοσήσει στην οικογένεια και τότε θα έχουν τύψεις μία ζωή αν δεν έχουν φυλάξει το μόσχευμα για ιδιωτική χρήση. Το θέμα είναι πως πιέζουν πολύ (με 2-3 που μίλησα πόνταραν απίστευτα στον συναισθηματικό εκβιασμό) χωρίς να είναι σαφείς γνώστες του αντικειμένου και τονίζουν πως ο δισταγμός σου να δώσεις τόσα λεφτά για κάτι που ακούγεται σχετικά αμφίβολο, μπορεί να είναι καταστροφικός διότι η πιθανότητα μίας ασθένειας, όσο απομακρυσμένη κι αν ακούγεται, κρέμεται πάντα ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι σου. Το γεγονός ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν υπάρχει συμβατότητα μεταξύ μελών οικογένειας και αναζητούνται δότες από την διεθνή δεξαμενή δεδομένων δεν πτοεί τις εταιρείες. «Κι αν το δικό σας μόσχευμα ταιριάζει?» σε ρωτούν.
Η δική μου η θέση είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις δίνεις το μόσχευμα σε πρόσβαση για όλο τον κόσμο. Θεωρώ ανήθική την στάση να κρατήσεις ιδιωτικά κάτι που μπορεί να σώσει την ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Επιπλέον, με ενοχλεί αφάνταστα αυτός ο ταξικός διαχωρισμός. Τι γίνεται με τα άτομα που δεν έχουν λεφτά να φυλάξουν το μόσχευμα?
Όπως και να έχει. Όπως ανέφερα και πιο πάνω δεν έχω πολλές γνώσεις για το θέμα. Αν γνωρίζει κάποιος κάτι παραπάνω ή αν πέρασε από ανάλογο δίλημμα θα ήθελα πολύ να ακούσω τι έχει να πει.

Η Ρόζα η Τορόζα…

2011-02-17T12:16:00.000+02:00

Την θυμάμαι καλά. Αν και την θυμάμαι πάντα με φόβο και δέος. Η κυρία Τοροζού. Προσωπικότητα επιβλητική στην γειτονιά που μεγάλωσα. Κυράτσα με τα όλα της. Κόκκινα μαλλιά κτενισμένα σε κότσο με μπούκλες, φούστες στενές και κοντές που τις φορούσε ακόμα και όταν σκούπιζε την αυλή. Ένα κορμί όλο καμπύλες θηλυκό. Και κυρίως δύο μάτια αλλιώτικά. Το ένα ήταν γαλάζιο και το άλλο καστανό. Δεν υπήρχαν αυτά τα μάτια. Ήταν σαν να ανήκαν σε δύο ξεχωριστά άτομα. Το καστανό ήταν της φιλικής γειτόνισσας που μας κερνούσε καραμελίτσες… και το γαλάζιο της τσαχπίνας κοκκινομάλλας που όλοι ψιθύριζαν πως είχε μεγάλο παρελθόν. Σούξουμούξου η γειτονιά. Από τα καπαρέ της Ρηγαίνης την είχε μαζέψει ακούεις ο κοντούλης ο άντρας της. Σε κάτι ρημαγμένα μπαρ που τα δούλευαν Τουρκοκύπριοι. Πώς την έβγαλε από τα μπαρ, την παντρεύτηκε, την νοικοκύρεψε πριν ρημάξει η ίδια στα καταγώγια κανένας δεν ήξερε. Κανένας δηλαδή δεν ήξερε με σιγουριά. Η μόνη ένδειξη για τα αμαρτήματα ήταν το παρατσούκλι της. Ρόζα, Τορόζα. Κανένας δεν θυμόταν το όνομα της… Ρόζα… Σαν τα κουφετάκια που μας χάριζε στην γειτονιά. Και τα διττά τα μάτια.

Η αλήθεια είναι πως πέραν από την φήμη που κυνηγούσε τις όμορφες, η Ρόζα η Τορόζα δεν έδινε δικαιώματα στην γειτονιά. Ήτανε τύπος και υπογραμμός. Με τα κεφτεδάκια της, με τις νοικοκυροσύνες της, με τα ναζάκια της τα εντός πλαισίων και σπιτικού γάμου. Ποτέ δε ακούστηκε για αυτήν το παραμικρό. Στενή παρέα με τις άλλες γυναίκες της γειτονιάς δεν έκανε ωστόσο ποτέ. Η μόνη που εμπιστευόταν λιγάκι ήταν η γιαγιά μου η Ελενού για την οποία έλεγαν επίσης πως είχε κάποτε κι αυτή ένα κάποιο παρελθόν. Τις θυμάμαι να κάθονται και να λένε μυστικά τον καφέ και να κουβεντιάζουν. Να φτιάχνουν κουλουράκια και να μασουλούνε μυστικά στην αυλή. Με την γιαγιά μου η Ρόζα η Τορόζα ήτανε πάντοτε λιγότερο «κυρία». Ήτανε σαν το γαλανό το μάτι να την εκυρίευε και γινότανε κάτι τις παραπάνω ο εαυτός της. Αλλά στο σπίτι της πάντα επέστρεφε κυρία καστανή.

Η Ρόζα η Τορόζα έκανε και δύο παιδάκια -αγγελάκια αληθινά με μαλλάκια ρούσα σαν τα δικά της, αλλά όχι με μάτια λαμπίρικα και αλλιώτικα. Η γιαγιά μου θυμάται πως ήτανε η πρώτη της κουβέντα σαν την έβγαζε η μαμμού τα μωρά από την κοιλιά. «Τα μάθκια τους?», ρωτούσε πάντα με αγωνία την μαμμού. Για να την πούνε πως ήτανε μια χαρά τα μάθκια τους. Συνηθισμένα. Καστανά. «Συνηθισμένα. Καστανά». Μονολογούσε η Ρόζα η Τορόζα και αναστέναζε ευχαριστημένη καθώς έλεγε να φωνάξουν τον άντρα της να του δείξει το νέο μωρό.

Η Ρόζα η Τορόζα δεν έζησε πολύ. Θυμάμαι πως δεν έφτασε σε βαθιά γηρατειά. Έσβησε κοντά στα πενήντα της, λίγα χρόνια μετά που πέθανε και ο κοντούλης ο άντρας της, από την αρρώστια την κακιά. Είχε πάθει καρκίνο. Θυμάμαι αμυδρά που πέθανε, επειδή είχα άλλα στο μυαλό μου εκείνο τον καιρό και το δέος που μας προκαλούσε είχε ξεθωριάσει. Θυμάμαι ωστόσο πολύ την κηδεία της επειδή εκεί συνέβηκε το τρομερό. Στην εκκλησία, εκεί που έλεγε ο παπάς να δώσει ο κόσμος τον τελευταίον ασπασμό είδαν όλοι μια κοπελάρα να κλαίει και να οδύρεται πάνω από την κάσα της πεθαμένης. Ήταν μια καλλονή, ψηλή κοκκινομάλλα και ντυμένη κάπως άπρεπα για εκκλησία. Θυμάμαι κιόλας πως φορούσε μέσα στην εκκλησιά μαύρα γυαλιά. Και πως όταν τα έβγαλε να σκουπίσει τα μάτια της είδαμε όλοι πως είχε δυο μάτια αλλιώτικα! Το ένα γαλάζιο και το άλλο καστανό. Ίδια όπως της μακαρίτισσας της Ρόζας. Προφανώς συγγενείς. Αδελφή της? Κόρη της?

Ήταν ο γιος της. Ο πρωτότοκος γιος της Ρόζας της Τορόζας. Μόνο η γιαγιά μας ήξερε την αλήθεια και πήρε την κοπελάρα και την άφησε να κάτσει δυο μέρες στο σπίτι μας να στυλωθεί. Αποκαλύφθηκε η αλήθεια στην γειτονιά και έγινε χαμός. Η Ρόζα δούλευε όντως μικρή στα μπαρ. Κι εκεί έκαμε ένα μωρό. Το Ροζούδι το τοροζούδι όπως το έλεγαν τότε. Η γιαγιά μου τα ήξερε. Το Ροζούδι από μικρό είχε δείξει πως ήταν διαφορετικό. «Σαν κοριτσάκι που γεννήθηκε στο σώμα του γιου μου», έλεγε της γιαγιάς μου η Ρόζα. Έπαιζε με κούκλες, έβαφε τα νυχάκια του, ήθελε να ντύνεται με ρούχα γυναικεία. Η Ρόζα η Τορόζα, σοφή γυναίκα, στα μπαρ μεγάλωσε, ήξερε πως δεν μπορούσε παρά να το αφήσει να εξελιχτεί. Και όταν γνώρισε τον κοντούλη που θα την λύτρωνε, άφησε τον γιο της στα χέρια μιας φίλης της. Ο κοντούλης και η γειτονιά δεν θα τον δέχονταν ποτές. Η Ρόζα ποτέ δεν ξέχασε το παιδί της, το συναντούσε του μιλούσε και πλήρωνε μάλιστα με τις οικονομίες της τις θεραπείες που τους αναλογούσαν. Όπως μας έλεγε η γιαγιά, κατηγορούσε τον εαυτό της για την τύχη του και έφταιγε τα αλλιώτικά του τα μάτια. Ποτέ της λόγο κακό για το παιδί της δεν είπε σε κανένα. Τον φρόντιζε όπως μπορούσε από μακριά. Κι ας ήξερε πως η τύχη του, εκείνες τις δύσκολες εποχές, άλλο δεν μπορούσε παρά να είναι προδιαγεγραμμένη. Στην πορνεία κατέληξε, από την πορνεία που με τόσο κόπο γλίτωσε και αυτή.

Αλλά σαν πέθανε η Ρόζα η Τορόζα, και την δεν ένοιαζε να μάθει ο κόσμος την αλήθεια, όρκισε την γιαγιά μου να καλέσει στην κηδεία το αλλιώτικό παιδί για να είναι παρόν όταν θα διάβαζαν την διαθήκη. Πρωτοπόρος η Ρόζα για την εποχή, είχε κάμει διαθήκη και άφηνε την μισή της περιουσία στο παιδί της με τα δύο μάτια. Άδικα φώναζαν τα δύο «αγγελάκια» για την αδικία και την ντροπή. Η Ρόζα η Τορόζα είχε θωρακίσει για τα καλά την τύχη του πρώτου παιδιού της «Για να μην πεθάνει μόνο και εγκαταλειμμένο στην φτώχεια», όπως είπε στον δικηγόρο.

Το Τοροζούδι, πήρε ότι του αναλογούσε και έφυγε από τα αδέλφια του μακριά Κανένας δεν άκουσε ξανά για αυτόν. Το σούσουρο και το σκάνδαλο εξασθένισε σιγά σιγά στην γειτονιά. Μόνο η γιαγιά μου απέκτησε μια μικρή φίλη στον Λυθροδόντα και πήγαινε κάποτε της Κυριακές να ψήσουν καφέ και να κουβεντιάζουν. Να φτιάχνουν κουλουράκια και να μασουλούνε μυστικά στην αυλή.

Ερωτικά- Γιάννης Ρίτσος (δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να μην αγαπάς)

2011-02-14T13:18:00.000+02:00

Θέλω να περιγράψω το σώμα σου. Το σώμα σου είναι απέραντο.
Το σώμα σου είναι ένα λεπτό ροδοπέταλο σ' ένα ποτήρι καθαρό νερό.
Το σώμα σου ένα άγριο δάσος με σαράντα μαύρους ξυλοκόπους.
Το σώμα σου βαθειές νοτισμένες κοιλάδες πριν βγει ο ήλιος.
Το σώμα σου δυό νύχτες με καμπαναριά,
με διάττοντες και μ' εκτροχιασμένα τραίνα.

Το σώμα σου ένα ημίφωτο μπαρ με μεθυσμένους ναύτες και καπνέμπορους•
χτυπάνε στράκες, σπάζουν ποτήρια, φτύνουν, βλαστημούν.
Το σώμα σου ένας ολάκερος στόλος υποβρύχια, θωρηκτά, κανονιοφόροι• θορυβώδεις άγκυρες ανεβαίνουν• τρέχουν νερά στο κατάστρωμα•
ένας μούτσος πηδάει απ' το κατάρτι στη θάλασσα.
Το σώμα σου πολύφωνη σιωπή σκισμένη από πέντε μαχαίρια, τρεις ξιφολόγχες κι ένα σπαθί.
Το σώμα σου μια διάφανη λίμνη, στο βυθό της φαίνεται η λευκή βουλιαγμένη πολιτεία.
Το σώμα σου ένα τεράστιο ακάθεκτο χταπόδι μες στη γυάλα του φεγγαριού
με ματωμένα πλοκάμια πάνω απ' τις φωταγωγημένες λεωφόρους, όπου το απόγευμα

πέρασε αργόπρεπα η κηδεία του τελευταίου αυτοκράτορα.
Πολλά λουλούδια πατημένα μένουν στην άσφαλτο βρεγμένα με βενζίνη.
Το σώμα σου ένα παλιό μπορντέλο της οδού Προαστίου με γριές πουτάνες, βαμμένες
με λιπαρά φτηνά κραγιόνια• φοράνε ψεύτικες μακριές βλεφαρίδες•
είναι και μια νεαρή πρωτόπειρη, ηδονίζεται μ' όλους τους πελάτες,
αφήνει τα λεφτά στο κομοδίνο της, ξεχνάει να τα μετρήσει.

Το σώμα σου είναι ένα ρόδινο μικρό κορίτσι•
κάθεται κάτω απ' τη μηλιά και τρώει μια φέτα φρέσκο ψωμί και μια κόκκινη αλατισμένη ντομάτα• κάθε τόσο χώνει κ' ένα άνθος της μηλιάς στα στήθη της.
Το σώμα σου ένα τζιτζίκι στ' αφτί του τρυγητή,
ρίχνει μια σκιά μενεξελιά στο μελαμψό λαιμό του
και τραγουδάει μονάχο του όσα δεν μπορούν να πουν όλα μαζί τα σταφύλια.
Το σώμα σου είναι ένα ξάγναντο μεγάλο αλώνι στη κορφή του λόφου,
έντεκα ολόλευκα άλογα αλωνίζουνε τα στάχυα της Γραφής•
χρυσάφι τ' άχυρα καρφώνουνε μικρούς καθρέφτες στα μαλλιά σου
και λαμποκοπούν τα τρία ποτάμια όπου μεγάλες μαύρες αγελάδες με αδαμάντινα στέμματα σκύβουν, πίνουν νερό και κλαίνε.

Το σώμα σου είναι απέραντο.

Το σώμα σου απερίγραπτο.
Και θέλω να το περιγράψω,
να το κρατήσω πιο σφιχτά στο σώμα μου,
να το χωρέσω και να με χωρέσει.

Αθήνα 18.11.80 (Από "Τα Ερωτικά" εκδόσεις "ΚΕΔΡΟΣ" (αποσπάσματα) 1981)

(Αφιερωμένο -πάντα!)

Cyprus Act: Για το παρκάρισμα στα πεζοδρόμια

2011-02-10T11:25:00.000+02:00

Αντιγράφω κι εγώ από το μπλογκ του Μισσαρου που αντιφράφει με την σειρά του από τον dm3k για μία δράση που θα γίνει ενάντια στο παράνομο παρκάρισμα στις 12 Φεβρουαρίου. Ας κάνουμε κάτι επιτέλους για όλους αυτούς που πιστεύουν πως είναι το κέντρο του κόσμου και δεν νοιάζονται για κανέναν άλλο, πεζούς, άτομα με κινητικά προβλήματα, ποδηλάτες, όλους εμάς.

"ΟΣΟΙ ΦΙΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΔΡΑΣΗ ΣΤΙΣ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011 ΟΠΟΥ ΥΑ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΘΟΥΝ ΟΧΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ ΣΤΑΘΜΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΑΝΑΠΗΡΙΚΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ Η ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ CYPRUS ACT ΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΣΤΟ PARKING ΤΟΥ JUMBO ΣΤΗΝ ΛΑΚΑΤΑΜΕΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΩΡΩΝ 11…:00 – 11:30 Η ΑΣ ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΟ 99459921"

Thank God It is NOT Friday!

2011-02-09T12:35:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν είναι σωστό να το ονοματίσω το συγκεκριμένο εστιατόριο –μην μας έρτει καμία μήνυση και δεν είμαστε τώρα για τέτοια- αλλά θα σας το πω περιφραστικά και θα καταλάβετε… Επειδή είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας που έχουμε πιστεύω σε αυτό το τόπο για άτομα που έχουν κινητικά προβλήματα. Προχτές λοιπόν πήγαμε σε συγκεκριμένο εστιατόριο στο κέντρο της Λευκωσίας να φάμε για βραδινό. Ας σημειωθεί πως εγώ, λόγω εγκυμοσύνης, έμεινα για καιρό κλεισμένη μέσα, ξάπλωνα αρκετά τους πρώτους μήνες και βγαίνω τώρα λίγο επιλεκτικά, για κανένα φαΐ σε συνδυασμό με την επίσκεψη μας στο γιατρό. Είμαι πλέον μια δυσκίνητη φάλαινα, έγκυος με δίδυμα στον 6ο μήνα αισίως, 13 κιλά πιο βαριά από πριν (και ας σημειώσουμε ποτέ δεν υπήρξα ποτέ και καμιά κοκαλιάρα) με σαφείς οδηγίες από τον γιατρό να αποφεύγω σκάλες. Τι γίνετε λοιπόν όταν το «καθήκον» με καλεί και θέλω να πάω επειγόντως στην τουαλέτα? Και όταν αυτή βρίσκεται στον πάνω όροφο κι εγώ πλέον θέλω 15 λεπτά να βγω μια σκάλα? Ρωτώ ευγενικά αν υπάρχει τουαλέτα για άτομα με κινητικά προβλήματα και ζητώ να την χρησιμοποιήσω. Κανείς δεν μου αρνήθηκε ποτέ. Όταν δηλαδή υπάρχει. Προχτές στο συγκεκριμένο εστιατόριο μου είπαν πως έπρεπε να βγω τις σκάλες επειδή υπήρχε μεν τουαλέτα αλλά «είναι messy», λερωμένη και αχρησιμοποίητη. Κούτσα κούτσα τα κατάφερα… Πήρα τις σκάλες... Αλλά φυσικά δεν θα πάμε ξανά εκεί…

Παρόμοια ιστορία έζησαν κάτι φίλοι μας σε αλυσίδα «ενδόξων» καφέ στην Λευκωσία καθώς και σε προσφάτως ανακαινισμένο κινέζικο με τσουχτερές τιμές. Παντού υπάρχει η ράμπα αλλά κανένας δεν προβλέπει στην συνέχεια…

Η απορία μου είναι για ποιο λόγο το συγκεκριμένο εστιατόριο αλλά και όλα τα υπόλοιπα έχουν ράμπες στην είσοδο-αναγκάζονται μάλλον όλοι να το κάνουν αυτό πλέον λόγο νόμου. Αφού στην ουσία δεν ευνοούν την επίσκεψη από άτομα με τέτοια προβλήματα. Τι θα έκανε κάποιος με τροχοκάθισμα αν θα ήθελε να πάει τουαλέτα? Ζούμε τελικά σε έναν τόπο όπου επιλέγουμε να αγνοούμαι όλα όσα γίνονται γύρω μας… Και όπου οι νομοθεσίες είναι για το θεαθήναι…

Οι γυναίκες της ζωής Σου…

2011-01-27T11:55:00.000+02:00

Υπάρχει κάπου η Β. Είναι 44 χρονών. Καλοδιατηρημένη κοπέλα. Γεννήθηκε από μια οικογένεια φτωχή που πνιγμένη στην μιζέρια της δεν είχε πολλές φιλοδοξίες στη ζωή. Έτσι της περιόρισαν και τις δικές της. Της μάνας της, που δεν τέλειωσε καν το δημοτικό, της έφτανε τα παιδιά της να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους σταθερό. Και φαΐ στο τραπέζι. Του πατέρα της, που είχε προσόντα πολλά να σπουδάσει και να μορφωθεί, του έκοψαν τα φτερά του γρήγορα και στα 12 βρέθηκε εργάτης σε εργοστάσιο στην βιοπάλη. Η Β μικρή δεν ήξερε πολλά από τη ζωή. Ούτε υπήρχαν τότε την δεκαετία του 1980 που ήταν έφηβη ερεθίσματα και κοινωνικές πρόνοιες να την κάνουν να γίνει κάτι άλλο από το προσχεδιασμένο για τη ζωή της πλάνο: Στα δεκαπέντε παράτησε το σχολείο, ενώ μπορούσε κάλλιστα να συνεχίσει την εκπαίδευση της αν υπήρχε ένας φωτισμένος δάσκαλος να την καθοδηγήσει και να της πει για το ζοφερό μέλλον που θα την περίμενε. Ή αν οι γονείς της είχαν μέσα από την μιζέρια τους την ανάγκη για ένα πιο φωτεινό μονοπάτι. Πολύ γρήγορα βρέθηκε να δουλεύει στο εργοστάσιο πλάι στον πατέρα της. Και στα 19, ακολουθώντας την προδιαγεγραμμένη πορεία, παντρεύτηκε και άρχισε να κάνει παιδιά. Στο μεσοδιάστημα έκανε δάνειο από την τοπική Συνεργατική, έχτισε με χίλια ζόρια ένα σπιτάκι και συνέχισε να δουλεύει. Α, και να κάνει κι άλλα παιδιά που της τα πρόσεχε η μάνα της. Έφτασε τα τέσσερα. Αισίως. Και μετά, κάτι που η επειδή η μάνα της κουράστηκε, αναγκάστηκε στην γέννηση του τετάρτου παιδιού να σταματήσει να δουλεύει και να μείνει σπίτι να τα μεγαλώσει. Κάτι που τα εργοστάσια έκλεισαν την δεκαετία του 1990 λόγω της κρίσης, έμεινε χωρίς δουλειά. Νοικοκυρά. Να μεγαλώνει τα παιδιά της. Το θέμα είναι πως τα παιδιά μεγάλωσαν και στα 40 της η Β βρέθηκε σε μία θέση λίγο πολύ αναμενόμενη: Η «φωλιά» είχε αδειάσει, οι λογαριασμοί έτρεχαν, στο σπίτι με την μητέρα της ένιωθε αδράνεια και μοναξιά και είχε ανάγκη επιτακτική, κυρίως εσωτερική και εξωτερική να δουλέψει. Ποιος σε προσλαμβάνει στα 40 χωρίς καν απολυτήριο λυκείου και χωρίς προσόντα? Κανείς. Και η Β έγινε με λύπη της καθαρίστρια. Στα 40 της ξύπνησαν οι λογικές φιλοδοξίες και ήθελε να κάνει με την ζωή της κάτι. Δεν ήθελε να γίνει καθαρίστρια. Το να καθαρίζεις βρώμικες σκάλες για 6 ευρώ την ώρα δεν ήταν κάτι που ήθελε για το υπόλοιπο της ζωής της.

Συνέχισε να ψάχνει και κατάφερε σε κάποιο χρόνο να βρει δουλειά σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Στο οποίο πληρώνονταν πάλι με ψίχουλα αλλά γνώρισε κόσμο και έμαθε πολλά. Άλλωστε πάντα της άρεσαν τα βιβλία… Δυστυχώς για αυτήν το βιβλιοπωλείο πωλήθηκε στα δύο χρόνια και έγινε copy center. Ο νέος ιδιοκτήτης, που άκουσε από τον προηγούμενο εργοδότη πως ήταν μια κοπέλα καλή, τίμια, εργατική, την κράτησε και προσέλαβε μαζί της 2-3 φοιτήτριες. Η τεχνολογία και η έλλειψη εκπαίδευσης χτύπησαν τότε κατακέφαλα την Β. Το μυαλό της, μπόλικο αλλά ακατέργαστο, δυσκολευόταν να αφομοιώσει τις νέες ανάγκες. Οι γνώσεις της για υπολογιστές ήταν ελάχιστή, ότι ήξερε από τα παιδιά της. Και τώρα καλείτο να τυπώσει από USB, να κάνει παραγγελίες στα Αγγλικά, να χρησιμοποιήσει μηχανήματα με τα οποία δεν ήταν εξοικειωμένη. Όπως είναι φυσικό το να είσαι καλή κοπέλα, τίμια και εργατική δεν είναι πάντα αρκετό. Έκανε λάθη. Όχι σοβαρά. Αλλά λάθη. Τα οποία ο νέος εργοδότης δεν ήταν διατεθειμένος να συγχωρέσει. Και άρχισε να την υποτιμά. Και να της κάνει παρατηρήσεις. Και της βάζει τις φωνές μπροστά στις άλλες. Τις προάλλες της απαγόρευσε να τυπώνει χρησιμοποιώντας το USB, της είπε να μείνει μακριά από τους υπολογιστές αφού δεν καταλάβει από μηχανές, μια άλλη μέρα της φώναζε μπροστά από τους πελάτες επειδή έκανε λάθος σε ένα σπιράλ και χτες της έκανε σκηνή τρομερή και της θύμωσε άγρια επειδή έκανε λάθος στην φωτοτυπική. Ι Β επέστρεψε στο σπίτι και σε όλη την διαδρομή έκλαιγε και έκλαιγε. Αφού κάνει ότι μπορεί. Και προσπαθεί. Γιατί την προσβάλλει? Γιατί να την μειώνει έτσι? Γιατί να της ποδοπατά την αξιοπρέπεια? Αν δεν του κάνει ας την διώξει. Κανένα λάθος δεν ήταν τόσο σοβαρό ή τόσο τρομερό ή κάτι το οποίο δεν μπορούσε η Β να διορθώσει και να μάθει. Ο εργοδότης, ωστόσο, δεν δέχεται τα λάθη. Τα λάθη της Β δηλαδή. Επειδή παρόμοια κάνουν και οι άλλες. Οι οποίες δεν έχουν το προφίλ της Β. Χωρίς απολυτήριο, πρώην νοικοκυρά, 44 χρονών χωρίς ειδίκευση, με μόνο προσόντα πως είναι καλή κοπέλα και τίμια και εργατική. Ο εργοδότης θυμώνει με το προφίλ της Β. Μιας Β που δημιούργησε κι αυτός και πολλοί άλλοι μέσα στην ωραία κοινωνία του. Η Β έτρεξε και τρέχει αλλά έχει πολύ ακόμα μέχρι να πάει καν στην εκκίνηση. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλές Β. Πολύ περισσότερες από ότι νομίζουμε. Να δουλεύουν με ψίχουλα, να δέχονται ταπεινώσεις. Είναι οι γυναίκες της ζωής μας… Υπάρχει και η Κύπρος που είναι στο περιθώριο…

Τα σκατά των σκύλων σας!!!

2011-01-13T12:40:00.002+02:00

Θα τα έχω πατήσει τουλάχιστον πέντε φορές. Όσο κι αν προσπαθώ να τα αποφύγω. Όσο κι αν προσπαθώ να τα δω. Ο λόγος για τα σκατά (με το συμπάθιο κιόλας) των σκύλων της γειτονιάς τα οποία οι καλοκάγαθοι και κατά τα άλλα ζωόφιλοι γείτονες μου θεωρούν πως έχουν δικαίωμα να τα αφήνουν ανέμελα και βρωμερά σε κάθε δρομάκια και μονοπάτι της περιοχής…και τα οποία αντιμετωπίζω κάθε φορά που επιχειρώ να κάνω τον καθημερινό μου περίπατο…

Ζούμε στο κέντρο της Λευκωσίας σχεδόν, αλλά σε μια περιοχή που ο δρόμος παρακάμπτεται και δημιουργεί μια ας πούμε εσφαλμένη αίσθηση εξοχής… Η περιοχή μας είναι νεόκτιστή και έχει κυρίως πολυκατοικίες. Υπάρχουν ωστόσο και κάτι σπιταρόνες και μοντέρνα πανάκριβα σπίτια ανθρώπων της δικής μας ηλικίας (που είπαμε: Δεν ξέρω τι ζωή κάνουν και τα φέρνουν τόσο καλά βόλτα!)… Όπως και να έχει… δεν ξέρω σε ποιους ανήκουν όλοι αυτοί οι σκύλοι που βολτάρουν καθημερινά με τα περήφανα αφεντικά τους. Σκύλοι ράτσας! Μικρά τεριέ, λαμπραντόρ, χάσκι και δεν ξέρω κι εγώ τι που βολτάρουν χαρούμενα και ευτυχισμένα στους δρόμους μας. Είναι σκυλιά καταγωγής, πανέμορφα και καλοβαλμένα. Ίσως για αυτό οι ιδιοκτήτες τους θεωρούν πως έχουν αναφαίρετο δικαίωμα στο να μολύνουν τους δρόμους μας! Αυτό που με εκνευρίζει είναι πραγματικά η απόλυτη έλλειψη συνείδησης απέναντι στο περιβάλλον και στον άλλο κόσμο που χρησιμοποιεί τους δρόμους. Ακόμα και απέναντι από το κτίριο της πολυκατοικίας μας τα περήφανα αφεντικά με πλήρη πιστέψτε με αδιαφορία αφήνουν τα σκυλάκια τους να κάνουν την ανάγκη τους, κοιτάζοντας κιόλας περήφανα που έχουν ένα τόσο καλό και λειτουργικό γαστρεντερολογικό σύστημα… Όσους έχω δει ως τώρα τους έχω περιλάβει. Τους ρωτώ γιατί δεν φέρνουν ένα σακουλάκι να μαζέψουν τα απορρίμματα και με κοιτάζουν με πραγματική απορία! Μα πώς είναι δυνατόν? Πως θα κουβαλούν τα σκατά μέσα στο σακουλάκι? Και που να βάλουν? Στην τσάντα τους? Και επιπλέον. Εδώ γύρω υπάρχει φύση! Κι ας είμαι προσεκτική εκεί που περπατώ!

Είναι ίσως δικό μου λάθος που αναζητώ ψηφίδες πολιτισμού και ευγένειας στους ανθρώπους του τόπου. Είναι ίσως λάθος να πιστεύω στον πολιτισμό της αστικής τάξης που σέβεται τον εαυτό του πρώτα και μετά τους άλλους γύρω του. Ίσως πάλι για κάποιους το να είσαι ιδιοκτήτης ενός πανάκριβου σκύλου ράτσας και να τον περιφέρεις γύρω στους δρόμους είναι απόδειξη ανωτερότητας και αριστοκρατισμού. Τι να πει κανείς…

Κουχου Κούχου και καλή χρονιά!

2010-12-31T13:25:00.000+02:00

Το τέλος του χρόνου με βρίσκει αρρωστούλα με γρίπη αλλά ας μην έχουμε παράπονο… Ήταν μια δημιουργική χρονιά-για πολλούς λόγους!! Και δύσκολη και εύκολη αλλά ελπίζω αξέχαστη… Εύχομαι σε όλους τους φίλους που έκανα μέσα από την μπλογκόσφαιρα, χρόνια πολλά και κάθε χαρά για τη νέα χρονιά. Φίλοι μου φέτος ανταλλάξαμε σκέψεις, απόψεις, συναισθήματα και εικόνες, εσωτερικές και εξωτερικές που τις κρατώ πραγματικά στην καρδιά μου. Ποστμπάμπιλον, Διάσπορε, Γιαγιά Αντιγόνη, Μάριε, Μούνλαιτ, Τρελή Μαργαρίτα, Μαχαιρή και τόσοι άλλοι που δεν τους αναφέρω (έχω και την γρίπη!) σας εύχομαι ότι καλύτερο για τη νέα χρονιά και σας στέλλω την αγάπη μου!!

Άβυσσος...

2010-12-17T13:02:00.000+02:00

Κάποτε νοιώθω να με χωρίζει μια άβυσσος από τους γονείς μου… Από τον παπά μου που ξυπνάει πρωί και στα 70 του συνεχίζει να δουλεύει αγόγγυστα ως βοηθός ταμία σε ένα χλιδάτο σούπερ μάρκετ, βοηθώντας αργόσχολες κυρίες να βάλουν τα ψώνια τους στις σακούλες. Από την μάνα μου που ξυπνάει κάθε πρωί και βάζει τον σταυρό της που έχουμε και σήμερα κάτι να φάμε. Από την ταπεινή καθημερινότητα τους, τα βαριά τους Κυπριακά. Το πρωί «μπουκώνουν» στις εννιά με γάλα, χαλούμι και παξιμαδάκια, ο παπάς μου κουμμουνιστής άνθρωπος, παλιός συνδικαλιστής, καπνίζει κάθε μέρα με το πήλινο καπνιστήρι το σπίτι και μουρμουρίζει ψιθυριστά να προσέχει ο θεός τα εγγόνια και τα παιδιά του. Φεύγει για την δουλειά με την παλιά του μοτοσικλέτα και η μάνα μου τον σταυρώνει. Ποτέ του δεν έμαθε να οδηγά. Η μάνα τον καρτερά ουσιαστικά να γυρίσει… Στο μεσοδιάστημα καθαρίζει το σπίτι, μιλάει με τις γειτόνισσες, ψήνει καφέ στον σκουπιδιάρη και στον ταχυδρόμο, μαγειρεύει κολοκάσι, λουβί με τα λάχανα, πουργούρι, η κατσαρόλες της μια ταπεινή και γεμάτη αγκαλιά που είναι ο τρόπος της να δώσει αγάπη. Τα βράδια οι γονείς μου κάθονται κολλητά δίπλα δίπλα στην τηλεόραση. Βλέπουν Κυπριακές σειρές, βλέπουν τις ειδήσεις, μερικές φορές μαλώνουν σαν γεροντάκια. Η μάνα μου φτιάχνει στον παπά μου πάντα ένα τσάι πριν κοιμηθούν. Κοιμούνται πάντα αγκαλιά και ροχαλίζουν ευτυχισμένοι… Ποτέ τους δεν ζήτησαν ποτέ και δεν είχαν… Ίσως να μην ξέρουν πως τα χρειάζονται… Δεν τα χρειάζονται… Εγώ ξυπνώ τα πρωινά και πίνω καφέ φίλτρου. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνω τις λέξεις που μου λένε. Τρώω μαρμελάδα πορτοκάλι και δημητριακά και φρυγανιές. Έχω χλιδάτη δουλειά, είμαι μια αργόσχολη κυράτσα που μου βάζουν παππούδες τα ψώνια στην τσάντα. Μερικές φορές δεν λέω καλημέρα στους γείτονες μου στην πολυκατοικία. Φτιάχνω γκουρμέ φαγητά. Δεν έχω καπνίσει με ελιά ποτέ στο σπίτι. Πηγαίνω σε δήθεν θέατρα, διαβάζω δήθεν βιβλία… Εγώ πως κατάντησα έτσι… πότε έχασα την ταυτότητα? Πότε σταμάτησα να είμαι κόρη δική τους… Κάποτε νοιώθω να με χωρίζει μια άβυσσος από τους γονείς μου…

Misery…

2010-12-13T13:03:00.000+02:00

Χτες τσακώθηκα με την μάνα μου… Όχι πως έγινε κάτι σοβαρό… Ήταν στα συνηθισμένα μιζεριασμένα μονοπάτια μας και με νευρίασε, με άγχωσε και δεν ήθελα καθόλου να της μιλώ…

Μεγάλωσα σε μία μίζερη οικογένεια… Όχι τόσο με την έννοια της φτώχειας, παρά το ότι, πάντα παρούσα αυτή, ενέτεινε το αίσθημα της μιζέριας της οικογένειας… Ήμασταν πάντα μια οικογένεια λυπημένη… Όπως σε όλους μας έτυχαν στη ζωή πολλά και διάφορα… Όπως πρόσεξα ωστόσο μεγαλώνοντας, οι άλλοι δεν τα δέχτηκαν σαν μία θεία δίκη, ως γεγονός αναπόφευκτό, ως την αναμφισβήτητη κατάληξη μίας ζωής που δεν είχε άλλη διέξοδο…

Για όλα φταίει φυσικά η μάνα μου. Μια αντιφατική μορφή μητριαρχίας με σθένος και δύναμη εκεί που χρειάζεται, με άγχος και κρίσεις υστερίας εκεί ακριβώς που δεν χρειαζόταν. Ξέρω πως δεν είναι ούτε σοφό αλλά κυρίως ούτε δίκαιο να τα βάζω μαζί της. Η μάνα μου μεγάλωσε δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Εκεί που άλλα κορίτσια της ηλικίας της χαίρονταν την ζωή και τα παιδικά τους χρόνια, η μάνα μου άλλαζε πόλεις, άλλαζε σχολεία, προσπαθούσε στα δέκα της να κάμει την μάνα σε δύο νήπια που κρέμονταν από την φούστα της καθώς η γιαγιά και ο παππούς μου εργάζονταν από το χάραμα του φου ως τη δύση του ήλιου στα μεταλλεία ή στους δρόμους του Παρασκευαϊδη. Μεγάλωσε με το πένθος δύο αδελφών μεγαλύτερων της που δεν γνώριζε, ο ένας να πεθαίνει από πολιομυελίτιδα και ο άλλος βρέφος μάλλον από την αμέλεια μιας γειτόνισσας που αναγκαστικά τον πρόσεχε… Δεν τα κατάφερε καν να τελειώσει το δημοτικό λόγω των πολλών μετακινήσεων, αυτή μια γυναίκα τόσο έξυπνη, κάτι που το φέρει βαρέως, κάτι για το οποίο ντρέπεται… Βγήκε στην βιοπάλη από τα 13 της, εργάστηκε ως εργάτρια σε εργοστάσιο, ως καθαρίστρια, ως βοηθός σε νηπιαγωγείο. Αναγκάστηκε νωρίς να κάτσει σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της καθώς δεν είχε καθόλου βοήθεια από τη μάνα της ενώ οικονομικά με τον πατέρα μου τα έφερναν δύσκολα…

Το θέμα δεν είναι πως η μάνα μου έχει τα χίλια δίκαια να πιστεύει πόσο άδικη είναι η ζωή, πως είναι εύκολες, αναπόφευκτες και τρομερές οι ανατροπές… Πως τα δύσκολα έρχονται πολύ πιο εύκολα από τα εύκολα… Το θέμα είναι πως πέρασε σε μας, τα τρία της παιδιά, αυτή τη στάση ζωής… Μια τάση να ανησυχούμε πάντα… και για τα πάντα… Να σκεφτόμαστε πάντα το απολύτως χειρότερο… Να πιστεύουμε πως το κακό καραδοκεί στην γωνία. Να είμαστε απαισιόδοξοι… Να μην πιστεύουμε στην καλή μας τύχη, να αναζητούμε πάντα με επιφύλαξη τις παγίδες τις στιγμές της χαράς… Τα καλό είναι πως και οι τρεις παντρευτήκαμε αισιόδοξους ανθρώπους. Άτομα με καλή προοπτική για το τι μπορεί να συμβεί στην ζωή… Άτομα που δεν καταλαβαίνουν πολύ καλά τα βάθη στα οποία πέφτουμε όταν μας πιάνουν οι μαύρες μας, αλλά που κάνουν ότι μπορούν για να μας λευκάνουν την ημέρα… Πάλεψα πολύ για να ξορκίσω την μιζέρια, την αυτό-λύπηση, το αίσθημα της απελπισίας… Το ποστ αυτό αποδυκνύει πως δεν τα κατάφερα και πολύ καλά… Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού είμαι λιγάκι η μάνα μου. Καραδοκώ στις γωνιές να αμφισβητήσω αν είμαι, και γιατί είμαι ευτυχισμένη… Μίζερη…

Τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια…

2010-12-02T11:44:00.002+02:00

Μου αρέσει η επιστημονική φαντασία… είναι ένα από τα ένοχα μου μυστικά… Στην εφηβεία μου κατασπάρασσα βιβλία για ταξίδια στον χρόνο, διαστημικές Οδύσσειες , επαναστάσεις ρομπότ και αποικίες στο διάστημα! Ότι δηλαδή μπορούσα να βρω μεταφρασμένο στα ελληνικά την εποχή προ του ίντερνετ (είπαμε! Εγώ ήμουν έφηβη την δεκαετία του 1990 που το ίντερνετ το είχαν μόνο οι στρατιωτικοί!). Θυμάμαι διάβαζα μετά μανίας τους «κλασσικούς», Ισσακ Ασίμοφ, Άρθουρ Κλαρκ, και τον Χ. Τζ Γουέλς. Οι οποίοι και άνοιγαν έναν κόσμο μαγικό αλλά συνάμα τόσο πραγματικό στα μάτια μου. Αργότερα ανακάλυψα και τον Φίλιπ Ντικ ο οποίος είναι ένας πραγματικός Θεός της επιστημονικής φαντασίας –οι κακές και μη γλώσσες λένε φυσικά πως όντως πλησίαζε τον Θεό με όλα αυτά που κατέβαζε για να γράψει αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Το θέμα είναι πως για μένα όλα αυτά εμπεριείχαν μια δόση αλήθειας και πως ακόμα με έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό. Πιστεύω ας πούμε στην ύπαρξη ζωής κάπου στο διάστημα. Πιστεύω πως δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν. Πιστεύω κι άλλα, ωστόσο, δεν τα γράφω μήπως με πάρουν κάποιοι με τις πέτρες… Ο λόγος που τα θυμήθηκα όλα αυτά έχει να κάνει με μια ανακοίνωση της NASA η οποία απόψε στις 9 το βράδυ (ώρα Κύπρου) θα έχει συνέντευξη Τύπου με την οποία θα ανακοινωθεί "ένα μεγάλης σημασίας εύρημα για την έρευνα για εξωγήινη ζωή». Σύμφωνα με την ανακοίνωση πρόκειται «για ένα εύρημα αστροβιολογίας που θα επηρεάσει την έρευνα για ενδείξεις εξωγήινης ζωής». Το ενδιαφέρον είναι πολύ μεγάλο κυρίως επειδή οι επιστήμονες που θα συμμετάσχουν στην συνέντευξη είναι βιολόγοι και ειδικοί που ασχολούνται με την δυνατότηα ύπαρξης ζωής σε άλλα αστρικά συστήματα...

Τι λέτε να έχει γίνει? Επικοινώνησαν επιτέλους μαζί μας τα πράσινα ανθρωπάκια? Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες? Υπάρχει κάπου κάπως εξωγήινη ζωή? Θα το μάθουμε απόψε! Ως τότε μου αρέσει να σκέφτομαι τους μεγάλους κυρίους της εφηβείας μου να κουνούν το κεφάλι κοροϊδευτικά και να σκέφτονται από εκεί ψηλά: «Εγώ το είχα πει!»…

Γηρατειά…

2010-11-30T14:23:00.000+02:00

Επειδή το διάστημα αυτό κρεβατώθηκα για λίγο καιρό, επειδή στραβό-κοιμήθηκα, επειδή έχω μια μικρή ευαισθησία ένεκα χρόνιας χρήσης υπολογιστή και για δεκάδες φαντάζομαι άλλους λόγους με έπιασε ένα περιποιημένο αυχενικό σύνδρομο και χρειάστηκε να κάμω φυσιοθεραπεία. Δεν είμαι σε φάση για πολλά πολλά… Αλλά θα χρειαστώ 7-8 επισκέψεις για να ξεκλειδώσω τους μυς και να χαλαρώσω τα πονεμένα μου μέλη.

Το φυσιο -θεραπευτήριο που πάω είναι εδώ στην περιοχή μας. Λειτουργεί παράλληλα και ως κέντρο Ανάρρωσης και Αποκατάστασης. Για να περάσεις στον κάτω όροφο που είναι το φυσιοθεραπευτήριο, περνάς από το Αναρρωτήριο. Που είναι ουσιαστικά ένας ευφημισμός για το γηροκομείο που λειτουργεί και είναι γεμάτο από ηλικιωμένους με πολλά προβλήματα κίνησης και άλλων λειτουργιών.
Από την πρώτη φορά που πήγα επιάστηκε η ψυχή μου. Οι γέροι ήταν μόνοι τους καθισμένοι σε καροτσάκια με κουβερτούλες. Τουλάχιστον φαίνονταν περιποιημένοι και καθαροί. Αλλά και απίστευτα λυπημένοι. Μια γριούλα μου φώναξε να μου πει πως της έβαλαν ανάποδα το παντελόνι και πως αν ήταν σπίτι στην κόρη της δεν θα συνέβαινε αυτό. Μια άλλη ψιθύριζε συνέχεια πως την ξέχασαν τα παιδιά της. Οι περισσότεροι κάθονταν εκεί ακίνητοι και κοίταγαν έξω από το παράθυρο. Στην υπηρεσία τους ήταν κάμποσες ξένες κοπέλες, Σρι-Λανκέζες και Φιλιππινέζες, που πάσχιζαν σε αστεία Κυπριακά και σπασμένα Αγγλικά να συνεννοηθούν μαζί τους.

Δεν ξέρω ποια κοινωνία εγκαταλείπει έτσι τα μέλη της που δούλεψαν, πόνεσαν, εργάστηκαν σκληρά και κουράστηκαν. Δεν ξέρω πόση μοναξιά περικλείει το γεροντάκι που κάθεται για ώρες ακίνητο κοιτάζοντας τον δρόμο. Δεν ξέρω ποιοι είμαστε τελικά και για πιο λόγο αφήνουμε στο έλεος του θεού τους ανθρώπους μας… Ξέρω στα σίγουρα πως είδα πολύ ανθρωπιά και συμπόνια στις «μαυρούες» που φρόντιζαν τα γεροντάκια κύριε Κουλία μου. Δεν είδα κανένα άλλο εκεί. Ούτε εσένα, ούτε εμένα, ούτε κανένα.

Blogging: Τα υπέρ και τα κατά…

2010-11-29T12:02:00.000+02:00

Ευχαριστώ κι εγώ την Ποστμπάπυλον που μου έκανε την πάσα και γράφω κι εγώ τα δικά μου που μάλλον μοιάζουν με των άλλων…
Τα υπέρ…
1. Μου αρέσει που έχω ένα χώρο ελεύθερο να εκφράζω τις σκέψεις μου. Ανώνυμα και απλά. Να γράφω τους προβληματισμούς μου και να λέω αυτά που με απασχολούν… Μου αρέσει που κάποιος άλλος είναι εκεί και ακούει και κουνά το κεφάλι και λέει «έτσι θα το σκεφτόμουν κι εγώ» ή πάλε, «Τι λαλεί τούτη?»

2. Είναι πολύ θετική η ανταλλαγή σχολίων και μηνυμάτων για κάτι που είτε έγραψα εγώ είτε έγραψε κάποιος άλλος. Στην Μπλογκόσφαιρα βρήκα ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι παρόμοιες θέσεις και εμπειρίες. Μαθαίνω πράματα. Ακούω θέματα που δεν είχα σκεφτεί. Σε κάποιο βαθμό αυτό έχει αντικαταστήσει πολλούς φίλους που έχουν πνιγεί μέσα στην καθημερινότητα και με έχουν νοητικά «εγκαταλείψει».

3. Ποσκολιούμαι. Είναι ένα ωραίο καφενείο και επειδή αυτό τον καιρό έχω πολύ ελεύθερο χρόνο μου αρέσει να μπαίνω να δω τι κάνουν οι διαδικτιακοί μου φίλοι. Να κόψουμε τις κουβέντες μας και να γελάσουμε.

4. Υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω που είναι σαν εμένα. Οι σκέψεις μου, οι απόψεις μου, είναι κομμάτι ενός ευρύτερου συνόλου. Λες και μπορούμε να αλλάξουμε κάτι.

5. Η δυνατότητα κινητοποίησης. Είσαι ένας μπλόγκερ και μπορείς να συμμετάσχεις σε μια εκστρατεία να αλλάξεις όντως κάτι.

Τα κατά…

1. Με νευριάζει που υπάρχουν όλοι αυτοί που έχουν τα μπλογκς ως αφετηρία για να εκφράσουν τα ρατσιστικά, δηλητηριώδη πολιτικά και χολωμένα του σχέδια. Η ασυδοσία που υπάρχει είναι επικίνδυνη. Με ενοχλεί που κρύβονται.

2. Με ενοχλεί που εγώ μπορεί να βγάλω σε ένα ποστ τα σώψυχα μου και να έρθει ένας άσχετος που δεν με ξέρει και δεν αντιλαμβάνεται να μου κάνει «εκ των έξω» κριτική. Τι λες γιέ μου? Μερικές φορές ξεχνάς πως όλα όσα γράφεις είναι στην διάθεση όλων να πουν το μακρύ τους και το κοντό τους.

3. Η πιθανότητα κάποιος μπλόγκερ να είναι γνωστός μου, άτομο που δουλέψαμε μαζί, τσακωθήκαμε, αντιπαθιόμαστε. Και τώρα που το υποψιάζομαι είπα ήδη πολλά πράματα που δεν θα ήθελα να ξέρει για μένα.

4. Ο χρόνος που σπαταλάς. Η ανάγκη να σχολιάσεις άλλους για να δόσεις το παρόν σου. Η ανάγκη να κάνεις σχόλια σε αυτούς που έκαναν σχόλια σε σένα…

5. Το γεγονός ότι μερικές φορές δεν έχεις κάτι να γράψεις και πρέπει να το κάνεις…

Λοιπόν, στέλλω την πάσα στην Ρίτσα, το Σκουλουκούιν, στην Daisy Crazy, στην Aurora και Korina, στην moonlight και στην Αχάπαρη. Θέλω πολύ να δω τι θα πέιτε…

Money money money money money

2010-11-26T11:59:00.000+02:00

Ο μήνας έχει όχι 13 που λέει και το τραγούδι αλλά 26 και με τρόμο παρατηρώ πως τα λεφτά από τον μισθό μου δεν μπήκαν στην τράπεζα. «Νωρίς είναι ακόμα», μου λέει ο άντρας μου. Νωρίς ξε-νωρίς γλυκέ μου το θέμα είναι πως για άλλον ένα μήνα είμαστε κοινώς πατησμένοι…

Δεν ξέρω αν αυτή είναι η κατάρα της καλομαθημένης γενιάς μας, εμάς των 30something που μεγαλώσαμε στα πούπουλα και αντίθετα με τους γονείς μας η έννοια της αποταμίευσης μας είναι άγνωστη, αλλά όλοι σχεδόν οι φίλοι μας ομολογούν πως με δυσκολία βγάζουν τον μήνα. Γύρω στις 20 του μηνός αρχίζουν οι πρώτες ανησυχίες και στις 25 με 27 αγωνιούμε να μπουν τα λεφτά στον λογαριασμό μας για να αρχίσουμε να ζούμε… Το καταλαβαίνεις πως όλοι έχουμε δυσκολίες… Αποφεύγουμε να βγούμε έξω για φαί… Αποφεύγουμε γενικά να κάνουμε οτιδήποτε εμπεριέχει τον κίνδυνο να ξοδέψουμε κάτι… Καθόμαστε σπίτι και περιμένουμε τις μέρες να περάσουν… για να έρθουν τα λεφτά στα χεράκια μας…

Το θέμα είναι πως δεν μιλάμε για χαμηλόμισθούς υπαλλήλους… Έχουμε οι περισσότεροι καλές δουλειές, είμαστε απόφοιτοι Πανεπιστημίου, με διπλώματα, αμειβόμαστε καλά. Πολύ καλύτερα από τους πατεράδες μας… Από τις μανάδες μας που δέχονταν διαταγές από τον καθένα για πενταροδεκάρες… Απλώς για κάποιο λόγο αυτά δεν φτάνουν…

Καθόμαστε με τον άντρα της ζωής μου να κάνουμε ένα τιμολόγιο για το κόστος της ζωής μας… τα βάζουμε κάτω και βλέπουμε πως είμαστε άνθρωποι απλοί. Ένα διαμερισμάτακι έχουμε και σε αυτό πάνε τα 2/3 του μισθού του ενός για το δάνειο. Σκέφτου να είχαμε τις σπιταρόνες που έχουν οι άλλοι…Χρωστούμε και 2 αυτοκίνητα. Πιστέψτε με, σεμνά και ταπεινά. Έχεις επιλογή να μην έχεις αυτοκίνητο στην Κύπρο?? Θέλουμε λεφτά για τρόφιμα, για λογαριασμούς νερού, ρεύματος, τηλεφώνου… Γκρινιάζω πως είμαι γλωσσού και πως πληρώνω πολλά για κινητό. Γκρινιάζει για την καλωδιακή τηλεόραση που ίσως να μην την έχουμε και τόση ανάγκη… Ευτυχώς δεν κατηγορούμε ο ένας τον άλλο. Γυρεύουμε συγχώρεση. Για τις μικρές μας αδυναμίες. Σκεφτόμαστε πως βγαίνουμε μάλλον πολύ έξω. Πάμε 2 φορές την βδομάδα για φαί. Μα η μία είναι μάλλον για σουβλάκια. Φταίμε εμείς που τα σεφταλιά μπορούν πλέον να μπουν στο Χρηματιστήριο έτσι όπως πωλούνται? Πάμε και κανένα θέατρο μέσα στον μήνα. Πάμε και σινεμά. Τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε και κάτι προβληματάκια και δώσαμε πολλά και σε γιατρούς… Σπουδαίο το σύστημα Υγείας στην Κύπρο! Να μην σου τύχει… Ας είναι καλά ωστόσο οι άνθρωποι, μας βοήθησαν. Κάναμε κι εμείς ότι μπορούμε για την ανακαίνιση σε κάτι κλινικές και χημεία πάντως. Πληρώνουμε τόκο στις πιστωτικές. Αγοράζουμε ενίοτε βιβλία. Μας αρέσουν. Ευτυχώς δεν είμαστε πολύ των ρούχων. Ωστόσο, χρειάζεται να είμαστε ντυμένοι τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Βάζουμε τα πράματα κάτω… συζητούμε… Δεν είμαστε παράλογοι… Θέλουμε να ζούμε καλά. Να μην είναι η ζωή μας μεροδούλι μεροφάι, να μην είναι μόνο σπίτι δουλειά… Αλλά τα πράματα είναι δύσκολα…

Δεν ξέρω αν φταίει η κρίση αν φταίει η εποχή μας… δεν ξέρω αν τα βγάζετε εσείς πέρα… Δεν ξέρω αν τελικά γίναμε όλοι πολύ υλιστές… Ίσως φταίει που ζούμε στην Κύπρο. Μία από τις πιο ακριβές χώρες στον κόσμο! Ίσως φταίει πάλι που το χαρούμενο πάρτι της μεσαίας τάξης τελειώνει. Τα κεφάλια μέσα λοιπόν. Το χάσμα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους μεγαλώνει. Ο πλούτος συσσωρεύεται σε αυτούς που ήδη τον έχουν και οι υπόλοιποι καλά κάνουμε να κάτσουμε στο σπιτάκι μας…

Οι ρόλοι της ζωής μας…

2010-11-16T12:23:00.000+02:00

Τις προάλλες ήμουν σε μία παρέα φίλων, ανθρώπων καλών και τόσο διαφορετικών μεταξύ τους και σκεφτόμουν πως όλοι τελικά έχουμε ρόλους που τους παίζουμε σε διάφορες φάσεις της ζωής μας, σε διάφορες παρέες σε διαφορετικά περιβάλλοντα, σε διαφορετικούς ανθρώπους. Και πως οι ρόλοι αυτοί μπορεί να είναι και αντιφατικοί… Με τους γονείς μας μπορεί να είμαστε τα κακομαθημένα παιδιά, ενώ στην δουλειά μας οι υπεύθυνοι υπάλληλοι. Με κάποιου φίλους μπορεί να είμαστε οι πλακατζήδες ενώ με κάποιους άλλους οι σοφοί και οι έξυπνοι της παρέας. Με κάποιους να μιλάμε μπόσικα, να λέμε πολλά. Για κάποιους άλλους είμαστε εσωστρεφείς και κλεισμένοι στον εαυτό μας. Μας επηρεάζουν οι άλλοι, επηρεάζουμε κι εμείς αυτούς, δημιουργούμε νέα περιβάλλοντα.

Η μάνα μου, πάντα σοφή, λαλεί μια μεγάλη αλήθεια: Έχουμε τρεις εαυτούς. Αυτόν που βλέπουν οι εκάστοτε άλλοι, αυτό που νομίζουμε εμείς για τον εαυτό μας και αυτό που πραγματικά είμαστε. Διανύω περίοδο εσωστρέφειας. Και σκέφτομαι ποιος είναι ο εαυτός μου, ποια πραγματικά είμαι και εάν εν τέλει αν μου αρέσει αυτό. Τι δείχνει αυτός ο συγκερασμός των «άλλων», του εαυτού και της πραγματικότητας μου? Ποιος είναι ο ρόλος που παίζουμε τελικά όλοι μας? Το σκέφτεστε καθόλου αυτό?

Η Παχυσαρκία των φτωχών…

2010-11-12T11:59:00.001+02:00

Κάποτε το να είσαι παχύς ήταν σημάδι πλούτου και ευημερίας. Η κατανάλωση κρέατος και ζάχαρης προνόμιο όσων είχαν λεφτά ενώ αντίθετα τα όσπρια, τα λαχανικά και τα φρούτα, τα δημητριακά ολικής αλέσεως ήταν το φαγητό των φτωχών. Εξ αυτού οι φτωχοί -όταν δηλαδή τα έβρισκαν και αυτά τα λίγα να φάνε- ήταν πολύ πιο υγιείς. Υπάρχουν μάλιστα πολλές ασθένειες που είχαν χαρακτηριστεί ως οι ασθένειες των πλουσίων και σχετίζονται με την διατροφή- όπως είναι η συγκέντρωση ουρικού οξέος στις αρθρώσεις, η λεγόμενη «ποδάγρα» ή «ασθένεια των βασιλιάδων» που σχετίζεται με την υπερβολική κατανάλωση κόκκινου κρέατος και λιπαρών. Για να μην μιλήσουμε για την χοληστερόλη.

Τα πράματα, κλασσικά, έχουν αλλάξει στην εποχή μας όπου η υγιεινή διατροφή, το φίτνεςς και τα βιολογικά προϊόντα έχουν γίνει της μόδας και εξ αυτού οι τιμές των μέχρι πρότινος «τροφών των φτωχών», έχουν φτάσει στα ύψη. Σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα, σε έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Τhe Lancet», η ανθυγιεινή διατροφή και η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας αυξάνονται ταχύτατα με αποτέλεσμα ακόμα και στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως είναι οι Ινδίες ή το Μεξικό να υπάρχει αύξηση 20% της παχυσαρκίας τα τελευταία χρόνια. Φυσικά, η κατάσταση είναι σαφώς πιο τραγική στις βιομηχανικές χώρες, όπου τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα τρέφονται με σκουπίδια των φαστφουντάδικων που στοιχίζουν ελάχιστα ή με φτηνούς υδατάνθρακες, σοκολάτες και μπισκότα που βρίσκουν στα φτηνά σούπερ μάρκετ – τα μόνα που τους επιτρέπει το πενιχρό τους εισόδημα να αγοράσουν. Επίσης οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η τηλεόραση που αποτελεί την μόνη τους διασκέδαση, η έλλειψη χώρων πρασίνου, οδηγεί τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα σε καθιστική ζωή, σε παντελή έλλειψη άσκησης, στην παχυσαρκία.

Στην Κύπρο πάλι, οι εικόνες που βλέπουμε είναι κάπως αντιφατικές. Έχω πολλές φίλες δασκάλες που μου λένε πως το πιο λεπτό άτομα στην Γ Δημοτικού που διδάσκουν είναι οι ίδιες! Εμείς εδώ πέρα, είμαστε φαίνεται ένα βήμα πίσω και θεωρούμε πως το πάχος, η ζάχαρη και οι σοκολάτες είναι σημάδι πλούτου και καλής ζωής. Τα παιδιά σήμερα δεν τρώνε λαχανικά ούτε όσπρια. Και καταλήγουν στην εύκολη λύση του έτοιμου φαγητού. Στον αντίποδα, ξέρω αρκετούς νεόπλουτους και δήθεν στην ηλικία μου, που καταναλώνουν βιολογικά προϊόντα από όλα αυτά τα σνομπ και πανάκριβα καταστήματα που ξεφύτρωσαν τελευταία και μας πουλούν μούρη –και τις φακές προς 7 ευρώ το κιλό!

Δεν είναι θλιβερό που η τροφή μας, και έτσι όπως έχουν εξελιχθεί όλα σε σχέση με αυτήν, είναι ένα ακόμα σημάδι της κοινωνικής κατάστασης που επικρατεί σε κάθε χώρα?

Τα φτωχά πλάσματα του Θεού...

2010-11-10T12:14:00.000+02:00

Στην γειτονιά μου την παλιά που λέει και το τραγούδι, ζουν πολλοί μετανάστες… Η περιοχή μας, είναι δίπλα στην πράσινη γραμμή. Όταν έγινε ο πόλεμος πέσαμε σε δυσμένεια, οι τιμές των ακινήτων έπεσαν. Τα σπίτια και τα ενοίκια είναι φτηνά. Για αυτό τα προτιμούν κυρίως οικογένειες μεταναστών, που οικονομικά ίσως είναι σε καλύτερη φάση από όλους αυτούς τους αθλιότερους που ζουν στα διαλυμένα σπίτια της παλιάς Λευκωσίας.

Παράνομοι ή νόμιμοι είναι οι μετανάστες? Δεν ξέρουμε - και η μάνα μου, που πάντα καταφέρνει να φιλέψει και να επικοινωνήσει με όλο τον κόσμο, δεν ενδιαφέρεται και δεν το συζητά. Έζησε η ίδια στο πετσί της την φτώχια. Τεσσάρων χρονών «μετανάστευσε» η ίδια και η οικογένεια της από ένα χωριό της Πάφου στην Λευκωσία. Είχε κλίσει το μεταλλείο που δούλευε ο παππούς μου στην Πόλη. Και η ανεργία τους οδήγησε αναπόφευκτα στην Πρωτεύουσα. Η μάνα μου έχει πολλά να πει για τον τρόπο που τους χειρίστηκαν οι Λευκωσιάτες… Για τα άθλια σπίτια στα οποία διέμεναν. Για τις επισκευές που χρειάζονταν και οι σπιτονοικοκύρηδες δεν τις έκαναν ποτέ. Για την εχθρότητα στο σχολείο, την αδιαφορία των δασκάλων και τις κοροϊδίες επειδή «μιλούν αλλιώτικα τα παφιτούθκια». Για την κοινωνική απομόνωση επειδή ήταν ξένοι. Για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο παππούς από άλλους εργαζομένους επειδή ήρτε να τους πιάσει την δουλειά. Πέρασαν πολλά. Και τα θυμάται όλα. Είναι μάλλον για αυτό που πίνει καφέ με τις Αιγύπτιες γειτόνισσες, δίνει συμβουλές στην Σάρα την Ρουμάνα να βάζει νεσεστέ στο σύγκαμα του μωρού, μοιράζει στις Ρωσοπόντιες βαζάκια με γλυκό κυδώνι. Για τη μάνα μου, που υπήρξε ένα φτωχό παιδί του Θεού, όλοι πάνω στη γη είναι φτωχά πλάσματα του Θεού. Που έχουν ανάγκη για να δουλέψουν και να ζήσουν.

«Τhe art of being minimalist»…

2010-11-04T12:49:00.003+02:00

Υπάρχει μια σκηνή στο βιβλίο «Ζάχαρη στην άκρη», της αγαπημένης μου Ευγενίας Φακίνου όπου οι ήρωες του βιβλίου, κάτι σαραβαλιασμένα και περήφανα γερόντια που βρίσκουν την χαρά της ζωής στα θεραπευτικά λουτρά μίας λουτρόπολης κάθε καλοκαίρι, καλούνται να μεταμφιεστούν για τις χαρές μιας γιορτής. Ψάχνουν λοιπόν στα άδυτα της βίλας που τους φιλοξενεί και ανακαλύπτουν τα πάντα: Το μουστάκι του Τσόρτσιλ, τα σπιρούνια του Μεγαλέξανδρου, τα μήλα των εσπερίδων και άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι… Κάπως έτσι, μα και σαφώς πολύ λιγότερο ποιητικά, ένοιωσα χθες βράδυ όταν δοκιμάσαμε με τον άντρα της ζωής μου να καθαρίσουμε ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ…

Το δωμάτιο είναι το μέρος που χωρίς να το θέλουμε μετατρέψαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια που μετακομίσαμε στο διαμέρισμα, σε αποθήκη. Εκεί μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα. Τα κρυστάλλινα βάζα που μας έκανε δώρο η θεία Τζέιν στον γάμο μας, το κασόνι με τις ασημένιες φωτογράφο-θήκες που μας έφεραν οι φίλες τις πεθεράς μου, τα κακόγουστα κεράκια που μας έκαναν δώρο κάτι γνωστοί τα Χριστούγεννα που μετακομίσαμε, τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια και οι μπότες ορειβασίας που αγόρασα το 1997. Υπάρχει επίσης μια μαυρόασπρη τηλεόραση αντίκα-έπιπλο του 1960 (?) που μας δώρισε ο παππούς, το παιδικό μου κρεβάτι και το γραφείο μου που η μάνα που επιμένει πως μπορεί να το θέλω, ο στρατιωτικός ρουχισμός του άντρα μου, οι φανέλες και τα αναμνηστικά καπελάκια των 25 τελευταίων χρόνων που πάει κατασκήνωση με το προσκοπείο, ο παλιός μας υπολογιστής, κάτι αγαλματάκια που φέραμε από την Κούβα και δεν ξέρουμε που να τα βάλουμε και μερικά ίτσι μπίτσι φορεματάκια δικά μου, στα οποία πλέον δεν μπορώ να μπω, πόσο μάλλον να κουμπώσω και να αναπνεύσω φορώντας τα, αλλά που πιστεύω πως πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μου θα’ ναι…

Κοιτάζαμε χτες όλο αυτό το αγαπημένο χάος μην ξέροντας από πού να αρχίσουμε, σκεφτόμενοι τι να κρατήσουμε και τι να πετάξουμε… Τελικά μπήκαν όλα στην λίστα με τα "είδη αμφισβητούμενης ανάγκης". Ειδικά εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να αποχωριστώ την πατσαβουρία μου που είναι συνδεδεμένη με τόσες πολλές αναμνήσεις. Έστω κι αν διάβαζα σήμερα στην εφημερίδα πως η νέα τάση παγκοσμίως είναι να προσπαθείς να ζεις με λιγότερα. Κοντολογίς «Τhe art of being minimalist»… Να ζεις με τα λίγα, τα πετάξεις τα παλιά, να ελαφρύνεις το σπίτι και την καρδιά σου… Ο νέος μινιμαλισμός είναι λέει φιλοσοφία ζωής και σχετίζεται με την, τι άλλο, οικονομική κρίση που ταλανίζει τους πάντες…

Ίσως να έχουν δίκαιο οι φιλόσοφοι. Οι αναμνήσεις τελικά είναι μέσα στην καρδιά μας. Καλά κρυμμένες… Από αύριο υπόσχομαι στον εαυτό μου να ξαναδώ την λίστα με τα "είδη τα αμφισβητούμενης ανάγκης". Είναι μεγάλο θέμα να μπορείς να απελευθερωθείς από τα υλικά αγαθά. Ελπίζω να τα καταφέρω… Κι αν έχετε ανάγκη από κρυστάλλινα βάζα και κακόγουστα κεριά, α, ναι και φωτογραφο-θήκες, κοπιάστε από το σπίτι μου. Και παρακαλώ να με πείσετε πως δεν θα ξαναγίνω ποτέ 50 κιλά…

Οι νεό-φτωχοί…

2010-11-03T11:22:00.000+02:00

Διάβαζα σήμερα στα ΝΕΑ για ένα άστεγο στην Αθήνα ο οποίος διαμελίστηκε από απορριμματοφόρο του Δήμου! Ο άστεγος είχε βρει καταφύγιο σε κάδο σκουπιδιών και την ώρα της αποκομιδής των σκουπιδιών, απορριμματοφόρο του Δήμου άδειασε το περιεχόμενο του κάδου στο φορτηγό, στο οποίο βρισκόταν ο άτυχος άνθρωπος… Ως αποτέλεσμα ο άστεγος βρήκε ακαριαίο θάνατο. Το σώμα του διαμελίστηκε από τις δαγκάνες του μηχανήματος.

Στη συνεχεία παρακολουθούσα μια συζήτηση στην ΕΡΤ τώρα το πρωί στην οποία μιλούσε μία κοινωνιολόγος και έδινε στοιχεία για τη τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τόσοι πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό λόγο της κρίσης… Έλεγε η κοινωνιολόγος πόσο πολύ έχουν αυξηθεί οι άστεγοι στην Αθήνα και πόσο η ζωή κάποιων ανθρώπων άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη. Άνθρωποι με κανονικές δουλειές, με αυτοκίνητο, με σπίτι, άτομα με αξιοπρεπή ζωή, αναγκάσθηκαν μέσα σε μία νύχτα να χάσουν τα πάντα επειδή έχασαν την δουλειά τους. Ειδικά για κάποιους νεότερους, όπου δεν υπάρχει ο κοινωνικός ιστός της οικογένειας να τους βοηθήσει και να τους κάνει να σταθούν στα πόδια τους, η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Οι άνθρωποι αυτοί, οι «νεόφτωχοι», όπως τους ονόμασε η κοινωνιολόγος, βρίσκουν καταφύγιο στους δρόμους, ζούνε τώρα από τα επιδόματα, είναι επιρρεπείς στο να αρχίσουν την χρήση ουσιών και αλκοόλ, είναι εύκολα θύματα εγκληματικών ενεργειών, είναι εύκολο μέσα στην απελπισία τους να καταλήξουν οι ίδιοι στο έγκλημα.

Στην αντίπερα όχθη, σε ένα άλλο κανάλι, μια ξανθιά μπίμπο, με θήκες στα δόντια και ψεύτικα βυζιά, (μια Ελεονόρα Μελέτη?) έκανε ρεπορτάζ για το αν είναι έγκυος άλλη ξανθιά πρωινατζού, σχολίαζε τους καυγάδες που ξεσπούν στα ριάλιτι μαγειρικής και πόσο χαρούμενη είναι η (ζάπλουτη) Μενεγάκη που πήρε διαζύγιο… Και σκεφτόμουν πως είναι απίστευτη και τόσο αντιφατική και τραγική χώρα η Ελλάδα και πως δυστυχώς πάμε πρόσω ολοταχώς, στα ίδια βήματα, ακολουθώντας τα χνάρια της…

Τα γαστριμαργικά ανάλεκτα του κυρίου SCHOTT

2010-10-28T13:23:00.000+03:00

Τι είναι το «βάπτισμα» του κρασιού? Ποιες ήταν οι τελευταίες γαστρονομικές επιθυμίες διάσημων θανατοποινιτών? Τι είναι η διχόνοια της πουτίγκας? Ποια ήταν η δίαιτα του Γκάντι? Ποια είναι τα φαγώσιμα άνθη και τι είναι το σύνδρομο του κινέζικου εστιατορίου?

Σε αυτά και άλλα πολλά άχρηστα και γοητευτικά ερωτήματα απαντά το καταπληκτικό βιβλιαράκι του Ben Schott «Τα γαστριμαργικά ανάλεκτα του κυρίου SCHOTT», Εκδόσεις Κασταλία, 2007,ο οποίος πριν από μερικά χρόνια είχε ταράξει τον κόσμο των εκδόσεων με τα γενικά του Ανάλεκτα, γεμάτα επίσης άχρηστα ερωτήματα για την ομορφιά του κόσμου.

Το βιβλιαράκι αυτό μου το σύστησε μια φίλη που εκτιμώ και ομολογώ πως ξετρελάθηκα! Αν σας αρέσει το φαΐ με τρόπο πιο ας πούμε ουσιαστικό σας το συστήνω ανεπιφύλακτα και επειδή κυκλοφορεί σε σπουδαίο δέσιμο και πολύ πολυτελές χαρτί αποτελεί και ωραίο δωράκι για φίλους που θέλουν να εντρυφήσουν στην μαγεία του φαγητού και να μάθουν ένα σωρό άχρηστες και γοητευτικές λεπτομέρειες για την γαστρονομία. Είναι ένα βιβλιαράκι χλιδής, που σίγουρα θα μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό. Αλλά δεν είναι όλες αυτές οι μικρές απολαύσεις που κάνουν τη ζωή μας πιο νόστιμη? Είναι σαν ένα μικρό ζουμερό και τέλειο σοκολατάκι που δεν το χρειάζεστε πραγματικά αλλά η ζωή μοιάζει καλύτερη μετά από αυτό…

Ο ηγέτης…

2010-10-23T10:10:00.000+03:00

Τις προάλλες χάλασε το πλυντήριο μας… Έκανε ένα ηρωικό πο-σφίξιμο των ρούχων, άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό και αμόλησε μια γενναία δόση νερού στο πάτωμα. Ψάξαμε αμέσως για επιδιορθωτή! Είμαστε σε μια φάση περίεργη στο σπίτι, δεν έχουμε την πολυτέλεια για χαλασμένα πλυντήρια και νερά στα δάπεδα. Ο κύριος Δώρος Σ, που μας συνέστησε θερμά ένας φίλος, ήλθε αμέσως να μας βοηθήσει. Έτυχε εκείνο το πρωί να είμαι σπίτι και τα βολέψαμε άμεσα. Καλή του ώρα και στιγμή.

Ο κύριος Δώρος Σ. κατέφτασε στον προορισμό του στις 8:36 ακριβώς και κοίταξε το πλυντήριο με σοβαρότητα χειρούργου. Όταν του εξήγησα τι ακριβώς συνέβη έκανε διάγνωση πως φταίνε τα ρουλεμά! Στη συνέχεια κάθισε στο πάτωμα και άρχισε χειρουργείο. Του πήρε μισή ώρα να βρει την βλάβη και να κάνει αξιολόγηση του προβλήματος και της τιμής: «Φταίνε όντως τα ρουλεμά. Και θα σας στοιχίσει 100 Ευρώ!» Μετά με κοίταξε με εκείνο το ύφος που υποδήλωνε πως θα ήταν καλή ιδέα να του έκανα καφέ και προχωρήσαμε στην κουζίνα της αποκάλυψης.

Επειδή στην πραγματικότητα είμαι κόρη της μάνας μου και παρά τα φαινόμενα και τις διακηρύξεις μου ψήνω καλό καφέ με παχύ καϊμάκι, έβαλα στον κύριο Δώρο και ένα γενναίο κομμάτι γλυκό κυδώνι (η εποχή τους, να το δοκιμάσετε!) και κάθισα μαζί του στο τραπέζι της κουζίνας να αναλύσουμε την φύση των πλυντηρίων. Ο κύριος Δώρος ωστόσο είχε άλλα σχέδια! Προφανώς, ετοιμάζετε πυρετωδώς να διεκδικήσει την θέση του Προέδρου του Συνδέσμου Γονέων του Δημοτικού Σχολείου του γιού του και θεώρησε καλό να πιάσει τον κουμπάρο τον Παυλή να εξηγηθεί. Αφήνοντας με σύξυλη, απέναντι του στο τραπέζι, να κοιτάζω με αμηχανία το ποτήρι μου, καταπιάστηκε με τον Παυλή για μισή ώρα με όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν για να γίνει ο επόμενος πρόεδρος. Ανέλυσε την δράση του στα προηγούμενα χρόνια, ως απλό μέλος της συμβουλίου, τις ικανότητες και τις τεχνικές του, τις αθόρυβες δωρεές του και την παραχώρηση μια ολοκαίνουργιας τηλεόρασης για τον λαχνό των Χριστουγέννων. Έλεγε και έλεγε ο κύριος Δώρος στον κουμπάρο τον Παυλή και ένοιωθα πως τα έλεγε να τα ακούσω εγώ. Πως δεν είναι ένας απλός επιδιορθωτής πλυντηρίων! Είναι ένας μέλλοντας Πρόεδρος! Με δράση και συνεισφορά!

Τον άκουγα και σκεφτόμουν διάφορά. Τι κάνει τους ανθρώπους να ψάχνουν για κάτι αλλιώτικο? Να θέλουν να γίνουν κάτι διαφορετικό. Να θέλουν την επιβεβαίωση στα μάτια μιας ξένης. Τι τους κάνει να γίνουν ηγέτες? Τι είναι αυτό που κινεί τα νήματα στη ζωή? Υπήρξα στη ζωή μου κι εγώ Δώρος. Ψάχνοντας επιβεβαίωση στα μάτια κάποιων ξένων, προσπαθώντας να γίνω κάτι διαφορετικό. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, κι εγώ και ο κύριος Δώρος, ίσως και ο κουμπάρος ο Παυλής, είναι πως το αλλιώτικο δεν σημαίνει πάντα καλύτερο. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε όπως τους άλλους. Άφησα τον κύριο Δώρο να συνεχίσει την προεκλογική εκστρατεία του και αποσύρθηκα στο υπνοδωμάτιο μου… Δύο ώρες αργότερα μου παρέδωσε το πλυντήριο ολοκαίνουργιο και πήρε την επιταγή με τα 100 Ευρώ. «Είσαι ο καλύτερος επιδιορθωτής πλυντηρίων που γνώρισα ποτέ μου!», του είπα με θέρμη και με κοίταξε παράξενα. Ίσως να περίμενε να πω καλή επιτυχία για την εκλογή του Προέδρου.

Ο «Τρελός» Παπάς που μας βάφτισε…

2010-10-22T09:55:00.002+03:00

Η σχέση της οικογένειας μου με την θρησκεία είναι λιγάκι επιλεκτική. Η γιαγιά μου, ήταν λιγάκι σαν την Λωξάντρα: Μάλωνε με τους αγίους όταν δεν της τα έφερναν δεξιά στη ζωή. Ο μπαμπάς μου, με την συγχυσμένη ακελο-κομμουνιστική ιδεολογία κοιτάζει πάντα τον κλήρο με καχυποψία. Η μάνα μου, πρακτική και καπάτσα σε όλα της, θυμήθηκε την εκκλησία τώρα που μπήκε στην ηλικία για να τα έχει καλά στον άλλο κόσμο. Κι εμείς, τα παιδιά, τα εγγόνια τα ξαδέλφια, κοιτάζαμε πάντα τα Θεία από μακριά.

Την καχυποψία, τις εμμονές και τα ζητήματα που είχαμε με την εκκλησία, κατάφερνε ωστόσο πάντα να μας τα διαλύει ο καλός ιερέας της περιοχής μας. Ο Παπά Γιωρκής. Ο «τρελός» Παπάς της ενορίας μας. Ήταν ένας άνθρωπος απλός, με απίστευτο και απύθμενο χιούμορ, που κατάφερνε πάντα να φέρνει να φέρνει το καλύτερο του κάθε ανθρώπου προς τα έξω. Ήταν έξυπνος, μορφωμένος και προσιτός και αν δεν είχε πάντα την μεγάλη θεολογική απάντηση στις ερωτήσεις μας, είχε πάντα μια αλήθεια και ένα καλαμπούρι να μας πει για τη ζωή. Θυμάμαι πολλές ασύνδετες εικόνες του να με συντροφεύουν σε κρίσιμες στιγμές της ζωής μου και της οικογένειας μου. Την κουβέντα του «Ο άνθρωπος κόρη μου έχει στη ζωή του πάθη και όσο πιο εύκολα το αποδεχτείς αυτό τόσο πιο εύκολα θα δεχτείς τον εαυτό σου». Το χάδι στον ώμο της μάνας μου, όταν πέθανε ο παππούς και τα λόγια «ησύχασε, ξέρεις το. Τα σκανδαλώδη ανέκδοτα του στο νεκροταφείο λίγο πριν κάνει τα τρισάγια και η δικαιολογία του πως και οι πεθαμένοι έχουν δικαίωμα στο χιούμορ! Οι μυστικές αγαθοεργίες του, τα ξενύχτια του να βοηθήσει ανθρώπους που είχαν πραγματικά ανάγκη, η απόλυτη αφοσίωση στον άνθρωπο. Ένα παράδειγμα ιερέα που σου αποκαθιστά την εικόνα σου στον Κλήρο, στα Θεία, την Εκκλησία, τον Θεό και τον Άνθρωπο.

Ο τρελός μας ο παπάς, που βάφτισε εμένα και όλους σχεδόν τους παιδικούς φίλους μου, χαρίζοντας μας ελπίζω κάτι από την απίθανη ανεμελιά που τον συντρόφευε μέχρι τα 77 του χρόνια, εγκατέλειψε πριν τρεις μέρες τα εγκόσμια και πήγε να συναντήσει τον Ήλιο. Λόγοι προσωπικοί, ιατρικοί και άλλοι, που σίγουρα θα τους καταλάβαινε εμπόδισε εμένα και κάποια άλλα από τα παιδιά του να του απευθύνουν ένα τελευταίο αντίο. Θα ήθελα να τον αποχαιρετήσω από εδώ. Είναι ωραία τα κοινότυπά. Και θα το πω: Αν Υπάρχει Παράδεισος μας βλέπει από εκεί ψηλά, πειράζει τα αγγελάκια και χαχανίζει. Αντίο….

Είναι η Μαίρη Παναγιωταρά...

2010-10-21T10:17:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι που πήγαν οι φίλες μου. Όχι σαν υλικές παρουσίες, σαν άτομα. Τις βλέπω θα έλεγα συχνά. Μου λείπουν ως οντότητες. Ως γυναίκες. Ως ουσιαστικά άτομα. Οι περισσότερες μεταμορφώθηκαν σε γυναικούλες.

Εν έχω κανένα πρόβλημα με τις επιλογές που κάνει ο καθένας. Πως λειτουργεί το σπίτι του. Πως μεγαλώνει τα παιδιά του –αν έχει- πως βιώνει τον γάμο του και τον άντρα του. Αλλά οι περισσότερες φίλες μου ξεκίνησαν με καλύτερη υποσχετική. Αλήθεια. Πριν 10 χρόνια, στα 25 μας, δεν υπολόγιζα πως η Άννα θα παντρευόταν έναν τεμπελχανά ο οποίος εργάζεται πολύ λιγότερες ώρες και πολύ λιγότερο σκληρά από την ίδια αλλά δεν κουνά το χέρι του να κάμει μια δουλειά μέσα στο σπίτι. Δεν θα περίμενα πως η Νατάσσα θα περνούσε, μόνη αυτή, τα απογεύματα της, ως κλώνος ταξιτζή και κουβαλά τις κόρες τις σε ιδιαίτερα μαθήματα και ωδεία. Η Γεωργία αναγκάστηκε να αφήσει τη δουλειά της και δουλεύει με μερική απασχόληση για να μεγαλώσει τους γιους τους. Η Ζωή δείχνει να τα έχει παίξει προσπαθώντας να συνδυάσει οικογένεια, ένα νέο σπίτι και καριέρα. Οι σύζυγοι αυτών, που επίσης είχαν ξεκινήσει με καλύτερη υποσχετική, διαβάζουν τις εφημερίδες τους στη βεράντα, βγαίνουν ανελλιπώς τις Παρασκευές με τους φίλους τους, πάνε γυμναστήριο, παίζουν πλέι στέισιον τα απογεύματα και ενίοτε συνοδεύουν τα παιδιά σε παιδικά γενέθλια. Είναι οι περισσότεροι πιο ενημερωμένοι από τις φίλες μου για την πολιτική, για την διεθνή επικαιρότητα. Είναι ξεκούραστοι, ευχάριστοι, καλοί συζητές... Είναι πιο χαρούμενοι και πιο ενεργοποιημένοι.

Τελικά ίσως έχω πρόβλημα με τις επιλογές των άλλων. Με ενοχλεί που οι φίλες μου έγιναν η Μαίρη Παναγιωταρά. Φιλενάδες, υπάρχουν βιβλία να διαβαστούν, ταινίες και βόλτες στον κόσμο, ομορφιά και αγάπη… Υπάρχουν επιλογές!

Τα μεγάλα ερωτήματα του κόσμου…

2010-09-21T12:12:00.000+03:00

Διάβαζα προχτές στα ΝΕΑ πως σύμφωνα με την ιστοσελίδα ASK την οποία προφανώς συμβουλεύονται οι αργόσχολοι αυτού του κόσμου για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, υπάρχουν δέκα κύριες απορίες που απασχολούν, αν μη τι άλλο, τον δυτικό κόσμο που περνά τις ώρες του στο ίντερνετ. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα το πιο σημαντικό ερώτημα είναι «Ποιο είναι το νόημα της ζωής», ενώ εξέχουσα θέση κατέχει και το ερώτημα για την καλύτερη δίαιτα του κόσμου! Ιδού τα δέκα μεγάλα ερωτήματα:

1.Ποιο είναι το νόημα της ζωής;

2.Υπάρχει Θεός;

3.Οι ξανθιές είναι πιο διασκεδαστικές;

4.Ποια είναι η καλύτερη δίαιτα;

5.Είναι κανείς εκεί;

6.Ποιο είναι το πιο δημοφιλές άτομο στον κόσμο

7.Τι είναι αγάπη;

8.Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας;

9.Απεβίωσε ο Tony Soprano; (Προφανώς δεν ήταν σαφές από το τέλος της σειράς αν ο Tony στο τέλος πέθανε).

10.Πόσα χρόνια θα ζήσω;

Jesus. Δεν νομίζετε πως είμαστε πραγματικά αργόσχολοι? Ξέρω πως θα ακουστώ μπανάλ, αλλά φαντάζομαι, σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου υπάρχουν άνθρωποι που μάλλον θέτουν πολύ πιο απλά ερωτήματα: Θα έχω να φάω αύριο? Θα ξημερώσει μια ειρηνική μέρα? Η πάλι… Θα είμαι αύριο ζωντανός…

Λευκότερη, λεπτότερη… κάτι σαν «εμάς»…

2010-09-20T10:33:00.000+03:00

Είναι αμερικανίδες 20 something και το γνωστό περιοδικό ELLE αποφάσισε να τις φιλοξενήσει στο εξώφυλλο του για τον μήνα Οκτώβριο με στόχο να τιμήσει νεαρές γυναίκες από τον χώρο του θεάματος που διαπρέπουν στην τέχνη. (Οι γυναίκες ως γνωστόν σήμερα μόνο στον χώρο του θεάματος διαπρέπουν αλλά ας είναι)… Με τον τελευταία διαδεδομένο τρόπο εκτύπωσης τεσσάρων διαφορετικών εξώφυλλων για τα ειδικά ξεχωριστά τεύχη, το περιοδικό αφιέρωσε το εξώφυλλο σε τέσσερις ξεχωριστές νεαρές υπάρξεις: Lauren Conrad, Megan Fox, Amanda Seyfried και Gabourey Sidibe. Η τελευταία είναι πολύ διαφορετική από τις άλλες τρεις. Είναι υπέρβαρη, πολύ μαύρη και απέχει πολύ από τα δυτικά πρότυπα ομορφιάς. Είναι όμως εξαιρετική ηθοποιός. Πέρσι ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α γυναικείου ρόλου για την απίστευτη ερμηνεία της στην ταινία "Precious". Όλα μιλάνε για αυτήν με τα καλύτερα λόγια. Αλλά δεν είναι η Megan Fox. Και το περιοδικό, για να τιμήσει την διαφορετικότητα, της «μεγαλύτερες» γυναίκες (λέγε με πιο χοντρές), τις μαύρες και τις ιδιαίτερες αφιέρωσε το ένα εξώφυλλο στην Gabourey προσαρμόζοντας την όσο μπορούσε στα δυτικά δεδομένα: Την «έκοψε» λιγάκι με το Photoshop, κάνοντας την να φαίνεται πιο λεπτή. Της ξάνοιξε επίσης αρκετά το χρώμα κάνοντας την λιγάκι λευκότερη. Και η δική της φωτογραφία στο εξώφυλλο δείχνει μόνο το πάνω μέρος του σώματος της. Μπούστο. Ενώ οι άλλες τρεις με τις σωστές αναλογίες, εμφανίζονται ολόκληρες στις φωτογραφίες αναδεικνύοντας ακριβώς τα πρότυπα ομορφιάς.

Ούτος η άλλως τίποτα από ότι έχει το περιοδικό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η σύγχρονη γυναίκα, εγώ, εσύ, αυτές που ζούμε ανάμεσα μας, με τον καθημερινό μόχθο και τις δυσκολίες της ζωής, απέχουμε πολύ από τα «πρότυπα» και τα εξώφυλλα. Χρόνια αγώνων και χειραφέτησης και δυσκολιών στην ζωή (ας ρωτήσουμε όλοι την γιαγιά και την μάνα μας) για να ντρεπόμαστε καν να λέμε πως είμαστε φεμινίστρίες λες και πρόκειται για βρισιά να μιλάμε για τα αυτονόητα.

Δρόμοι παλιοί - Για την φίλη μου την Α...

2010-09-06T12:03:00.000+03:00

Δρόμοι παλιοί. Που αγάπησες. Παλιά εκεί. Πριν γίνεις όλα αυτά που δεν θέλησες ποτέ σου. Και σύζυγος και υπάλληλος και νύφη κάποιας και συμπεθέρα αλλουνού-ευτυχώς ακόμα όχι η μητέρα κάποιου άλλου.

Τους βλέπεις τώρα μέσα από τζάμια θολά, ενός μικρού και ταλαιπωρημένου αυτοκινήτου. Στις έξι η ώρα που έχεις σχολάσει απ’ την δουλειά, μέσα στην θύελλα μίας θάλασσας αυτοκινήτων. Κυνηγημένη από τον ίσκιο σου, με το μυαλό ακόμα δοσμένο στην δουλειά. Εσύ που το μόνο που ήθελες ήταν ένα βιβλίο και μια μικρή πορτοκαλιά, ένα γαλάζιο καλοκαίρι και μία ξύλινη καρέκλα.

Δρόμοι παλιοί που αγάπησες, πεζοδρόμια για περπάτημα, με φούστες μακρινές και ανέμελες, με βιβλία παραμάσχαλα, με μαλλιά σγουρά και ατίθασα, μακριά από εμάς τα ταγιέρ και τα κομμωτήρια, απελθέτω από εμέ το ποτήριον τούτον. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες, με φίλους καρδιακούς, αγόρια άφυλα, καφέδες και φτηνό κρασί στα πεζοδρόμια. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες να τρέχεις με έρωτες μεθυσμένους, με αγάπες της προβληματικής, με αγάπες που ακόμα ταράζουν τον ύπνο σου. Δρόμοι παλιοί και λόγια κοινότυπα, που για σένα εσήμαιναν τα πάντα, μεσάνυχτα στους δρόμους της Λευκωσίας, αμπελοφιλοσοφίες στην παλιά γειτονιά, θυμοί και καμώματα, νάζια και έρωτες, κουβέντες και σχόλια, πολιτικοί δρόμοι, παλιοί που αγάπησες, δρόμοι παλιοί που αγάπησες, αγάπησες πολύ…

Δρόμοι παλιοί που αγάπησες στο δρόμο το καθαριστήριο, μία φούστα, τρία πουκάμισα. Το κασμιρένιο παντελόνι του. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες στο δρόμο για το κομμωτήριο. Βαμμένα από ντροπή τα καστανά μαλλιά σου, κόκκινα, να τα τραβά με θυμό η κομμώτρια να σε τιμωρεί. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες, δρόμοι για το μπακάλικο. Ο άρτος ημών ο επιούσιος, με τυρί γαλλικό και καπνιστό χαμ Μοζαμβίκης. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες στο δρόμο για το σπίτι σου. Δεν έχει αυλή και λεμονιές όπως το ονειρεύτηκες. Δρόμοι παλιοί στο μέση το σπίτι σου, ένα φτηνό διαμέρισμα, ένα ντιβάνι στο πάτωμα, μία μικρή και κουρασμένη η κουζίνα σου. Δρόμοι παλιοί να τους κοιτάς απ’ τα παράθυρα, σκοτεινιασμένη η κρεβατοκάμαρα. Δρόμοι παλιοί, να τους κοιτάς από την τηλεόραση, απολαμβάνοντας μαραζωμένη με δάκρυα το λιτό δείπνο σου . Παρέα σου το δελτίο ειδήσεων-εκείνος πάλι θα μείνει αργά στη δουλειά. Δρόμοι παλιοί, μακριά στην τηλεόραση. Κι εσύ να αγναντεύεις αχόρταγα. Τα κλειστά βιβλία σου, τα δετά τετράδια, η πλάνη ιδέα της θάλασσας σειρήνες που σε τυλίγουν. Δρόμοι παλιοί, που δεν διάλεξες. Που δεν επέλεξες να περπατήσεις, που δεν θα πάρεις ποτέ. Που όσο κι αν τους αγάπησες, θα μείνουν πάντα μακριά να τους αγναντεύεις. Τα κλειστά πατζούρια σου, οι ξανθές κουρτίνες, κλείνεις μπροστά στα μάτια σου τη ζωή που απλώνεται στον ορίζοντα. Αύριο μια νέα μέρα ξημερώνει για τους άλλους. Ο ήλιος θα ανατείλει ξανά αλλά δεν είναι για να ζεστάνει εσένα. Εσύ σαν χάντρα κυλάς και πέφτεις στο κομπολόι της δημιουργίας, σε κράτησε στα δάκτυλα του πέτρα πολύτιμη για λίγα λεπτά ο θεός και σε άφησε αργότερα αργότερα να πέφτεις. Δρόμοι παλιοί που αγάπησες, θα κλείσω την κουρτίνα, αυλαία. Καληνύχτα.

Η μικρή Ελένη κάθεται και...

2010-08-20T10:03:00.000+03:00

Το καλοκαίρι αυτό έκλεισα τα 35. Και όσο και αν τα καλά μου γονίδια (Thanks καλοί μου γονείς!) οι σωστός τρόπος ζωής και η καλή μου αισθητικός με κάνουν να φαίνομαι τουλάχιστον εφτά χρόνια νεώτερη (ή αν θέλετε όπως η ματαιοδοξία μου θέλει να πιστεύω ότι φαίνομαι) δεν παύει παρά να έχω εισέλθει πλέον σε μία νέα φάση ζωής…

Κλασσικά και μπανάλ, επειδή είμαι σπίτι αυτές τις μέρες, πηγαίνω πίσω στις παλιές μου σημειώσεις και ψάχνω να βρω τι ήθελα κάποτε για τον εαυτό μου. Στα 15 μου, πριν 20 δηλαδή χρόνια (Jesus!), ήθελα κοντά στα 30 μου να έχω κατακτήσει τον κόσμο. Η κατάκτηση του τότε κόσμου μου, είχε να κάμει περισσότερο με το να προλάβω τους άλλους στην εκκίνηση (ήμουν πολύ πίσω), να μπορέσω να σπουδάσω που για μένα θα μπορούσε να ήταν ακόμα και όνειρο απατηλό, να μπορέσω κάποτε να κάμω μια ευτυχισμένη οικογένεια, να μπορέσω να ταξιδέψω, να μπορέσω να επεκτείνω, να καταλάβω, να βιώσω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Κοιτάζοντας πίσω και κρίνοντας τι ήθελε και τι έκανε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου μου, οι φίλοι, τα αδέλφια μου, πιστεύω πως κατάφερα αν όχι να κατακτήσω το σύμπαν, να προσπαθήσω να το πετύχω, έντιμα και καθαρά. Δεν πιστεύω πως θα με έκρινε άδικα και αυστηρά ο 15χρόνος εαυτός μου. Δεν πιστεύω πως θα μου μιλούσε για χαμένες ευκαιρίες. Έκανα πάντα ότι μπορούσα, κατάφερα να ξεφύγω από το πλαίσιο που με είχαν φυλακίσει οι καταστάσεις. Και αν στην πορεία έχασα λιγάκι από τον τότε εαυτό μου, υπάρχουν καινούργια κομμάτια που προστέθηκαν και με έκαναν να νοιώθω καλά…

Ξέρω πως στην πορεία έχασα λιγάκι την αθωότητα μου. Αλλά η μικρή Ελένη, ποτέ δεν καθόταν να κλαίει όπως έλεγε το τραγούδι. Θέλω να πιστεύω πως πάντα θα σηκώνομαι απάνω, θα κοιτάζω τον ήλιο και θα δείχνω με το χέρι μου εκείνον που αγαπώ…

Και πιστεύω πως το ξέρει εκείνος που αγαπώ. Μόνο και μόνο για σένα εκείνο το 15χρόνο κοριτσάκι θα μου έγνεφε απαλά πως τα κατάφερα. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία της ζωής μου ήταν και υπήρξε πάντα η αγάπη! Πόσα να σου πω ευχαριστώ?

You are in the army now…

2010-08-13T11:59:00.000+03:00

Χαράς ευαγγέλια σήμερα στο σπίτι της ευρύτερης μου οικογένειας! Φτάνει σπίτι ο στρατεύσιμο υιός. Του αδελφού μου, ο μεγάλος υιός. Ο Σαββάκης μας. Ταλαιπωρημένος, δυστυχισμένος, έχοντας χάσει τρία κιλά, τα γυαλιά του και την ψυχραιμία του, ο αδελφός μου θα πάει στο μακρινό τάγμα που τον τοποθέτησαν να τον παραλάβει και να τον φέρει σπίτι. Τον περιμένει η μάνα του τον Σαββάκη με γλυκά, η δική μου μάνα με μακαρόνια του φούρνου που του αρέσουν, και η υπόλοιπη οικογένεια με ανοικτές τις αγκάλες και τα πορτοφόλια.

Ο Σαββάκης μας, πρέπει να πω, είναι σε καλύτερη φάση από τον πατέρα του και αδελφό μου. Απλώς μουρμουρά και δηλώνει στο facebook μέσω τηλεφώνου (τα ξέρω αυτά επειδή είμαι η cool θεία και με έκανε φίλη του!) ότι περνά την χειρότερη περίοδο της ζωής του! Καλέ μου, τα χειρότερα πάντοτε έπονται! Ο Σαββάκης δεν το ξέρει ακόμα αλλά θα το μάθει σύντομα πως η ζωή είναι δύσκολη και είναι γεμάτη αγώνες και φασαρίες.

Θυμάμαι όταν ο δικός μου αδελφός πήγε στρατό και αναπόφευκτα κάνω την σύγκριση. Με περνά οκτώ χρόνια και ήμουν πάντα η μικρή του αδελφούλα, με προστάτευε πολύ και με αγαπούσε. Εμείς μεγαλώσαμε με μεγάλες δυσκολίες. Την εποχή που έφυγε να πάει στον στρατό ήταν πολύ δίπλα μου και τον χρειαζόμουν. Η φυγή του τότε μου κόστισε πολύ. Κάναμε 40 τόσες μέρες να τον δούμε και όταν ήρθε πίσω είχε γίνει διαφορετικός. Αλλιώτικος. Είχε γίνει ένα αντράκι. Είχα χάσει τον αδελφούλη. Τον σκεφτόμουν πάντα τον στρατό, αυτή την φυγή προς τον ανδρισμό και το άγνωστο, αυτό που είχαν πολλοί άντρες της ζωής μου, τα αγόρια μου, οι συμμαθητές μου, οι συγγενείς μου, οι φίλοι μου. Θα είναι σήμερα αλλιώτικος ο μικρός Σαββάκης? Θα έχει αλλάξει? Θα έχει ανδρωθεί? Ή μήπως η εποχή μας δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιες παρεμβάσεις. Μισο-ελπίζω σήμερα το βράδυ να ξαναδώ το αγοράκι μας. Από την άλλη ελπίζω να έχει λιγάκι μεγαλώσει. Είναι δύσκολο να βλέπεις την ενηλικίωση. Ρωτήστε και τον αδελφό μου! Συνεχίζει να χάνει κιλά και την ψυχραιμία του. Θητεία ξανά μανά. Όλα πάλι από την αρχή…

A working class hero!!

2010-08-12T09:31:00.000+03:00

Της έσυρε τα εξ αμάξης της πελάτισσας, άρπαξε και δυο μπύρες για τον δρόμο και έφυγε. Ο λόγος για έναν 38χρονο αεροσυνοδό από την Αμερική, που αγανάκτησε με την συμπεριφορά γυναίκας επιβάτη και αποφάσισε να ζητήσει το δίκαιο του! Όπως έγραψαν οι εφημερίδες, ο Στίβεν Σλέιτερ ο οποίος εργαζόταν στην εταιρεία χαμηλού κόστους JetΒlue έκανε παρατήρηση σε μία επιβάτη στη εσωτερική πτήση Πίτσμπουργκ- Νέα Υόρκης η οποία σηκώθηκε από το κάθισμα της πριν ανάψει η επιγραφή «Προσδεθείτε». Ο Σλέιτερ της είπε ευγενικά να παραμείνει στην θέση της κι αυτή όχι μόνο δεν τον άκουσε, σηκώθηκε από την καρέκλα της, τον έβρισε πατόκορφα, άνοιξε τα ντουλάπια να πάρει τις τσάντες της και τον χτύπησε τυχαία και στο κεφάλι. Ο Σλέιτερ απαίτησε να του ζητήσει συγνώμη. Αυτή τον αγνόησε και ο αεροσυνοδός εξερράγει!! Άρπαξε το μικρόφωνο και άρχισε να ουρλιάζει: «Στην επιβάτιδα που μόλις μου είπε ότι είμαι μαλάκας της λέω να πάει να γαμηθεί.! Είμαι χρόνια σε αυτή τη δουλειά και έφτασα στα όριά μου!» . Στη συνέχεια άρπαξε τη χειραποσκευή του, πήρε δύο μπύρες να ‘έχει να πίνει στο δρόμο ενεργοποίησε την αυτόματη τσουλήθρα και βγήκε από το αεροπλάνο. Η αστυνομία τον συνέλαβε 25 λεπτά αργότερα. Αντιμετωπίζει κατηγορίες που μπορεί να τον οδηγήσουν στην φυλακή μέχρι και επτά χρόνια!!

Η ιστορία του αεροσυνοδού έκανε τον γύρο του κόσμου και προκάλεσε κύματα συμπάθειας από τους εργαζόμενους σε παρόμοιες θέσεις και μη (ειδικότερα από εμάς που εργαζόμαστε σκληρά μήνα Αύγουστο). Πιστεύω πως ο καθένας μας θα μπορούσε να ήταν στη θέση του. Πόσες φορές δεν «παίξαμε» νοερά στο μυαλό μας σκηνές απόλυτης εκδίκησης με πελάτες, αφεντικά, προϊσταμένους που μας βρίζουν πατόκορφα, μας κακοποιούν, μας βασανίζουν και εμείς αντιδρούμε παθητικά, με ένα παγωμένο χαμογέλο και την δουλοπρέπεια της εργάτη που έχει ανάγκη? Πόσες φορές δεν χαστουκίσαμε νοερά τον ηλίθιο που μας πρόσβαλε, δεν βγάλαμε τρίχα - τρίχα τα μαλλιά της αντιπαθητικής, δεν κλοτσήσαμε στα άχαμνα τον σκληρό μας εργοδότη? Ελπίζω να μην την πάθει ο μικρός μας ήρωας. Ελπίζω να μην πάει χρόνια φυλακή. Ελπίζω όπου και να είναι να πίνει τώρα άλλες δυο μπίρες που του αρέσουν. Στη υγεία σου μάγκα. Δώσε λίγο ξύλο και για μας.

Οι καλοσύνες των άλλων (μικρά μικρά ευχαριστώ)

2010-08-11T12:43:00.000+03:00

Χρειαζόμουν κάτι. Άμεσα και επίμονα. Και επιτακτικά. Και ήταν λίγο θέμα ιατρικό. Και προσωπικό. Και να σου στα ξαφνικά, ένας άγνωστος, ένα παιδί νεαρό (όπως κατάλαβα από το τηλέφωνο) ο οποίος αγωνίζεται για να με βοηθήσει. Χωρίς να έχει καμία ουσιαστική υποχρέωση. Έτσι, από απλή συμπάθεια. Από καθήκον. Από αληθινή υποχρέωση να κάμει την δουλειά του. Και ίσως και κάτι παραπάνω.

Είναι οι μικρές καλοσύνες των ξένων. Η αληθινή ελεημοσύνη, η βοήθεια. Η άδολη αγάπη. Που δεν περιμένει ανταπόδοση. Και βρίσκεται για πάντα εκεί. Και σε καθηλώνει. Και σε συγκινεί. Και σε κάνει να σκέφτεσαι πως το μόνο που χρειάζεσαι σε αυτή τη ζωή είναι αγάπη…

Ευχαριστώ πολύ Γιάννη…

Ο Πενταδάκτυλος… (Χριστούγεννα στην ΠΕΟ)

2010-08-03T13:25:00.000+03:00

Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα τώρα μέσα σε αυτές τις ζέστες, αλά μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων ήταν οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε η ΠΕΟ τα Χριστούγεννα για τα παιδιά των φτωχών πλην τίμιων και στιβαρών εργατών που βρίσκονταν στους κλάδους της. Κάθε Θεοφάνια, την ημέρα δηλαδή των Φώτων, μαζευόμαστε πανηγυρικά στην μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων της ΠΕΟ (εκεί που τώρα γίνονται οι γενικές συνελεύσεις του Κόμματος) και παρακολουθούσαμε εντυπωσιασμένοι παντομίμες και μικρά θεατρικά, μασουλώντας το σακουλάκι με τις καραμέλες που μας έδιναν για δώρο. Το highlight της εκδήλωσης, ωστόσο, ήταν οι μικρές αυτοσχέδιες παρουσιάσεις των παιδιών που πήγαιναν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση. Κοινώς ανεβαίναμε στην σκηνή να πούμε ποιήματα και τραγουδάκια για να μας καμαρώσουν οι γονείς που μας έβλεπαν από κάτω.

Τα Χριστούγεννα του 1981-82 θα ήταν θυμάμαι, πήγαμε με την ξαδέλφη μου την Ρίτσα για να συμμετάσχουμε στην εκδήλωση. Με την Ρίτσα ήμασταν κολλητές και αγαπημένες, συμμαθήτριες και αδελφές ψυχές. Δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ μαλώσει για κάτι και όλοι μας έδειχναν σαν πρότυπα παιδικής φιλίας, κάτι σαν την Ελληνοτουρκική ένα πράμα, επειδή όσο ήμασταν διαφορετικές, άλλο τόσο ήμασταν αγαπημένες. Η Ρίτσα ήταν κοντούλα, μελαχρινή και συνεσταλμένη. Εγώ ήμουν πιο νταρντάνα παιδάκι, ανοιχτόχρωμη και εκδηλωτική. Εκείνη την ημέρα, που μας έπαιρνε στην εκδήλωση ο παπάς της ο θείος Σαββάκης, δεν είχαμε προλάβει να πούμε ή μία στην άλλη το ποίημα που θα λέγαμε. Εγώ ήμουν με την εντύπωση πως η Ρίτσα θα έλεγε το «τρέχει ένας λαγός», μεγάλο σουξέ της εποχής μας στο νηπιαγωγείο και το αγαπημένο της τραγούδι. Εγώ με την σειρά μου θα έλεγα το «Βουνό μου Πενταδάκτυλε». Το «Βουνό μου Πενταδάκτυλε» ήταν ένα ποίημα που πραγματικά δεν θυμάμαι ποιος το είχε γράψει και το οποίο το είχαμε βρει σε ένα αναγνωστικό του δημοτικού της αδελφής μου. Το ποίημα το είχα αποστηθίσει (δεν ήξερα να διαβάζω τότε) και το έλεγα σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Κυρίως επειδή τα πέτρινα εκείνα χρόνια του Κυπριακού δημιουργούσε τρομερή εντύπωση στους μεγάλους! Το έλεγα την ώρα που ξυπνούσα, στα διαλείμματα στο νηπιαγωγείο, το απόγευμα στο σπίτι. .Το ίδιο και η Ρίτσα αφού ήμασταν όλη την ημέρα μαζί. Θυμάμαι που κάναμε κούνιες και απαγγέλαμε δυνατά. Τόση εντύπωση μας είχε κάνει. Και δώς του οι μεγάλοι να μας χειροκροτούν. Και δώς του να μας κοιτάζουν δακρυσμένοι… Επειδή ωστόσο εγώ είχα φέρει στην παρέα μας αυτό το ποίημα νόμιζα πως δικαιωματικά μου ανήκει. Και πως η Ρίτσα θα γνώριζε πως είχα κάθε δικαίωμα να το πω στην γιορτή.

Αμ δε! Με τρόμο αντιλήφθηκα καθοδόν μόλις για την εκδήλωση, πως είχε σκοπό να κλέψει την δόξα μου και να απαγγείλει τον Πενταδάκτυλο. Ξαφνικά αρχίσαμε να μαλώνουμε! Η Ρίτσα ήταν ανένδοτη, αλλά εγώ ήμουν πιο ψηλή! Το ποίημα ήταν δικό μου! Δεν είχε κανένα δικαίωμα να το πει! Ο θείος Σαββάκης μάταια προσπαθούσε να μας πείσει να το πούμε μαζί. Το ποίημα ήταν δικό μου. Τελεί. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο για την εκδήλωση με σπρωξιές. Πήγαμε τρεχάτες στα παρασκήνια κοιτάζοντας με μίσος ή μία την άλλη. Ούτε σακουλάκια με καραμέλες προλάβαμε να πάρουμε. Η μόνη μας έγνοια ήταν ο Πενταδάκτυλος! Όταν πλησίαζε η σειρά μας να βγούμε στην σκηνή η καλή και μειλίχια Ρίτσα μου τράβηξε με δύναμη τα κοτσιδάκια! Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα και της έριξαν μια σκουντιά στην κοιλιά. Συνήλθε γρήγορα και κλότσησε στο πόδι και ανταπέδωσα άμεσα σπρώχνοντας της πίσω από την κουρτίνα. Πάνω στην ώρα. Είχε έρθει η σειρά μου να βγω. Αναμαλλιασμένη, αναστατωμένη, με μάτια δακρυσμένα από τον πόνο και την προδοσία της Ρίτσας, έδωσα μια ανεπανάληπτη ερμηνεία για τον Πενταδάκτυλο. Ακόμα θυμάμαι το χειροκρότημα του κοινού. Στάθηκαν όρθιοι και συγκινημένοι. «Ιδού, το πεντάχρονο, κατόρθωσε πνιγμένο στην συγκίνηση να μας παρασύρει.» Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν αυτός, αλλά νομίζω ο Αβραάμ Αντωνίου, που έγινε αργότερα ΓΓ της ΠΕΟ έδωσε συγχαρητήρια στον παπά μου. Γνώρισα μεγάλες δόξες.

Όσο για την Ρίτσα… χε χε… Είπε τον λαγό… Και έκανε τρεις μέρες να μου μιλήσει. Αλλά αφού της είχα πει. Το ποίημα ήταν δικό μου. Και επίσης ήμουν και πιο ψηλή.

Οι κοκόνες της Θάλασσας…

2010-08-02T13:57:00.000+03:00

Έχω μία μικρή αντιπάθεια για τις καλλίγραμμές 30φεύγα κακομαθημένες Λευκωσιάτες, με τα δύο κουτσούβελα και την Αγγλοκυπριακή Αξάν (μα θα πάθουμε κολάπς από την ζέστη!), που έχουν διαμέρισμα με πισίνα στον Πρωταρά (μα κάνει ζέστη και την βγάζουμε στο Βρυσιάνα!), που καλούν κόσμο στην πισίνα το βράδυ (Ελάτε! θα μας κάνει η Αννίτα η Φιλιππινέζα σουβλάκια!), που έχουν την εν λόγω Φιλιππινέζα να βουρά τα εν λόγω κουτσούβελα φορώντας φούστες μακριές μέσα στο νερό (Αννίτα τεϊκ κεαρ τον Ιωάννη και την Ισαβέλλα!!δέι αρ ιν δε σι!), μιλούν στο τηλέφωνο 45 λεπτά στην παραλία με την κολλητή τους για την ανακαίνιση του σπιτιού τους (άτε ρε! 5000 ευρώ η κουζίνα? Να μου πεις και μένα να πάω!), σε μία παραλία τόσο πυκνό καταλυμένη που βλέπαμε πως το τζελ του πορτοκαλί νυχιού θέλει επειγόντως επίσκεψη στην αισθητικό (θα πάω στην Στάλλω την Τετάρτη. Μανικιού πετικιούρ. Ναι ναι, τα κάμνω κοραλλιά). Οι εν λόγω με κάνουν να σκέφτομαι: Καλά εγώ πού ζω? Και πως ζώ? Και το κυριότερο. Μανικιού πετικιούρ στην Στάλλω? Κοραλί? Jesus!

Εσείς πώς περάσατε το σαββατοκύριακο?

Το τραίνο

2010-07-27T11:40:00.000+03:00

Η μάνα μού, μου μιλούσε συχνά για το τραίνο. Έτρεχαν λέει μαζί με τα άλλα παιδιά, ξυπόλυτα, κάθε που ήταν να περάσει και το κοίταζαν με μάτια ορθάνοιχτα. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου τη σκηνή. Ένα τσούρμο παιδάκια παραταγμένα δίπλα από τις ράγες να κοιτάνε με εκείνο τον θαυμασμό που μπορείς να έχεις μόνο όταν είσαι παιδί το μεταλλικό θηρίο να τους πλησιάζει, να τους αγγίζει σχεδόν και τους προσπερνά με θόρυβο. Έβλεπαν το τραίνο με τα άλλα παιδάκια της γειτονιάς. Τουρκόπουλα, Ρωμιοί, εκείνα τα δύσκολα χρόνια λέει όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία. Δεν θα μπορούσαν να έχουν. Εκείνα τα δύσκολα χρόνια τη μόνη σημασία κατείχε η φτώχεια. Παιδάκια πονεμένα, με γονιούς που δούλευαν νύχτα μέρα για να τους ζήσουν, παιδάκια που μεγάλωσαν μόνα στην ανάγκη της ανέχειας, παιδάκια που μεγάλωσαν άλλα παιδάκια, παιδάκια πονεμένα που κράταγαν τα χέρια σφικτά και κάποτε έκλειναν τα μάτια και ονειρεύονταν. Αχ πόσο θα ήθελαν να βρίσκονταν κάποτε μέσα σε αυτό το τραίνο. Σε αυτό το θηρίο που διέσχισε με θόρυβο όλη την Κύπρο και θα μπορούσε να τους πάει κάποτε παντού, σε ένα καλύτερο μέλλον, στο ίδιο το μέλλον, εκεί που υπάρχει κάτω από ένα φωτεινό ήλιο –της Καρπασίας;- ένα όμορφο μέρος γεμάτο αγάπη.

Τα χρόνια περάσαν. Τι τετριμμένο. Και έμειναν εκείνα τα παιδάκι, Τουρκόπουλα, Ρωμιοί, δεν έχει σημασία. Βλέπουν ξανά να περνάει από μπροστά τους το τραίνο. Το βλέπουν να έρχεται, τους πλησιάζει, τους αγγίζει σχεδόν και τους προσπερνά θυμωμένο. Τώρα πλέον κλείνουν σίγουρα τα μάτια. Δεν μπορούν πια να το δουν. Εκείνο το τραίνο, που διασχίζει όλο το νησί δεν μπορεί πλέον να τους πάρει σε εκείνο το καλύτερο μέρος, στο μέλλον, σε εκείνη την γωνιά της Καρπασίας με τον μεγάλο ήλιο. Το τραίνο δεν μπορεί. Κανείς δεν θα επιβιβαστεί. Κανείς δεν θα γνωρίσει τελικά την αγάπη.

Βιβλίο – Η σύγκρουση… Η ΕΟΚΑ από τα μάτια των Εγγλέζων

2010-07-05T13:35:00.000+03:00

Το Σαββατοκύριακο το πέρασα διαβάζοντας ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο (παρεμπιπτόντως δεν είναι από τα ωραιότερα να ξαπλώνεις στην παραλία με ένα καλό βιβλίο στο χέρι?) το οποίο με προβλημάτισε λιγάκι πολύ. Το βιβλίο έχει τον τίτλο «Η σύγκρουση» και είναι της Sadie Jones (στα Αγγλικά κυκλοφορεί με τον τίτλο «Small Wars») και με φόντο την Κύπρο του 1956 μας περιγράφει για λίγο την ζωή ενός στρατιωτικού, του Χαλ Τρέχερν ο οποίος παίρνει μετάθεση και έρχεται στην Κύπρο μαζί με την οικογένεια του και καλείται να αντιμετωπίσει αυτό που για τους Εγγλέζους αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση και για τους έλληνες της Κύπρου ηρωική εξέγερση για ένωση της νήσου με την Ελλάδα. Το βιβλίο, έχει σαν φόντο την Κύπρο και τον ανταρτοπόλεμο που διεξάγεται, τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την κατάσταση οι Άγγλοι, την ζωή των Βρετανών στρατιωτικών σε μία περίοδο που η πάλαι ποτέ Κραταιά Βρετανική αυτοκρατορία αρχίζει να χάνει εδάφη. Η βασική ουσία του κειμένου, είναι ωστόσο, η κατάρρευση του ιδεαλισμού του Χαλ Τρέχερν για την πατρίδα του, για τα ιδανικά που είχε ως στρατιώτης, για τα ανθρώπινα και άυλα πρότυπα που είχε μεγαλώνοντας. Και πως αντιμετωπίζει ως στρατιωτικός πρώτα και ως άτομο ύστερα αυτή την εσωτερική του πορεία και καταστροφή. Επίσης ποιες συνέπειες έχει όλο αυτό στον γάμο του, στις σχέσεις του με την γυναίκα της ζωής του και τους άλλους γύρω του… Η σύγκρουση είναι μεγάλη, απόλυτη και εν τελεί εσωτερική.

Στο βιβλίο η Κύπρος δεν είναι η αιτία, είναι μάλλον η αφορμή. Αν το βιβλίο διαδραματιζόταν στις Ινδίες, δεν θα μου έκανε την εντύπωση που μου έκανε. Μου έκανε εντύπωση και ίσως και να με ξένισε λιγάκι ο τρόπος που η συγγραφέας περιέγραφε την ΕΟΚΑ, αν και σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα πως η στάση της δεν ήταν αρκετά αντικειμενική. Θα την έλεγα μάλιστα πολύ προσεκτική, ίσως περισσότερο προσεκτική από ότι αρμόζει σε κάποιον που λέγεται συγγραφέας. Αλλά διαβάζοντας το βιβλίο, στην αρχή με σόκαρε κάπως που έλεγε την ΕΟΚΑ οργάνωση τρομοκρατική, με ξένισε που κατά την γνώμη μου δεν προέβαλλε τον αγώνα στην διάσταση που του έπρεπε, που απογύμνωνε τα γεγονότα και τα προέβαλλε με τρόπο που να εξυπηρετούν την πλοκή του έργου της… δεν λέω παραπάνω επειδή νομίζω πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσει κανείς… Κυρίως για όλα αυτά τα εσωτερικά πάθη του ήρωα ο οποίος σταθερά και οδυνηρά, αποβάλλει το δέμα του στρατιώτη και εμφανίζεται γυμνός και άοπλος μπροστά μας, σαν άνθρωπος.

Διαβάζοντας το βιβλίο σκεφτόμουν αυτά τα κλασσικά, πως αυτό που είμαστε το διαμορφώνει τελικά το ίδιο το σύστημα, πως είμαι προϊόντα μία εκπαίδευσης που αναμορφώνεται σε κάθε περίπτωση ανάλογα, πως στόχο είναι να μας στρατεύσει να σκεφτόμαστε με τον τρόπο που εξυπηρετεί το εκάστοτε κράτος και σύστημα. Χρειάζεται πολύς χρόνος να μπορέσουμε τελικά κι εμείς ως άτομα να αποβάλλουμε όλα αυτά για τα οποία μας μεγάλωσαν, να γίνουμε ικανοί να σκεφτόμαστε από μόνοι μας, να αποτάξουμε τα όποια ιδανικά. Είμαστε λιγάκι σαν τον ήρωα του βιβλίου, τον Χαλ, και σαν κι αυτό, αργά και οδυνηρά πρέπει να αποβάλλουμε το δέμα που μας φόρεσαν και να βρούμε τον αληθινό μας εαυτό, την καθαρή και αυτούσια σκέψη, την ανθρωπιά μας. Είναι για αυτό που το βιβλίο λειτούργησε μέσα μου σε πολλά επίπεδα. Της αυτογνωσίας ή για να θυμηθώ λιγάκι από τα νιάτα μου, της αυτοκριτικής…

Η Κατερίνα- ε π έ σ τ ρ ε ψ ε

2010-06-28T18:42:00.000+03:00

Στρουμπουλή, αφράτη, ζυμαρένια. Ένα μωρό. Είπε δεκαοκτώ. Με το ζόρι δεκαεφτά. Με πολύ ζόρι. Άβγαλτη. Σιταρένια. Ένα αρνί, άσπρο μυρωδάτο, έτοιμο για την σφαγή…Την γνωρίσαμε στο πάρτι της Άντρης. Είχε έρθει μαζί με τον Γιάννο. Καλό παιδί ο Γιαννάκης. Χτίστης, Δουλευτής. Εργολάβος. Τέλειωσε το γυμνάσιο μα δεν έκλεισε τα μάτια του, ούτε το μυαλό του. Διαβάζει, ακούει μουσική, αυτομορφώνεται. Τότε πως γίνεται. Ο Γιάννος, με μια Ρωσίδα? Ακόμα χειρότερα, με μία ρωσιδούλα? Μαζί με το μωρό? Το αρνί?

Γνωριστήκανε σε ένα μπαράκι, μου είπε η μικρή. Είχε έρθει μόλις πριν δύο μήνες στην Κύπρο, έμενε με δύο φίλες της. Με αυτές πήγε στο μπαράκι. Ο φίλος του Γιάννου τις πλησίασε. Ο Γιαννάκης ήτανε σοβαρός. Αυτή τον έπιασε στην κουβέντα. Κάτι στα μάτια του. Θλιμμένα μάτια. Σαν του αδελφού της του μεγάλου. Σαν τα μάτια του Σάσα. Τέλος πάντων. Αυτή του έπιασε την κουβέντα. Στα Αγγλικά. Ναι, αυτή δεν μιλά καλά, αλλά αυτός μιλά ακόμα χειρότερα. Σπασμένα… Είναι τίποτε γερό σε αυτές τις καταστάσεις? Να μείνουν τα Αγγλικά? Πάντως κουτσά στραβά συννοηθήκανε. Μιλήσανε. Ούτως η άλλως αυτουνού μετρημένες οι λέξεις του. Το κατάλαβε. Δεν ήθελε πολλά. Ούτε αυτή ήθελε πολλά. Τα βασικά ήθελε. Δικαίωμα στο όνειρο. Ηλεκτρικό ρεύμα για παράδειγμα. Που να μην διακόπτεται. Και τηλεόραση. Ραδιόφωνο. Ωραία ρούχα. Ζεστό κρεβάτι. Καλό φαΐ. Καλή παρέα. «Ανθρώπινα δικαιώματα». Μία δεκαεφτάχρονης. Με το ζόρι. Και καλά, στο χωριό σου, εκεί, δεν τα είχες αυτά? Στο χωριό της, εκεί, όχι, δεν τα είχε αυτά. Ένα χωριουδάκι μια σταλιά. Δίπλα από τη μεγάλη πόλη. Σιβηρία. Πολύ κρύο εκεί. Παγωνιά αφόρητη. Παγωνιά που μπαίνει ολόισια στην ψυχή. Ο αδελφός που έλεγε πριν, ο Σάσα, έτσι είναι η ψυχή του, παγωμένη. Και αυτή πιστεύει, όχι σίγουρα, το ξέρει, ότι φταίει το χιόνι, ο παγωμένος αέρας, το ψύχος. Εργάτης ο αδελφός της, πατέρα δεν έχει, μία μάνα και τρία μικρότερα αδέλφια. Ο Σάσα δεν ήθελε να φύγει. Την ήθελε να μείνει. Η μάνα της όμως την έσπρωξε να πάει μακριά. Να στέλνει και λίγα λεφτά για τα αδέλφια της, 15, 12 και 10 χρονών. Αγόρια τα δύο, το μικρότερο κορίτσι. Να πάει να βρει την τύχη της. Εδώ? Σε τούτον τον τόπο? Εδώ, σε τούτον τον τόπο. Δεν είναι κουτή. Έχει ακούσει τι γίνεται παντού στην Ευρώπη. Κάτσανε με την μάνα της και τα συζητήσαμε. Η Κύπρος, τόπος μικρός, κλίμα ζεστό, βαριά καλοκαίρια. Στους μικρούς τόπους οι άνθρωποι είναι καλύτεροι είπε η μάνα της. Και το αποφασίσανε. Μαζί το αποφασίσανε. Τα κανονίσανε μόνες. Όλα. Του Σάσα του τα είπε όλα δέκα λεπτά πριν φύγει. Του είπε φεύγω! Πηγαίνω στην Κύπρο. Είναι τόπος μικρός, με ανθρώπους καλούς, με βαριά καλοκαίρια. Βαρέθηκα το κρύο. Κι επειδή αυτός δεν της μίλησε, μόνο την κοίταζε με τα θλιμμένα γαλάζια του μάτια, μάτια ενός μωρούς σε σώμα αρκούδας, 1,90 ύψος παλικάρι, του φώναξε ότι είναι για αυτό ακριβώς που φεύγει, επειδή δεν αντέχει, δεν θέλει, να γίνει σαν εσένα, θλιμμένε, γιγαντόσωμε Σάσα με τον πάγο στην ψυχή θέλει να φύγει να ζήσει την ζωή της. Να δουλέψει να δει άλλους τόπους, να στείλει λεφτά στα παιδιά! Κυρίως Δ ε θ έ λ ε ι ν α γ ί ν ε ι σ αν ε σ έ ν α Σ ά σα!!! Το καταλαβαίνεις? Δεν θέλω να γίνω σαν εσένα γαμώτο! Θέλω να ζήσω. Αυτά του είπε του Σάσα, θυμωμένα. Και έφυγε. Ούτε γεια δεν του είπε. Ύστερα δηλαδή μετάνιωσε, τώρα σκέφτεται να κάτσει επιτέλους να του γράψει ένα γράμμα, να του εξηγήσει… Να του πει ακριβώς τι γίνετε. Με τη μάνα της μιλήσανε στο τηλέφωνο αλλά του Σάσα θέλει να του γράψει. Μόνο έτσι καταλαβαίνει αυτός, αν καταλάβει ποτέ του… Τέλος πάντων. Τώρα ψάχνει για δουλειά ασφαλώς, τα λίγα λεφτουδάκια που έφερε μαζί της πετάξανε, οι φίλες άρχισαν την μουρμούρα… Σκέφτεται λίγο τι να κάνει. Η Ρουσλάνα επιμένει να την πάει μαζί της εκεί που δουλεύει, καλό μαγαζί. Της λέει να πάει στην αρχή να κάνει την σερβιτόρα, στους Κύπριους άντρες αρέσουν οι μικρές ξανθές ρωσίδες. Έτσι είπε η Ρουσλάνα. Μετά βλέποντας και κάνοντας. Αν της αρέσει συνεχίζει. Κάτι για χορό της ανέφερε, κάτι για μπαλέτα, αλλά αυτή δεν ξέρει, δεν νομίζει, με τον χορό ποτέ δεν είχε πολλά πολλά. Αν και η εδώ που τα λέμε ούτε η Ρουσλάνα είχε πολλά πολλά και την βλέπεις τώρα κάτι λεφτά που χτυπά με τους χορούς και τα μπαλέτα. Την ξέρει καλά αυτά τη Ρουσλάνα? Είναι φίλη της, την εμπιστεύεται? Όχι καλά δεν την ξέρει, φίλη της φίλης της είναι, κι αυτή δηλαδή ψιλοχωριανή, ένας άνθρωπος από τον οποίο πιάστηκε όταν ήρθε, ένα γνώριμο μονοπάτι, δύο λέξεις στην γλώσσα της. Καλή η ψιλοχωριανή, μιλάνε για το χωριό, μιλάνε και για το Σάσα. Πάντα το ήξερα της λέει, ότι εσύ θα έφευγες, δεν ήσουν σαν του άλλους, την μάνα σου και το Σάσα, δεν είχες ποτέ τόσο θλιμμένα μάτια. Καλή η ψιλοχωριανή. Ένα μονοπάτι γνώριμο, στην γλώσσα της, όχι σαν αυτή τη Ρουσλάνα που βρωμάει το χνώτο της τσιγάρα και αλκοόλ. Που βρωμάει απελπισία και φόβο. Δεν της αρέσει τελικά αυτή η Ρουσλάνα, μπορεί να την φοβάται και λίγο. Τις προάλλες που γύρισε με χείλη ματωμένα, με το μάτι πρησμένο, στις τρεις το πρωί, ξύπνησε να πιει νερό και την είδε καταματωμένη να κάθεται στον μικρό καναπέ και να κλαίει. Να κλαίει παράξενα, ανέκφραστα, μόνο τα μάτια της έτρεχαν έτρεχαν, βουβό απαίσιο θέαμα. Τι έχει Ρουσλάνα, τι έπαθες? Έπεσες, χτύπησες? Έπεσα, χτύπησα. Φύγε από εδώ. Δεν θέλω να βλέπω κανένα. Τι θες κι εσύ, τι θέλετε όλοι από τη ζωή μου? Γιατί με κοιτάζεις έτσι? Νομίζεις δεν υπήρξα κι εγώ εσύ? Ένα ζυμαρένιο μωρό. Μία αθώα. Γύρε, φύγε, αλλά φύγε. Πήγαινε πίσω στη μάνα σου, στο χαμένο χωριό, πήγαινε πίσω στον αδελφό σου, πήγαινε πίσω στον Σάσα ε π έ σ τ ρ ε ψ ε! Φύγε να γλιτώσεις και ίσως τα καταφέρεις να μην γίνει σαν εμένα. Παράξενη κοπέλα. Το πρωί πάλι δεν μιλιόταν. Η ψιλοχωριανή της έβαλε αμίλητη πάγο και αλοιφή στα βλέφαρα κι αυτή δεν μίλαγε. Δεν ξέρει τελικά τι να κάνει μαζί τους. Θέλει να φύγει αλλά δεν ξέρει να πάει που. Λέει να το συζητήσει λιγάκι με τον Γιάννο αυτό, δεν ξέρει θα δει. Στο κάτω κάτω δεν είναι μωρό. Δεν είναι μωρό. Όχι, δεν είναι μωρό, και μην την κοιτάζεις σε παρακαλώ έτσι γιατί εκνευρίζεται. Νέα, ναι, είναι νέα, αλλά δεν είναι μωρό. Εσύ δηλαδή που κοιτάζεις έτσι πόσο είσαι? Πόσο νομίζεις? 25? Βάλε άλλα πάντα. Τριάντα. Τριάντα? Τριάντα? Άρα εσύ κοντά μου, είσαι μωρό. Στρουμπουλή, αφράτη, ζυμαρένια. Ένα μωρό. Λες δεκαοκτώ. Με το ζόρι δεκαεφτά. Με πολύ ζόρι. Άβγαλτη. Σιταρένια. Ένα αρνί, άσπρο μυρωδάτο, έτοιμο για την σφαγή…Να φύγεις. Φύγε από αυτό τον τόπο, τόπος μικρός, κλίμα ζεστό, βαριά δύσοσμα καλοκαίρια. Φύγε να γλιτώσεις. Δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Φύγε. Ε π έ σ τ ρ ε ψ ε! Να επιστρέψω που? Δεν ξέρεις εσύ, δεν είδες, μην μιλά. Δεν ξέρεις πως είναι. Χωρίς ήλιο, χωρίς αγάπη, χωρίς όνειρα. Θέλω να ζήσω. Χριστέ μου. Ανόητο. Χαζό κορίτσι. Αυτός είναι ο αριθμός μου. Τηλεφώνησε μου όταν μπλέξεις. Δεν θα μπλέξω. Τηλεφώνησε μου. όταν θα νοιώσεις πως ήρθε η ώρα να επιστρέψεις. ε π έ σ τ ρ ε ψ ε.

Τα αγοράκια που φιλούν γοργόνες…

2010-06-23T09:38:00.000+03:00

Σπάνια τα γραπτά κάποιων ανθρώπων σου μένουν τόσο στην καρδιά και σου τριβελίζουν το μυαλό για μέρες. Ακλουθώντας το παράδειγμα του φίλου Στροβολιότη αναδημοσιεύω κι εγώ το ρεπορτάζ της Κατερίνας Ηλιάδη από την εφημερίδα Αλήθεια. Κατερίνα μπράβο σου. Δεν έχω λόγια για το αγοράκι που πάει στο γιαλό και φιλάει γοργόνες…

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΡΙΖΟΚΑΡΠΑΣΟΥ

Της Κατερίνας Ηλιάδη

«Ταξίδευες κυνηγημένη από την μοίρα σου για την καταπράσινη μα πένθιμη Καρπασία»*

- Τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου;

- Πανίκκος: Κουελλάρης.

Ιωσήφ: Τζιαί μένα εν κουελλάρης, αλλά όμως εν τζιαί ψαράς.

- Και πως περνάτε τις μέρες σας εδώ, τώρα που είναι και διακοπές;

- Πανίκος: Γυρίζουμε ούλλη μέρα. Παίζουμε. Την Κυριακή πάω εκκλησιά.

- Ιωσήφ: Εγιώ εν πάω, βαρκούμαι.

- Πανίκος: Πάει στο γιαλό.

- Και τι κάνεις στο γιαλό;

- Ιωσήφ: Βρίσκω γοργόνες τζιαί φιλώ τες.

Τα παιδιά στην Καρπασία μιλούν μόνον για τις αίγιες του παπά τους, τις κουέλλες, το σιτάρι και το κριθάρι, τον γιαλό και τα ψάρια, και τα Τουρκούθκια, τους φίλους τους, που παίζουν μαζί όλη μέρα στις αλάνες και τα χωράφια.

- Κορίτσια δεν έχετε στην παρέα σας;

- Ιωσήφ: Να σου πω ποιαν αγαπώ;

- Να μου πεις ποιαν αγαπάς.

Ιωσήφ: Την Γιασεμί και την Χουτνούν. Αλλά εννά παντρευτώ την Γιασεμί.

Πανίκκος: Εμένα βουρούν με που πίσω οι Τουρκούες να με δέρουν.

Ο Ιωσήφ, με δυο τεράστια υγρά μάτια κάρβουνο που βγάζουν σπίθες, έτρεχε πάνω κάτω με το φίλο του, 6 – 7 χρόνων και οι δύο, ανεβοκατέβαιναν στα κάγκελα του σχολείου τους και περιέγραφαν το όνειρο τους να πετάξουν, όχι μακριά όμως, πάνω που το χωριό τους και τη θάλασσα τους. Είναι όλα δικά τους. Όλα τα πράγματα που απολαμβάνουν τα συνοδεύουν με το κτητικό «μου» -ω τραγική ειρωνεία- υπό τη διακριτική πλέον παρουσία των αστυνομικών του «κράτους» των κατεχομένων. Οι μεγαλύτεροι ξεχνιόνται όλο και πιο συχνά πια: η «κυβέρνηση» μας ποδά έτσι, η «κυβέρνηση» μας ποδά άλλως πως.

Ακριβώς την ίδια ώρα που στο Πανηγύρι της Χαράς και της Αγάπης, στον περίβολο του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου, ο ένας πολιτικός (σαν τους ανθρωπολόγους που επισκέπτονται ιθαγενείς) μετά τον άλλο διάβαζαν λόγους, πολλά λόγια, πάρα πολλά μπλα μπλα μπλα, για τους ζωντανούς ήρωες της μαρτυρικής Καρπασίας -εκτός τόπου και χρόνου ψηφοθηρικές ομιλίες- στην περιφέρεια της εκδήλωσης ξεδιπλωνόταν όλη η τραγική αλήθεια του Κυπριακού. Μόνο ο ποιητής, ο Χατζιήπαπας, είχε κάτι να πει – μίλησε για τα λίγα πηγάδια του τόπου μας που στέρεψαν και ξερνούν τα κόκαλα της Κύπρου μας.

Όσο πλαταίνουν οι δρόμοι στα κατεχόμενα τόσο στενεύουν τα περιθώρια επίλυσης του Κυπριακού. Η Καρπασία μοιράζεται στα δύο. Είναι συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει. Μια τεράστια λεωφόρος σχίζει την καρδιά της χερσονήσου. Οι επενδύσεις στα κατεχόμενα μεταφέρονται σε εκείνη τη στενή λωρίδα γης που λούζεται στη Μεσόγειο και πολύ πιο σύντομα, απ’ ότι προβλέπουν οι διορατικοί πολιτικοί του μακροχρόνιου αγώνα, θα μεταμορφωθεί σε ένα πλωτό Λας Βέγκας. Ξεχάστε (και) το Καρπάσι που ξέραμε.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΚΑΡΠΑΣΙΑ

Ο τόπος εν ο άνθρωπος

ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ

kateliadi@gmail.com

Το Πανηγύρι της Χαράς και της Αγάπης που διοργάνωσε το Γυμνάσιο του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου με τη στήριξη κάποιων ευαίσθητων μονάδων -αφανών πατριωτών που νοιάζονται πραγματικά για την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού στην Καρπασία- αποτέλεσε μια από τις σπάνιες ευκαιρίες που έχουν οι εγκλωβισμένοι για έξοδο. Η ζωή τους όλη είναι για τις γυναίκες το σπίτι και για τους άντρες σπίτι – μάντρα ή σπίτι – χωράφι και κάποιες φορές το καφενείο. Οι τελευταίοι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας αντιμετωπίζονται σήμερα από τους πολιτικούς, περίπου σαν ζωντανό μουσειακό κομμάτι της αγροτικής Κύπρου του ’60 που ακολουθεί τη φυσική του πορεία: χάνεται μαζί με την χερσόνησο. Όσον για τη νεολαία, τα κορίτσια ονειρεύονται να σπουδάσουν, φεύγουν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους και δεν επιστρέφουν ποτέ. Τα αγόρια, όσα μείνουν, γίνονται κτηνοτρόφοι και αγρότες.

- Γιατί δεν παντρεύτηκες μέχρι τώρα;

- Εν έσιει γεναίτζιες. Φεύφκουν.

- Δεν σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να παντρευτείς κάποιαν απ’ εδώ;

- Μα Τουρκούα; Τζιαι ύστερα να λαλείτε τα λόγια σας;

Από τον βολικό καναπέ μας στο air condition του σπιτιού μας στις ασφαλείς ελεύθερες περιοχές, τα λόγια είναι εύκολα.

Οι νεαροί εκεί έχουν όλοι παράπονο. Τα τελευταία χρόνια, οι εκάστοτε κυβερνώντες τους τάζουν ότι θα τους στηρίξουν οικονομικά, θα τους στείλουν μηχανήματα, ώστε να μπορούν να καλλιεργούν τα χωράφια τους και να συντηρούν τα ζώα τους, για να μπορέσουν να κρατήσουν τα κορίτσια στο χωριό, να κάμουν οικογένειες, να γεννήσουν παιδιά, να υπάρξει η συνέχεια τους στην Καρπασία. Μόνον λόγια, ομιλίες πολλές, υποσχέσεις και συγκαταβατικά κτυπήματα στον ώμο παίρνουν. Τίποτα ουσιαστικό μέχρι στιγμής, λένε. Όλοι.

Η γιαγιά η Λούλλα, 82 χρόνων, στο τριήμερο Πανηγύρι της Χαράς και της Αγάπης (18 – 20 Ιουνίου), έφτιαχνε μακαρόνια: «Κάμνω μακαρούνια, λαλούν τα κορασιές. Είναι λεπτά και μακριά σαν τις κορασιές της Καρπασίας».

Στα αριστερά της, η συντοπίτισσα της έφτιαχνε χαλλούμια από γάλα που γάλεψε από τα ζώα του κοπαδιού της. Στα δεξιά, η άλλη συντοπίτισσα της έδειχνε τα κεντήματα της με τα κουκούλια από μεταξοσκώληκες που αναγιώνει στην αυλή του σπιτιού της ταΐζοντας τους φύλλα της συκαμινιάς της δικής της.

- Αφού είσαι μόνη σου, γιατί γιαγιά δεν πας στις ελεύθερες περιοχές κοντά στα παιδιά σου;

- Εγιώ κόρη μου ήμουν μια φτωσιή γεναίκα. Εγιώ τζιαι ο άντρας μου εδουλεύκαμε πέντε σελίνια μεροκάματο. Εδουλεύκαμεν μέρα νύχτα, εκάμαμεν το σπίτι μας, τζιαι να το βαώσω τωρά τζιαι να πω του Τούρκου ορίστε έλα το κλειδί, τζιαι εγιώ εννά φύω μακριά; Όι, αποκλείεται. Μπορεί να είμαι τέλεια μόνη μου, έσιει 13 γρόνια που πέθανε ο άντρας μου, δεν έχω γείτο ούτε Τούρκο ούτε γριστιανόν, αλλά δαμαί εννά πεθάνω. Δεν πάω πούποτες.

- Ερίζωσες δακάτω…

- Ο τόπος εν ο άνθρωπος τζιαι ο άνθρωπος φκάλλει ρίζες, κόρη μου, έξερετο.

Στην Αγία Τριάδα ακόμα περιμένουν τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο να υλοποιήσει την υπόσχεση του. Να κανονίσει να πηγαίνει ιερέας συχνά και να λειτουργεί την εκκλησιά τους. «Είμαστε ακόμα δίχας Πάσκα, δίχας Χριστούγεννα. Κάμετε κάτι. Ούλλοι τάσσου μας, αλλά ξεχάνουν όταν παν πίσω. Εν θέλουν να ακούγεται το Πάτερ Ημών στην Αγία Τριάδα, αρέσκει τους ο χότζιας;». Αυτά είπε ηλικιωμένος εγκλωβισμένος και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα…

Αιμορραγεί η Καρπασία

Την Καρπασία σχίζει στα δύο ένας τεράστιος δρόμος. Βγάζει αίμα ο τόπος, πραγματικά. Όσοι την πρόλαβαν με τον στενό επαρχιακό δρόμο, πρόλαβαν. Οι υπόλοιποι θα δούνε κάτι άλλο από δω και πέρα. Δεν είναι ίδιο το τοπίο με τη σύγχρονη λεωφόρο στα σωθικά του. Φέτος η χερσόνησος είναι καταπράσινη και μοσχοβολά. Οι βροχές την ζωντάνεψαν. Οι εσκσαφείς, όμως, δουλεύουν μέρα νύχτα για να μετατρέψουν το μέρος σε κοσμοπολίτικο τουριστικό θέρετρο (μαρίνα, 16 ξενοδοχεία – καζίνο, 52.000 κλίνες). Σηκώνουν τόνους σκόνη. Όπως τη σκόνη που σηκώνουν οι πολιτικοί στις ελεύθερες περιοχές κάθε μέρα που μιλάνε γι αυτούς που φυλάνε Θερμοπύλες, αλλά δίνουν τις ομιλίες τους να τις διαβάσουν άλλοι. Δυόμισι – τρεις ώρες οδικώς, μέσα στη ζέστα του Πρωτογιούνη. Δεν βαριέσαι…

Οι μπάμιες του πραξικοπήματος…

2010-06-18T10:16:00.000+03:00

Οι γονείς μου, όπως όλοι οι άνθρωποι άλλωστε, έχουν την τάση να θυμούνται ακριβώς τι έκαναν τις μεγάλες στιγμές της ζωής τους. Καλή ώρα την ημέρα του πραξικοπήματος. Η μάμα μου λέει ήταν στην αυλή και καθάριζε μπάμιες, (αλλά γενικά έτσι είναι η μάνα μου, σηκώνεται στις 5 το πρωί ανεξαρτήτως πραξικοπήματος ή όχι) ενώ η παπάς μου κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Όταν χτύπησαν οι σειρήνες να ανακοινώσουν το κακό και όταν ακούστηκε από στόμα σε στόμα στη γειτονιά ο χαλασμός, έτρεξαν και οι δυο να δουν τι θα κάνουν με τα δύο παιδιά τους (την αδελφή και τον αδελφό μου-εγώ ακόμη δεν υπήρχα καν στο προσκήνιο) και έμειναν να τα κοιτάζουν με αγωνία. Η μάμα μου λέει πέρασαν μερικές κρίσιμες στιγμές, αμήχανοι και δακρυσμένοι, κοιτάζοντας τα παιδιά και αναλογιζόμενοι το μέλλον όλων τους, μέχρι που θυμήθηκε τις μπάμιες και έτρεξε στην αυλή να συνεχίσει μηχανικά το καθάρισμα (ως γνωστόν οι μπάμιες πρέπει να καθαριστούν άμεσα και να μπουν σε νερό με ξύδι) ακούγοντας με σπαραγμό ραδιόφωνο, ενώ ο μπαμπάς μου έντυνε τα αδέλφια μου προσπαθώντας να τους εξηγήσει παράλληλα τα ανεξήγητα.

Όταν ο Μακάριος «έπεσε νεκρός» η θεία μου η Λαζαρού, η μικρότερη αδελφή της μάμας μου που έμενε στο διπλανό σπίτι, έβαλε φωνή μεγάλη και έπεσε από το σκαλί της εξώπορτας. Η μάνα μου παράτησε τις μπάμιες να τρέξει να την συνεφέρει ενώ τα αδέλφια μου στρίγκλιζαν πως μαζί με τον Μακάριο πέθανε και η θεία. Κατά τους γονείς μου, παρέμειναν όλοι σιωπηλοί και ανέκφραστοι μέχρι αργά το απόγευμα όπου έμαθαν με ανακούφιση ότι 1) ο Μακάριος δεν ήταν νεκρός (ούτε η θεία η Λαζαρού, την γλίτωσε με ένα καρούμπαλο και ένα μώλωπα στο κεφάλι) και 2) με ανησυχία ότι μυριάδες συγγενών θα αναγκάζονταν να διανυκτερεύσουν σπίτι μας που βρισκόταν σ ένα μικρό προάστιο της Λευκωσίας, επειδή είχε αποκοπεί η διέλευσης προς τα χωριά τους.

«Ήρθε ο θείος ο Αντρίκος, η θεία η Δέσποινα, ο παππούς ο Σωτήρης, η εξαδέλφη η Κούλα, η κουνιάδα του θειου του τατά σου και τα πεθερικά της θείας της Λαζαρούς (η οποία είχε προσφάτως αρραβωνιαστεί με τον Άγιο θείο Τάκη- αλλά αυτή είναι η ιστορία ενός άλλου ποστ).» Και όλοι αυτοί πέραν του που θα κοιμόντουσαν στρωματσάδα ήθελαν κιόλας φαϊ. Η μάνα μου επιστράτευσε τις μπάμιες, έσφαξε μια κότα που τις έδωσε η γειτόνισσα, τηγάνισε ένα κασόνι πατάτες και άνοιξε μια φίζα με χαλούμια που την είχε ακριβοπληρώσει από μια συγγένισσα της στην Πάφο. Ο μπαμπάς αγόρασε 4 καρβέλια ψωμί και για τρεις μέρες έτρωγαν και έπιναν, μνημόσυνο στη δημοκρατία. Όλα αυτά έγιναν την Δευτέρα και μέχρι την Παρασκευή που έφυγαν όλοι η μάνα μου είχε ρέψει από την κούραση… Το Σάββατο το πρωί η μάνα μου ξύπνησε αμέριμνη για να αντικρίσει από το παράθυρο τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές: «Ξύπνα και θα έχουμε εισβολή!», είπε στον πατέρα μου με στόμφο, με ένα τόνο διφορούμενο και μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστο περί της σημασίας του!

Τα υπόλοιπα είναι λίγο ως πολύ γνωστά και μάλλον κοινά για όλους. Η μάνα μου αναζήτησε καταφύγιο για τα παιδιά και ο πατέρας μου πήγε στην Κερύνεια για να πολεμήσει. Όλα αυτά μου τα έλεγε προχτές η μάνα μου, την ώρα του μεσημεριανού φαγητού-που ήταν καλή ώρα μπάμιες. «Μπάμιες καθάριζα και εκείνο το πρωί που πήγαν οι τρισκατάρατοι να σκοτώσουν τον Μακάριο!», μου είπε από την πρώτη μπουκιά με στόμφο και ξεκίνησε να μου διηγείται τα καθέκαστα. «Και καλά ρε μάμα, τόσο κακό εσύ θυμάσαι κυρίως τις μπάμιες?» την ρώτησα μισοθυμωμένη. «Όχι», μου απάντησε με ύφος θιγμένο. «Θυμάμαι εκείνη τη φίζα με τα χαλούμια. Δώδεκα, ακούεις? Δώδεκα σελίνια είχα δώκει στην Μαρουλού και δεν αξιώθηκα να φάω κουτσί!»

Το τέλος των μικρών μας φόβων…

2010-06-15T13:39:00.001+03:00

Όταν ήμουνα παιδάκι υπνοβατούσα. Σηκωνόμουν την νύχτα, γύρω στις τρεις το ξημέρωμα και έκοβα βόλτες στο σπίτι. Ακολουθούσα πάντα την ίδια διαδρομή. Πήγαινα από το δωμάτιο μου στην κουζίνα, μετά στο σαλόνι για να επιστρέψω ξανά στην καρέκλα κοντά στο κρεβάτι μου στην οποία μπορούσα να κάτσω ως το πρωί-αν δεν με ανακάλυπταν οι γονείς μου να με βάλουν ήσυχα-ήσυχα στο κρεβάτι μου. Η μάνα μου λέει πως ήταν μία εικόνα λιγότερο χαριτωμένη και περισσότερο τρομακτική. Και πως την τρόμαζε το ανέκφραστο μου πρόσωπο που τριγυρνούσε τις νύχτες στο σπίτι.

«Το μωρό κάτι σοβαρό έχει», έλεγε στον παπά μου και τον κοιτούσε με ανησυχία κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι… Ο προοδευτικός παπάς μου, όμως, που αγαπούσε και πίστευε πάντα την επιστήμη, της έλεγε να μην ανησυχεί. Ακόμα και εκείνη την σχετικά μακρινή (αχέμ) εποχή που ήμουν εγώ πέντε χρονών υπήρχαν μελέτες που έλεγαν πως η παιδική υπνοβασία δεν είναι κάτι τόσο παράξενο, πως συμβαίνει στο 10% των παιδιών και πως περνά σύντομα. «Είναι που έχει μεγάλη φαντασία», της έλεγε ο παπάς μου, «μας το είπε και ο γιατρός». Ωστόσο, η μάνα μου, μου σύγχυζε την φαντασία με τα φαντάσματα δεν πίστευε τον γιατρό και τον παπά μου και μια μέρα αποφάσισε πως έπρεπε να αναλάβει δράση και κοινώς να με αναλάβει η γιαγιά η Δεσποινού!

Η γιαγιά η Δεσποινού ήταν ότι πιο κοντινό σε μάγισσα είχαμε στην περιοχή. Το σπίτι της ήταν λίγο σαν χαλαμάντουρο και στην αυλή της έβοσκαν κότες. Το έζωναν ψηλά αγριόχορτα και είχε και κάτι παράξενα δέντρα σαν αγριομηλιές. Τα αγόρια της εποχής έβαλαν στοίχημα πως τολμούσαν να μπουν στην αυλή, να της κόψουν τα μήλα για να παίξουν δωρεάν ποδοσφαιράκι. Συνήθως έμπαινε αυτός που έχανε το στοίχημα και μετά είχε εφιάλτες για μέρες! Η ίδια φορούσε μαύρα χειμώνα καλοκαίρι και έδινε το κεφάλι της με ένα παράξενο λιλά μαντήλι που της το έφεραν από τον Άγιο τάφο. Επειδή, όπως μου είπε με στόμφο η μάνα μου, ήταν και χατζήνα. «Σπουδαία γενέκα!». Η μάνα μου την σεβόταν και την φοβόταν λιγάκι επειδή ήξερε να λέει τον καφέ καλύτερα από την ίδια και επειδή έφτιαχνε καταπληκτικό γλυκό καρυδάκι. Ήξερε από ασθένειες του πνεύματος και της ψυχής και της γιάτρευε όλες… Σε πρακτικό επίπεδο, η γιαγιά η Δεσποινού ήταν παλιά μαμή, βοηθούσε στις γέννες, ήταν εμπειρική νοσοκόμα και ήξερε να σε ξεμαθκιάζει. Ήξερε επίσης το μαγικό να σου φεύγει το φόβον… Και είναι για αυτό που η μάμα μου αποφάσισε να με πάρει κοντά της… Και φυσικά όλα αυτά μυστικά από τον ορθολογιστή παπά μου ο οποίος θα της απαγόρευε να με μπλέξει με τσαρλατανιές.

Αμ δε! Ένα απόγευμα η μάμα μου με έντυσε με τα καλά μου και μου είπε να πάμε ένα περίπατο στην περιοχή. Μου αγόρασε και παγωτό από την κα Καλλού για να με ξεγελάσει! Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω με παρέσυρε στην γειτονιά της γιαγιάς της Δεσποινούς και με τρόμο κατάλαβα πως θα έπαιρνε στο σπίτι της! «Δεν πάω μέσα!» ούρλιαζα ρίχνοντας κάτω το παγωτό αλλά η μάμα μου με έστησε στα πόδια μου, γονάτισε στον δρόμο και μου είπε σοβαρά πως αν μάθαινε η γειτονιά πως υπνοβατώ δεν θα μπορούσα να βρω στο μέλλον γαμπρό. «Να πάρουμε γαμπρό από την άλλη γειτονιά!», έκλαιγα εγώ. «Δεν γίνετε!», επέμενε η μάμα μου. «Θα το πω του παπά!», την απείλησα. «Αν το πεις του παπά θα σε δέρω!», μου είπε με σαφείς παιδαγωγικές μεθόδους. Με τα πολλά με κουβάλησε μέσα για να γίνει η τελετουργία της απομάκρυνσης του φόβου… και είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ!

Η γιαγιά Δεσποινού, που ήταν ειδοποιημένη για την άφιξη μας από τη δική μου γιαγιά, μας δέχτηκε στην μικρή πίσω αυλή «μακριά που τα μάτια του κόσμου». Εκεί έχασκε μια μικρή φωτιά σε μία αυτοσχέδια εστία και γύρω της υπήρχε μια τσίγκινη λεκάνη με αλάρμη, ένας τσίγκος από αλουμίνιο που κάναμε παλιά της καπήρες και φύλλα ελιάς. Η Δεσποινού έβαλε το αλουμίνιου ανάποδα στην φωτιά και έριξε πάνω την αλάρμη για να σχηματιστούν σχέδια με το άλας. Μέχρι να γίνει το σχήμα με πήρε από το χέρι και κάναμε μαζί τρεις φορές τον γύρο της φωτιάς, ενώ αυτή μουρμούριζε μια αρχαία προσευχή. Μετά με έβαλε να πηδήξω μόνη πάνω από την φωτιά και στη συνέχεια γύρισε τον αμίαντο. Εκεί βρισκόμουν εγώ, ζωγραφισμένη από το αλάτι, στην καρέκλα του δωματίου μου με ορθάνοιχτα μάτια το βράδυ. Τουλάχιστον έτσι μας είπε η Δεσποινού. Η μάμα μου κατένευσε. Η φόβος είχε φύγει από το κορμί μου. Στην συνέχεια δεν θυμάμαι καλά καλά τι έγινε… Φύγαμε και στο κατόπιν μας η Δεσποινού έδειρε πίσω μας το αλμυρό νερό. Τον φόβο μου είπε αργότερα η μάμα μου τον πήρε μαζί της η γης και δεν θα μου επέστρεφε ποτέ.

Την νύχτα η μάμα μου έκανε με τον παπά μου τρικούβερτο καυγά επειδή ο τελευταίος δεν συμφωνούσε με τις θεραπευτικές της μεθόδους. Η μάμα μου έκανε να του μιλήσει δυο μέρες που την αμφισβήτησε. Σε κάθε περίπτωση σταμάτησα να υπνοβατώ από το ίδιο βράδυ. Το κακό κόπηκε μαχαίρι. Το πήρε η γης με το αλμυρό νερό ή το σοκ από τον φόβο που μου προξένησε η Δεσποινού. Συνεχίσω ωστόσο σε αυτή την τρυφερή ηλικία να έχω μικρές διαταραχές στον ύπνο μου.

Αλλά αυτό είναι θέμα μιας άλλης ιστορίας…

Λάθος αποφάσεις

2010-06-11T14:06:00.001+03:00

Ο παπάς μου αποφάσισε πριν από λίγες μέρες να συνταξιοδοτηθεί. Είναι πια 70 χρονών, παίρνει την σύνταξη του, έχει κουραστεί να δουλεύει από 13 χρονών παιδί. Όπως το έθεσε η μάνα μου, «Ήρτε η ώρα και για τον παπά να πνάσει».

Ο παπάς μου δούλευε από παιδί σε εργοστάσια που κατασκεύαζαν παπούτσια. Ήταν από τους παλιούς, τους παραδοσιακούς του «κόφτες». Χρησιμοποιούσε δηλαδή ειδικές μεταλλικές φόρμες για να κόβει σε σχέδια το δέρμα για τα παπούτσια. Η δουλειά αυτή ήθελε σταθερό χέρι, καλή γνώση των δερμάτων, επίγνωση της φόρμουλας του παπουτσιού που θα κατασκευαζόταν. Ο παπάς μου ήταν πολύ καλός. Την τέχνη του αυτή, του την είχε διδάξει ο παππούς ο Κώστας ο Ψαράς. Ο παππούς αυτός, ένας λεβεντάνθρωπος 190, με μεγάλη καρδιά και χόμπι το ψάρεμα, ήταν αυτός που μύησε τον παπά μου και στα συνδικαλιστικά, και στα κομμουνιστικά και στα Ακελικά -αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Ο παπάς μου αγαπούσε πολύ τον Κώστα τον Ψαρά και έλεγε πάντα πως είναι ευτύχημα που ο παππούς αυτός δεν έφτασε την μεγάλη καταστροφή του κλάδου, το κλείσιμο των εργοστασίων, το ξεπούλημα της βιομηχανίας υπόδησης στην Κύπρο, το κλείσιμο σημαντικών εργοστασίων, όπως το Άριστον, ή η Κυπριακή εταιρεία.

Ο παπάς μου δυστυχώς δεν στάθηκε τόσο τυχερός και στα 55 του έμελε να βρεθεί χωρίς δουλειά. Πιστεύω πως αυτή ήταν μία από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής των γονιών μου, επειδή ο δυνατός, ήρεμος και σταθερός παπά μου, που συνήθως στηρίζει και καλμάρει την αγχωτική μου μάμα, βρέθηκε μετέωρος, ένοιωθε άχρηστος και λιγοστός. Δυστυχώς ο συνδικαλιστικός κόσμος δεν βρέθηκε τότε καθόλου δίπλα του -είτε επειδή δεν μπορούσε, είτε επειδή δεν προσπάθησε αρκετά να τον βοηθήσει. Θυμάμαι πως ο παπάς μου έχασε τότε, πέραν από την αξιοπρέπεια που του έδινε πάντα η δουλειά του, λιγάκι και την πίστη του στους άλλους ανθρώπους. Αλλά ευτυχώς αυτά πέρασαν. Ο παπάς μου μετά από επίπονη περίοδο αβεβαιότητας και αγωνίας, που κράτησε σχεδόν δύο δύσκολα χρόνια, βρήκε μια δουλειά βοηθού ταμεία σε μία από τις μεγάλες υπεραγορές της Λευκωσίας. Δουλειά απλή και αξιοπρεπή, που τον βοήθησε πολύ να συνέλθει. Είναι αυτή τη δουλειά που έχει 12 χρόνια τώρα και αυτήν που σκέφτεται να εγκαταλείψει.

«Και γιατί θέλεις να σταματήσεις να δουλεύεις?», τον ρώτησα χθες εγώ καθώς πίναμε το καφεδάκι μας στην αυλή του πατρικού μου. «Κουράστηκα λιγάκι», μου είπε. «Θέλω να περνώ παραπάνω χρόνο με την μάμα σου». Τον κοίταξα με αγάπη και κούνησα με αμφιβολία με το κεφάλι μου. Παραπάνω χρόνος με την μάμα μου. Χμ! Του είπα να μην πάρει βιαστικές αποφάσεις, να πάρει δοκιμαστικά άδεια από την δουλειά. 1-2 βδομάδες να κάτσει σπίτι και να δει. Με κοίταξε με αμφιβολία. «Λαλείς?»
Λαλώ, παπά μου, λαλώ. Διότι ξέροντας την μάμα, αν κάτσεις σπίτι θα λαλήσεις εσύ…

Οι αποφάσεις των άλλων…

2010-06-10T09:31:00.000+03:00

Προχτές σε μια παρέα με φίλους, κάποιους έσερνε τα χίλια μύρια ενάντια στον Παγδατή. Πως χαραμίζει το ταλέντο του, πως θα μπορούσε να ζούσε τώρα στο εξωτερικό και να τα πήγαινε πολύ καλύτερα, να ήταν στους δέκα καλύτερους του κόσμου : «Έπρεπε να ήμουν εγώ στη θέση του», μας έλεγε ο Δημήτρης. «Να ήμουν εγώ. Να δεις».

Μια φίλη παντρεύτηκε ένα παιδί υπέρβαρο. Αυτή 50 αυτός 130 κιλά. Και κοντός. Είχαμε πάει θάλασσα μαζί και το ζευγάρι συγκέντρωνε τα δηκτικά σχόλια ορισμένων. «Να ήμουν εγώ! Να παντρευτώ αυτό τον παχύ?», σχολίαζε μία ξινή.

Μία από τις καλές μου φίλες γέννησε πρόσφατα το δεύτερο της παιδί και έχει φρικάρει. Καταπιέζει τον άντρα της, έχει γίνει μια στρίγγλα, χάθηκε με τους φίλους της, παραπονιέται για τη ζωή της πόσο έγινε δύσκολη. Εγώ, που τόσο πολύ το θέλω και δυσκολεύομαι να κάμω παιδιά, δεν καταλαβαίνω. «Αν ήμουν εγώ. Αν είχα εγώ τώρα δύο παιδιά», λέω και την καταδικάζω.

Η γνωστή πανέμορφη μοντέλα που θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε όλο τον κόσμο, επιλέγει να εξευτελίζει την ψυχή της και να γίνει πορνοστάρ. Οι πανταχού παρόντες ειδήμονες την καταδικάζουν. «Αν ήμουν εγώ, αν είχα ύψος 180 και πρόσωπο σαν του αγγέλου», σχολίαζαν τα περιοδικά.

Κάτι γνωστοί μας, με μέτρια εισοδήματα, έκτισαν ένα σπίτι 320 τετραγωνικά μέσα σε δύο οικόπεδα. Έχουν πέντε υπνοδωμάτια. Δύο σαλόνια, έναν τεράστιο κήπο. Οι άλλοι τους κουτσομπολεύουμε πίσω από την πλάτη τους. «Μα τι τα χρειάζονται όλα αυτά? Πως θα συντηρούν αυτό το σπίτι?». Αν ήμουν εγώ θα έκανα ένα μικρό σπίτι και θα έκανα με τα υπόλοιπα λεφτά χίλια ταξίδια.

Η Έλενα Παπαρίζου πάχυνε. Αντί να πάρει τους κοιλιακούς της στην Ευρώπη και να κάνει διεθνή καριέρα, κάθεται στην Ελλάδα, κάνει ηλιοθεραπεία, τρώει αντί να τραγουδά! «Αν ήμουν εγώ. Αν είχα το σώμα της, την εμφάνιση, την φωνή της! Να δεις!».

Η φίλη μου η Ν είναι πανέξυπνη. Πανέμορφη! Θα μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο! Το μπορεί. Αντί αυτού παντρεύτηκε κάποιον πολύ «λίγο» της, έγινε δασκάλα. Κάνει μια ζωή ανυπόφορη για μένα, ανιαρή. «Αν ήμουνα εγώ η Ν… Να δεις!».

Και ο κατάλογος συνεχίζεται… Όλος ο κόσμος δείχνει να μην παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Προφανώς για τα λάθη των άλλων ξέρουμε όλοι καλύτερα 

Ιστορίες για Αγίους: Ο Σαββής

2010-06-04T13:41:00.002+03:00

Ο Σαββής προχτές εσταμάτησε το αυτοκίνητο του μέσα στην άκρη του αυτοκινητόδρομου καθοδόν προς την Ορμήδεια, κατέβηκε στην άκρη του δρόμου και ακουμπώντας το δεξί του χέρι πάνω στο καπώ του αυτοκινήτου έσκυψε κάτω και άρχισε να παίρνει βαθιές αναπνοές. Έτσι του είπε ο γιάτραινα να κάμνει όταν το πάθαινε τούτο το πράμα. Του είπε πως ήταν κρίσεις πανικού και πως για να περάσουν κανονικά θα έπρεπε να πάει να δει ένα ψυχολόγο. Ο Σαββής την ευχαρίστησε εκείνη την ημέρα, απέφυγε να κάμει χειραψία (το χέρι του ήταν γεμάτο μπογιές και στην γιάτραινα δεν άρεσε) και της έδωσε 50 Ευρώ για τον κόπο της. Μετά έφυγε να πάει σπίτι του, στη ζωή του και στις κρίσεις πανικού του.

Ο Σαββής ήταν μία που τις δύσκολες περιπτώσεις της ζωής. Έτσι ήθελε ο ίδιος να πιστεύει για τον εαυτό του. Τίποτε δεν του ήρτε εύκολα, ούτε επρόκειτο να του έρτει. Ζούσε μια ζωή αν όχι δύσκολη, πεζή, κενή αδιάφορη. Το είχεν αποδεχτεί αυτό και σε γενικές γραμμές δεν είχε πρόβλημα με τη ζωή του. Ήταν 37 χρονών. Ήταν μπογιατζής. Ήταν παντρεμένος με μία ρωσίδα. Είχε μια κόρη. Είχε κρίσεις πανικού.

Ο Σαββής μεγάλωσε στον συνοικισμό Στρόβολος 3 της Λευκωσίας. Οι γονείς του ήταν από την Τύμπου. Η μάνα του ήταν ράφταινα ο παπάς του μπογιατζής. Οι γονείς του δεν αγαπούσαν ο ένας τον άλλο. Θυμάται πάντα τον παπά του να χτυπά την πόρτα και να φεύγει θυμωμένος, ενώ η μάνα του χτυπούσε με μανία τις κατσαρόλες της κουζίνας. Από τους δυο του γονιούς, ο Σαββής αγαπούσε πάντα παραπάνω τον παπά του. Τον ένοιωθε να του είναι πάντα στενός ο τόπος. Μεγάλος, μεγαλόσωμος, ψηλός και λίγο παχύς, ο παπάς του Σαββή ήταν ένας άνθρωπος «large”, όπως τον έλεγε μισοειρωνικά, μισοτρυφερά ο καλαμαράς περιπτεράς της περιοχής. Ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε «τόπο». Τόπο να γελάσεις, να φάει, να μιλήσει να χορέψει. Τόπο να νοιώσει. Δυστυχώς για τον ίδιο παντρεύτηκε μία ξινή, μια κοντή παστή μαυριδερή που κούρρωνε κοινώς στις γωνιές της και μηχανορραφούσε. Κάποτε ο Σαββής σκεφτόταν πως η μάνα του δεν ήθελε κανένα τους να είναι ευτυχισμένος, αλλά κυρίως τον άντρα της. Την ενοχλούσε που ο παπάς του ήταν μακρύς, χοντρός, χαρούμενος, παραζαλισμένος. Τον ήθελε σκοτεινιασμένο και μίζερο σαν την ίδια.

Μεγαλωμένος σε ένα χωρίς αγάπη ο Σαββής φοβόταν πάντα πως δεν θα μάθαινε να αγαπά. Για αυτό από τον καιρό που ήταν μικρός διάβαζε στα κρυφά τις ερωτικές ιστορίες που μάζευε η αδελφή του η Σταυρούλλα. Ήταν εκείνα τα φτηνά τα βιβλία, τα Άρλεκιν, που η Σταυρούλλα μάζευε μετά μανίας ή τα δανειζόταν από τις φίλες της και που ο Σαββής τα διάβαζε κρυφά τις νύχτες με ένα φανάρι κάτω από το σεντόνι. Του άρεσαν πολύ αυτές οι ιστορίες του Σαββή. Όχι για ανύπαρκτα τα σεξουαλικά που είχαν μέσα, αν και είχαν κι αυτά το ενδιαφέρον τους, αλλά για το ευτυχισμένο τους τέλος. Του άρεσε του Σαββή που οι κοπέλες ήταν όλες χλωμές και ξανθούλες. Που ενώ φαίνονταν αδύναμες έδιναν πάντα στον ψηλό μυστήριο μελαχρινό απλόχερα την αγάπη. Του άρεσε που πάτα κατέληγαν όλοι να είναι ευτυχισμένοι. Που παντρεύονταν, που ερωτεύονταν και δεν έμεναν καθόλου μόνοι. Του άρεσε αυτή η εναλλακτική πλευρά της ζωής. Τον έκανε να ελπίζει πως θα μπορούσε να έχει ένα παρόμοιο τέλος.

Το διάβασμα των Άρλεκιν δεν το ανακάλυψαν ποτέ οι δικοί του και έμεινε στον Σάββα να φυλάει μόνος του αυτό το επτασφράγιστο μυστικό. Μόνο η Σταυρούλλα του έριχνε πότε πότε κάτι ψηλές, κάτι μπηχτές αλλά ακόμα και να ήξερε δεν τον πρόδωσε. Σταδιακά ο Σαββής σταμάτησε να τα διαβάσει, ίσως να το κατάλαβε και μόνος του πως είναι λάθος να διαβάζει τέτοια σκουπίδια και όπως η ζωή τον έπαιρνε βάλθηκε να την ζήσει. Να σπουδάσει δεν τα κατάφερε, όχι γιατί δεν ήθελε ή δεν μπορούσε, να βρει άλλη δουλειά πέραν αυτή που έκανε ο παπάς του θα ήταν αδιανόητο. Κι έτσι έγινε αυτός μπογιατζής και η αδελφή του η Σταυρούλλα κομμώτρια και έμειναν να περιμένουν την αγάπη.

Την Σουζάνα την γνώρισε σε ένα μπαράκι και του φάνηκε από την αρχή καλή κοπέλα. Όταν του είπε πως είναι από την Ρωσία ξαφνιάστηκε πολλά επειδή δεν έμοιαζε καθόλου με τις μακρύποδες ξανθές καλλονές που κουβαλούσαν οι φίλοι του. Ήταν μια χλωμή ξανθούλα που του φάνηκε πως θα μπορούσε να δώσει αγάπη. Την παντρεύτηκε γρήγορα και ακόμα πιο γρήγορα έκαμε μαζί της ένα παιδί. Αλλά η Σουζάνα δεν του έδωσε εκείνη την αγάπη. Πριν κανένα δυο χρόνια, ενώ ήταν στο σπίτι που αγόρασε μαζί της στην Ορμήδεια, ένοιωσε την πρώτη κρίση του πανικού και νόμισε πως ήταν να πεθάνει. Ο λαιμός του έκλεισε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει, έδωσε έξω στον δρόμο μέσα στην βροχή νομίζοντας πως είχε φτάσει στα τελικά του. Από τότε έφαε ένα σωρό λεφτά σε εξετάσεις και οι γιατροί, ειδικά αυτή η γιάτραινα η τελευταία η καλή, του είπαν πως δεν είχε τίποτα παθολογικό, ήταν μόνο κρίσεις πανικού και έπρεπε να φροντίσει να του περάσει. Ο Σαββής το προσπάθησε, προσπάθησε να είναι καλά. Οι κρίσεις ωστόσο συνέχισαν. Κάποτε συχνά, κάποτε αραιά. Ήταν πάντα εκεί στη ζωή του έτοιμες να τον συντρίψουν και να του δώσουν μια γεύση θανάτου. Η γιάτραινα του είπε να κοιτάξει αν δει τι πάει λάθος στη ζωή του κι αυτός της είπε πως τίποτε δεν είναι λάθος. Ήταν 37 χρονών. Ήταν μπογιατζής. Ήταν παντρεμένος με μία ρωσίδα. Είχε μια κόρη. Είχε κρίσεις πανικού. Η γιάτραινα τον κοίταξε λοξά και τότε εκείνος πρόσεξε πως ήταν ξανθούλα και πολύ χλωμή και της ψιθύρισε. «Είναι ίσως που μου λείπει η αγάπη».

Τούτα εσκεφτόταν ο Σαββής και άρχισε σιγά σιγά να βρίσκει την αναπνοή του. Η ώρα είχε περάσει και θα τον περίμενε σπίτι η Σουζάνα με το μωρό. Ο Σαββής μπήκε στο αυτοκίνητο και στην πρώτη έξοδο του δρόμου που βρήκε πήρε τον δρόμο για τον συνοικισμό. Πήγε ολόισα στο περίπτερο του καλαμαρά και αγόρασε δύο άρλεκιν να πάρει σπίτι μαζί του για να διαβάσει. «Για την γυναίκα σου?», τον ρώτησε ο περιπτεράς δίνοντας του τα ρέστα. «Για μένα», του είπε σοβαρός ο Σαββής. Ο Περιπτεράς κούνησε με σεβασμό το κεφάλι και δεν μίλησε. Ήξερε πως για ορισμένα πράγματα αρμόζει μόνο η σιωπή.

Ιστορίες για αγρίους: Ο Λευτέρης…

2010-06-03T13:05:00.001+03:00

Ο Λευτέρης προχτές κτύπησε την πόρτα της μάμας μου, έδωσε μέσα στο σπίτι με φούρια και την αγκάλιασε. Η μάμα μου φοβήθηκε λίγο επειδή η ανάσα του μύριζε κονιάκ και ήταν 10 μόλις το πρωί και ήταν σπίτι μόνη της, αλλά τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Ο Λευτέρης της έσφιξε στην αγκαλιά του σφιχτά και άρχισε να κλαίει. Της είπε πως δεν αντέχει άλλο τη ζωή του και δεν ξέρει που να πάει. Η μάμα τον έκατσε στον καναπέ, του έδωσε καφέ και κουλουράκια και τον άφησε να τα πει να ξεθυμάνει.

Ο Λευτέρης είναι 40 χρονών και έχει μια ζωή καταστραμμένη. Το σπίτι του είναι πίσω από το πατρικό μου, η αυλή του φάτσα φάτσα με την αυλή της μάνας μου. Μας χώριζε ένας φράκτης κι έτσι βλέπαμε πάντα τις δυστυχίες της ζωής του. Ο παπάς του ο κύριος Γιώργης ήταν αλκοολικός. Ένας άγριος άνθρωπος που έπινε και χτυπούσε. Έπινε και χτυπούσε. Τα πέντε του παιδιά, τέσσερεις κόρες και ένα γιό και την γυναίκα του. Το θυμάμαι σαν όνειρο. Τότε δεν υπήρχε φράκτης να χωρίζει τα σπίτια, μας χώριζε ένα λεπτό τέλι και τα βλέπαμε όλα. Τον κύριο Γιώργη να αρχίζει στην αρχή τις φωνές. Να του φταίνε τα πάντα, ψάχνοντας αφορμή να ξεθυμάνει. Να σηκώνεται και να βγάλει την δερμάτινη ζώνη με την μπούκλα. Και να κατευθύνεται σχεδόν πάντα στον Λευτέρη. Πολλές φορές της έτρωγε μαζί και η κυρία Ελενού. Έμπαινε μπροστά να σώσει τον γιό της. Αλλά ήταν πολύ εύκολο θύμα. Ο Γιώργης ξεμπέρδευε γρήγορα. Και ξεσπούσε πάντα πάνω στον Λευτέρη. Θυμάμαι σαν όνειρο τους γονείς μου να τηλεφωνούν στην αστυνομία. Τον παπά μου και τον θείο μου να ορμούν να σώσουν τον μικρό. Αλλά πάντα αυτός που σωζόταν ήταν ο Γιώργης. Η αστυνομία ερχόταν και έβρισκε την Ελενού μέσα στα αίματα να τον κρατεί αγκαλιά. Ο Λευτέρης ήταν στο πλάι της τυραννισμένος. Η Ελενού ποτέ δεν απάγγειλε κατηγορίες και τσακωνόταν με την γειτονιά που ανακατευόταν στα του σπιτιού της. Το γραφείο ευημερίας δεν μπορούσε να κάνει πολλά. Μιλάμε για τις αρχές του 1980. Τα πράγματα στην Κύπρο για περιπτώσεις οικογενειακής βίας ήταν πολύ σκοτεινά. Και αυτό το σκοτάδι ήταν η ζωή του Λευτέρη.

Ο Λευτέρης στο σχολείο δεν έμπαινε στην τάξη. ‘Ήταν έξω στην αυλή και κυνηγούσε πεταλούδες. Με τα άλλα τα παιδιά δεν είχε πολλά πολλά. Κανένας δεν ήθελε τον προβληματικό κοντά του. Σιγά σιγά άρχισε να γίνεται εχθρικός, απροσάρμοστος. Σιγά σιγά άρχισε κι αυτός να δέρνει. Έδερνε τους συμμαθητές του, έδερνε τα παιδιά της γειτονιάς. Μια μέρα έδειρε και την δασκάλα του. Στο σπίτι ο πατέρας του συνέχισε να τον δέρνει. Στο γυμνάσιο ο Λευτέρης πήγε πολύ λίγο. Ουσιαστικά στο δημοτικό δεν έμαθε και κάτι να μπορεί να συνεχίσει. Κυνηγούσε πεταλούδες και έμεινε αναλφάβητος. Βρήκε δουλειά στα 13. Σαν όλες τις ιστορίες κλισέ έμπλεξε με κακές παρέες. Και πήγε νωρίς φυλακή. Κάπου εδώ ο Γιώργης σταμάτησε να τον χτυπά. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος. Ο Λευτέρης συνέχισε την πορεία τους. Στα 18 του πρόλαβε να παντρευτεί από προξενιά μια μεγαλοκοπέλα κάπως παράξενη, λίγο χαζούλα. Έκανε μαζί της τρία παιδιά. Στο μεσοδιάστημα πήγε φυλακή. Από τότε μπαίνει βγαίνει, πίνει κονιάκ σαν τον Γιώργη. Προχτές το πρωί ξύπνησε, ήπιε το κονιάκ του και άρχισε να δέρνει τον μεγάλο του γιό. Έδειρε μετά και την μεγαλοκοπέλα. Ο Λευτέρης βγήκε έφυγε από το σπίτι. Ήρθε στην παλιά του γειτονιά. Χτύπησε την πόρτα της μάνας μου και της ζήτησε όπως τότε, να προσπαθήσει να τον γλιτώσει.

apple crumble της δίαιτας!

2010-04-17T19:10:00.001+03:00

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν ο άντρας της ζωής μου έχει γύρω στο 300 χοληστερόλη, 200 τριγκυκερίδια και τα συναφή. Ο λόγος δεν είναι η διατροφή ή η έλλειψη άσκησης, αλλά η κληρονομικότητα. Έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για αυτό πέραν του να προσέχουμε πολύ τι τρώει και να παίρνει κι ένα χαπάκι. Είναι φρικτό στις δικές μας ηλικίες (κοντά στα 30) αν αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα? Αλλά τι να γίνει? Όπως λέει και η μάμα μου, καλύτερα τέτοιου είδους προβλήματα που είναι και αντιμετωπίσιμα. Όπως και να έχει, ο καλός μου είναι πειθαρχημένος και σωστός για αυτό συνήθως δεν παραπονιέται. Κι εγώ, που είμαι αυτή που μαγειρεύει αγκαρία τις καθημερινές ενώ ο ίδιος κάνει τον σεφ τα Σαββατοκύριακα, προσπαθώ να εφευρίσκω τρόπους για να κάνω τη ζωή του ευκολότερη. Στο πλαίσιο αυτό έφτιαξα το πιο κάτω γλυκάκι που είναι πιστεύω υγιεινό, θρεπτικό και στο πλαίσιο της χαμηλού λιπαρού διατροφής που ακολουθούμε. Είναι η ψυχουλιαστή μηλόπιτα των Εγγλέζων η οποία μου πέτυχε θα έλεγα πολύ παρά το ότι άλλαξα τον αδόξαστο στα υλικά της. Enjoy!

Θα χρειαστούμε για 6-8 άτομα:

6 μεγάλα μήλα. Καθαρισμένα, κομμένα σε μικρές φέτες και πασπαλισμένα με χυμό από μισό λεμόνι, 2 κουταλιές της σούπας καστανή ζάχαρη, 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα.

2 ποτήρια αλεύρι ολικής αλέσεως (εγώ είχα σπίτι σκληρό αλεύρι ολικής αλέσεως επειδή έκανα το Πάσχα ψωμί και μου βγήκε μια χαρά), 2-3 κουταλιές της σούπας καστανή ζάχαρη, 3-4 κουταλιές της σούπας μαργαρίνη, 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα και προαιρετικά 2/3 κουταλιού τζίντζερ σε σκόνη. Ανακατέυουμε με πιρούνι το αποτελέσμα που θέλουμε να πετύχουμε είναι ένα μείγμα που μοιάζει με ψίχουλα.

Μοιράζουμε το μείγμα των μήλων σε 6-8 πυρίμαχα μπολς, βάζουμε από πάνω το μείγμα με τα ψίχουλα και ψήνουμε για 35-40 λεπτά. Τρώγεται ζεστό με παγωτό.

Οι παλιοί μας φίλοι…

2010-04-11T19:09:00.000+03:00

Ο Χάρης μου το Σάββατο έθαψε τον παπά του. Ο Χάρης μου είναι ένας από τους πιο παλιούς και στενούς μου φίλους. Και το Σάββατο αποχαιρέτησε τον παπά του. Ο μακαρίτης ο κύριος Κώστας (ξέρω πως δεν αποκαλούμε «κύριους» πλέον όσους έχουν πεθάνει αλλά για μένα πάντα θα είναι ο κύριος Κώστας), είχε πολλά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς το κορμί του δεν άντεξε. Τις μέρες του Πάσχα η οικογένεια του τις πέρασε στο νοσοκομείο. Θλιβερές καταστάσεις. Ο Χάρης δεν ήταν καλά, αναμενόμενο. Μιλήσαμε λίγο αλλά δεν μπορούσα να βοηθήσω. Τι να πεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Και μετά που ο παπάς του πέθανε δεν μπορούσαμε οι άλλοι να κάνουμε τίποτε. Στην κηδεία του έδωσα μονάχα μια αγκαλιά. Δεν μπορούσα να του πω οτιδήποτε. Έκλαιγα. Ήταν ένα θλιβερό Σαββατοκύριακο.

Ο Χάρης και 4-5 άλλα άτομα αποτελούν τον σκληρό πυρήνα των παιδικών μου φίλων Είμαστε μαζί από μωρά παιδιά. Με την Νάνα είμαστε μαζί από το νηπιαγωγείο. Τους άλλους τους γνώρισα στην Τρίτη δημοτικού. Έκτοτε δεν είναι πως είμαστε ακριβώς αχώριστοι. Σπουδάσαμε σε άλλους τόπους, παντρευτήκαμε, κάποιοι έκαναν παιδιά. Αλλά ποτέ δεν χαθήκαμε. Ο σκληρός πυρήνας της φιλίας μας μένει πάντα εκεί. Από αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορώ να κρυφτώ. Τους γνώρισα και τους αγάπησα πριν δημιουργήσω τα όποια στεγανά δημιουργούμε καθώς μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε και χάνουμε το πρώτο αγνό κέλυφος της αθωότητας. Είναι κομμάτι του απόλυτα εσωτερικού μου κόσμου. Και το πιο σημαντικό είναι πάντα εδώ όταν τους χρειαστώ. Και η παρουσία τους απρόσμενα με καθησυχάζει. Με ηρεμεί. Ίσως μου θυμίζει το παιδί που υπήρξα κάποτε μέσα μου. Εκείνο το παιδάκι που ήταν πολύ πιο ήσυχο και αισιόδοξο.

People: My Friend Giannis

2010-03-27T10:40:00.001+02:00

Ο φίλος μου ο Γιάννης έχει μια ζωή πρόβλημα με τη ζωή του. Είχε πρόβλημα με το σχολείο του, με την μάνα του, με τον πατέρα και τις αδελφές τους. Είχε πρόβλημα με τις γυναίκες του με τις φιλενάδες του αργότερα με τη δουλειά του. Είχε πρόβλημα με την ίδια του την ύπαρξη. Ανά φάσεις αποφάσιζε να λύσει τα προβλήματα του ανά δύο. Πριν μερικά χρόνια ερωτεύτηκε μια Βουλγάρα, εγκατέλειψε την γυναίκα του και πήγε στην Σόφια για δύο χρόνια ζώντας τον έρωτα της ζωής του. Αλλά ούτε αυτό ευδοκίμησε. Προβλήματα, μεγάλα προβλήματα. Ο Γιάννης επέστρεψε στην Κύπρο, πήρε πίσω την παλιά του δουλειά με διπλάσιο μισθό, γνώρισε μια νέα γυναίκα, την παντρεύτηκε. Προβλήματα. Δεν του άρεσε πάλι η δουλειά, βρήκε μια άλλη, ενδιαφέρουσα, με καλό μισθό. Προβλήματα. Η ζωή δεν του φτάνει. Φεύγουν με την γυναίκα του για το Στρασβούργο. Νέα δουλειά, νέα ζωή. Προβλήματα. Η γυναίκα του δεν του φτάνει. Βρίσκει τον τέταρτο έρωτα της ζωής του. Είναι από την Λετονία. Την αγαπά τρελά και θέλει να φύγει μαζί της, αλλά τα μαθαίνει όλα η γυναίκα του. Προβλήματα. Η κοπέλα της Λετονίας θίγεται και τον εγκαταλείπει. Η γυναίκα του, του δίνει άλλη μια ευκαιρία να μείνουν μαζί, να κάνουν μωρό, οικογένεια. Προσπαθούν. Προβλήματα. Η κοπέλα της Λετονίας γυρίζει. Ο Γιάννης είναι πάλι μαζί της. Προβλήματα. Η κοπέλα φεύγει. Η γυναίκα του μένει. Ο Γιάννης παίρνει προαγωγή. Προβλήματα.

Todo sobre mi madre –Not really Mr Kleitoy!

2010-03-07T20:52:00.000+02:00

Είχε πολύ-διαφημιστεί, είχε πολύ-προβληθεί και ως εκ τούτο δημιούργησε υπερβολικές προσδοκίες. Ο λόγος για την παράσταση «Όλα για την μητέρα μου» που ανέβασε το Θέατρο Σκάλα στην Λάρνακα σε σκηνοθεσία Κλείτου Κλείτου. Περιμέναμε πολλά, πήραμε λίγα και σε γενικές γραμμές το έργο δεν μας άρεσε ιδιαίτερα και μας άφησε μια γεύση ανικανοποίητου…

Ξεκινήσαμε να πάμε από την Λευκωσία στην Λάρνακα με τον Πάρη και δύο καλούς μας φίλους, επειδή είχαμε δεί την ταινία (Todo sobre mi madre) το 1999 και την είχαμε λατρέψει και αφετέρου επειδή μας είχαν κινήσει την περιέργεια όλα όσα είχαν λεχθεί για το έργο. Μεγάλο ατού του έργου ήταν οι βασικές του πρωταγωνίστριες: Η Ιωάννα Σαφκάλη, η Λένια Σορόκου, η Άλκηστης Παυλίδη και η Μόνικα Μελέκη. Έπαιζε επίσης ο Σοφοκλής Κασκαούνιας στο ρόλο μίας τραβεστί. Και οι πέντε ήταν απλώς καλοί, με τον τελευταίο να ξεχωρίζει ευχάριστα! Αλλά γενικά το έργο, πώς να το πώς, δεν «τραβούσε». Ξεχείλιζε από προσπάθεια και καλές προθέσεις αλλά δεν είχε εκείνο το κάτι που θα μπορούσε να το απογειώσει! Εκείνη η αίσθηση του να φύγεις από την παράσταση και να σε απασχολεί το έργο και το στήσιμο του για μέρες. Κατά την ταπεινή κι αν θέλετε άσχετη γνώμη μου, ως θεατής, το πρόβλημα ήταν στην σκηνοθεσία. Ήταν μάλλον άνευρη, χωρίς εξάρσεις. Σαν να φοβόταν ο σκηνοθέτης ή να σεβόταν τόσο πολύ το κείμενο και τα μεγάλα ονόματα που έπαιζαν μαζί του που δεν τόλμησε να τα «δουλέψει». Δεν τα κατάφερε να μας συγκινήσει, να μας συναρπάσει, να μας κάνει να ταρακουνηθούμε. Σίγουρα είχε τις καλέ του στιγμές, αλλά τίποτε παραπάνω… Ήταν μία συντηρητική, παραδοσιακή παρουσίαση, μία σκηνοθεσία «παλιάς σχολής και κοπής», μία τυπική απεικόνιση του κειμένου. Κρίμα οι περγαμηνές και οι διαφήμιση. Τελικά είναι μάλλον υπερ-εκτιμημένος ο Κλείτος Κλείτου.

Άσχετο αλλά το άκουσα και μου άρεσε και κάνω συνειρμό με το Κλείτος Κλείτου : Τι είναι ο Δολοφόνος Δολοφόνου? Κύπριος!!

My world sign…

2010-03-04T09:26:00.000+02:00

Στην σελίδα 468 ενός βιβλίου που χρονολογείται από το 1997 υπάρχει ζωγραφισμένο το όνομα μου και δίπλα από μια μαργαρίτα. Οι λόγοι είναι προφανείς. Έχω την τάση να καταστρέφω με αυτό τον τρόπο τα βιβλία, γράφοντας φαρδιά πλατιά το όνομα μου και τείνω πάντα να ζωγραφίζω μαργαρίτες επειδή είμαι ανίκανη να ζωγραφίσω οτιδήποτε άλλο. Το σημάδι μου αυτό στον κόσμο το ανακάλυψε πριν λίγες μέρες ένας φίλος παλιός και αγαπητός που είχε να ανοίξει το βιβλίο 13 τόσα χρόνια και μου έστειλε το πιο όμορφο μήνυμα. «Έρχεσαι συνέχεια πίσω! Είδα το όνομα σου και χαμογέλασα!». Φίλε μου, χαίρομαι που σου χάρισα ένα χαμόγελο! Χαίρομαι που υπάρχουν αυτά τα μικρά σημάδια μου στον κόσμο…

My secret place… (My backup plan)

2010-03-02T17:12:00.001+02:00

Υπάρχει μια πόλη η οποία είναι το μυστικό μου καταφύγιο … σκέφτομαι πως αν όλα πάνε στραβά εκεί θα καταλήξω… στο μυαλό μου τα έχω όλα μελετημένα… έχω φίλους που ζούνε εκεί, γνωρίζω πράγματα και καταστάσεις… ξέρω καλά τα κατατόπια… είναι μια πόλη δίπλα στην θάλασσα και έζησα για λίγο εκεί… ένα μικρό καλοκαίρι… μία όμορφη περίοδο της ζωής μου… και πάντα σκέφτομαι… πως ότι και να γίνει, ότι και να πάει στραβά υπάρχει πάντα αυτή η πόλη και με περιμένει…κανείς δεν ξέρει για αυτήν… σε κανένα δεν έχω πει ποτέ για το μυστικό μέρος… και πάντα σκέφτομαι… πως ακόμα κι αν δεν πάω ποτέ… πάντα θα υπάρχει εκεί… το μυστικό μου μέρος… My backup plan… εκεί θα πάω να ζήσω για πάντα…

Dinner with Friends…

2010-02-22T13:28:00.000+02:00

Dinner with Friends…

Την Κυριακή πήγαμε να δούμε το Dinner with Friends του Donald Margulies. Έπαιζε στο Θέατρο Διόνυσος και αν δεν πήγατε χάσατε διότι δεν νομίζω να έχει άλλες παραστάσεις. Ειλικρινά ήταν μία καλή παράσταση, τόσο όσον αφορά τους συντελεστές όσο και για το ίδιο το περιεχόμενο του έργου.

Η Χριστίνα Παυλίδου και ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, ήταν πραγματικά πολύ καλοί! Δηλαδή μου έκανε τεράστια εντύπωση η φυσικότητα και η άνεση τους στους ρόλους τους. Αρκετά ήταν επίσης ο Φώτης Γιωργίδης και η Φιλιώ Λούβαρη. Αλλά αυτό που ήταν εκπληκτικό και διαφορετικό ήταν η σκηνοθεσία. Το σκηνοθέτησε η Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν που είχα δει πολύ παλιά ένα κινηματογραφικό έργο της. Ήταν νομίζω το Δρόμοι και Πορτοκάλια. Μου άρεσε τρομερά η προσέγγιση της. Έδινε μία άλλη διάσταση στο έργο… Θεατρολόγος δεν είμαι να το περιγράψω αλλά ο τρόπος που σκηνοθέτησε έκανε το έργο μοντέρνο και παράλληλα προσιτό! Οι ηθοποιοί δεν ήταν «στημένοι» και απρόσιτοι. Ήταν πολύ φυσικοί. Επίσης ακόμα και όταν ένα ς ηθοποιός δεν έπαιζε στην σκηνή, βρισκόταν στο χώρο και η παρουσία του αλληλοεπιδρούσε με τα τεκταινόμενα. Μου άρεσε σε σημείο που την επόμενη φορά που θα σκηνοθετήσει κάτι θα τρέξω να το δω…

Όπως έγραφε στο πρόγραμμα το έργο πραγματεύεται τις συζυγικές σχέσεις. Αφορά δύο παντρεμένα ζευγάρια, το ένα το κλασσικό αγαπημένο ζευγάρι που όπως όλα δείχνουν θα γεράσουν μαζί και το άλλο ένα ζευγάρι με δυσκολίες στη σχέση που τελικά χωρίζει επειδή πολύ απλά δεν ταιριάζει, το κάθε άτομο στο δεύτερο ζεύγος θέλει άλλα πράγματα από τη ζωή, πνίγει και καταπιέζει το άλλο…

Ήταν πολύ ενδιαφέρον να το δεις αυτό. Τους ενός ζευγαριού η σχέση έφτασε να είναι στο τέλος σχεδόν φιλική… Τα χρόνια και η συνήθεια σκότωσαν το πάθος στην σχέση τους… Το άλλο ζευγάρι κατέστρεψε όλα όσα είχε… Και βρήκε νέους συντρόφους… χωρίς να δείχνει ότι είναι και με αυτούς απόλυτα ευτυχισμένο… Σε κάνει να σκεφτείς πολλά πράγματα… Στην θέση ποιου ζευγαριού είμαστε εμείς ας πούμε? Σε αυτού που θα γεράσει μαζί αδελφικά? Σε αυτού που θα χωρίσει? Δεν υπάρχει Τρίτη λύση? Να ζήσουμε για πάντα ευτυχισμένοι με συνταρακτικό πάθος και έρωτα?

Easy chocolate orange cake

2010-02-11T16:25:00.002+02:00

Εύκολο γρήγορο, σχετικά υγιεινό και λαχταριστό αν σας αρέσει η σοκολάτα και το πορτοκάλι… την είχα βρει σε ένα παλιό σάιτ με συνταγές που έχει κλίσει και το φτιάχνω όταν θα καλέσω φίλες για καφέ… στην πορεία προσπάθησα να το κάνω λίγο πιο υγιεινό και αντί βούτυρο έβαλα λάδι.

Συστατικά

500 γραμ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν πάουντερ

4 αβγά

300 γραμ. ζάχαρη λευκή ή μαύρη αν θέλετε

100 γραμ. γάλα

250 βούτυρο ή 1 και κάτι ποτήρι λάδι

1 ποτήρι χυμό από πορτοκάλια φρέσκα

ξύσμα από 2 πορτοκάλια

λίγο μοσχοκάρυδο

200 γραμ. τριμμένη σοκολάτα κουβερτούρα

Παρασκευή:
1.Χτυπάμε το βούτυρο μέχρι να ασπρίσει.
2.Ανακατεύουμε το μπέικιν με το αλεύρι.
3.Προσθέτουμε τη ζάχαρη, μετά τα αβγά, το μοσχοκάρυδο, τον χυμό από τα πορτοκάλια, το ξύσμα, το γάλα, την τριμμένη σοκολάτα και στο τέλος το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ.

4.Ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 1 ώρα περίπου.

καλή όρεξη... τρώγεται ωραία λιγάκι χλιαρό για να είναι κάπως λιωμένη η σοκολάτα...

για πιο φαντασμαγορικά αποτελέσματα φτιάχνουμε γκανάζ σοκολάτας και περιχύνουμε ζεστή ως εξής:
Ζεσταίνουμε 150 γραμμάραι κρέμα γάλακτος στη φωτιά μέχρι να βράσει αρκετά αλλά πριν το σημείο να βγάλει μπουμπουλήθρες, αποσύρουμε από φωτιά και βάζουμε μέσα στην κρέμα κομμένη σε μικρά κομμάτια 170 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα. ανακατεύουμε μέχρι η σοκολάτα να λιώσει... σε αυτή την περίπτωση να είναι το κέηκ χλιαρό και η σοκολάτα ζεστή...

Speechless…

2010-02-11T09:36:00.000+02:00

Έμεινα άφωνη… κυριολεκτικά! Δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη… Speechless… και δεν έχει συμβεί κάτι… απλά έχω χάσει για λίγο τη φωνή μου. Αυτό μου συμβαίνει μία φορά κάθε χρόνο. Γύρω στον Δεκέμβρη με Γενάρη το περιμένω… για τρεις περίπου μέρες η φωνή που ακούγεται σας κακάρισμα αχνό…. Οι ήχοι δεν είναι δυνατόν να βγουν προς τα έξω… δεν μπορώ να μιλήσω καθόλου!

Φέτος το επεισόδιο αφωνία καθυστέρησε και σκεφτόμουν πως θα το ξεπεράσω… φευ… χτες το απόγευμα που είχε κάνει την εμφάνιση του αντιλήφθηκα πως επανήλθε δριμύτερο… σήμερα επικοινωνώ μονάχα με σημειώματα και παντομίμα… είναι τόσο αστείο όσο είναι και σοβαρό…

Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπώ τον λόγο και τις λέξεις και η αφωνία για μένα είναι στην αρχή κάτι τρομερό… με σκοτώνει η εκκωφαντική σιωπή του εαυτού μου… αλλά αυτές τις τρεις μέρες πάντα στέκομαι τυχερή διότι, έστω και για λίγο μαθαίνω να ακούω… έχω ένα πρόβλημα σε αυτό το ζήτημα με τους άλλους. Προτιμώ να ακούγομαι παρά να ακούω… έτσι αυτές τις μέρες της αφωνίας γίνομαι κάποιος άλλος, κάτι διαφορετικό… ένα άτομο που ακούει, αισθάνεται, καταλαβαίνει και ενίοτε συγχωρεί…

It is sooooooo cold at Satiriko theatre…

2010-02-10T12:34:00.000+02:00

Τις προάλλες πήγαμε με κάτι φίλους να δούμε την παράσταση «Σωτηρία με λένε» στο νέο κτίριο του Σατιρικού θεάτρου στην Αγλαντζιά. Το έργο αφορούσε την τελευταία νύχτα στην ζωή της Σωτηρίας Μπέλου, λίγο πριν την εγχείριση στην οποία θα υποβαλλόταν για αφαίρεση ενός όγκου από τις φωνητικές τις χορδές. Με αφορμή αυτό το γεγονός η παρεξηγημένη και μεγάλη τραγουδίστρια έκανε αναδρομή στις μεγάλες στιγμές της ζωής της. Είχα ακούσει απίστευτα σχόλια όταν η παράσταση είχε ανεβεί στην Αθήνα με πρωταγωνίστρια την Λήδα Πρωτοψάλτη και ήθελα πολύ να δω πως θα τα κατάφερνε η Κυπριακή εκδοχή να συγκριθεί μαζί της. Πρωταγωνίστρια ήταν η Πόπη Αβραάμ. Καθόλου κακή επιλογή είχαμε σκεφτεί. Ποια άλλη θα έκανε την Μπέλου?

Μεγάλες προσδοκίες είχαμε για το έργο. Και απογοητευτήκαμε οικτρά. Όχι για το ίδιο το έργο. Αλλά για το θέατρο που δεν μας άφησε να παρακολουθήσουμε την παράσταση. Μάλιστα. Το θέατρο. Η παράσταση έλαβε χώρα στον υπόγειο χώρο του θεάτρου… ένα χώρο που μάλλον προορίζεται για χώρο στάθμευσης… ή για αποθήκες… ή δεν ξέρω εγώ για τι… Κι αυτό όταν ο χώρος ολοκληρωθεί… Διότι στην παράσταση ο χώρος έδειχνε πως προφανώς θέλει πολύ δουλειά ακόμη για να είναι χρηστικός. Στο υπόγειο υπήρχαν μπάζα, κρεμασμένοι μουσαμάδες και μερικά κυκλικά τοποθετημένα παγκάκια στο τσιμέντο που είχαν ρόλο πολύ άβολων καθισμάτων. Αλλά το κυριότερο στον χώρο αυτό έκανε κρύο… απίστευτο κρύο… κρύο του θανατά μιλάμε. Τα τελευταία λεπτά του έργου κυριολεκτικά έτρεμα από το κρύο. Σχεδόν βλέπαμε τον χνώτο μας στον αέρα… να σημειώσουμε κιόλας πως σε όλη τη διάρκεια της παράστασης κανένας από τους θεατές δεν αποχωρίστηκε το παλτό, τα γάντια και το φουλάρι του. Με συμπάθεια κοίταζα την Πόπη Αβραάμ που χτυπιόταν-όχι στο σανίδι αλλά στο κρύο τσιμέντο. Και όχι δεν ξέρω αν ήταν καλή η παράσταση… με τέτοιες συνθήκες δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω!

Show-pie!

2010-02-03T17:20:00.000+02:00

Την φανουρόπιτα την θυμάμαι να παρασκευάζεται σπίτι μας σε κάθε μικρή η μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζαμε στην οικογένεια. Είχα βγάλει μαγουλάδες? Η μάνα μου έψηνε φανουρόπιτα. Έκανε ο παπάς μου απεργία στον εργοστάσιο? Η μάμα μου έφτιαχνε φανουρόπιτα. Πήγαινε η αδελφή μου να γεννήσει? Η μάνα μου έψηνε φανουρόπιτα. Ετοιμαζόμουν να πάρω πτυχίο? Μαντέψτε… Η μάνα μου έψηνε φανουρόπιτα. Έχω φάει τόσες φανουρόπιτες στη ζωή μου που μπορώ να περιγράψω την γεύση και το άρωμα της ακόμα και στον ύπνο μου. Εκείνη η υπόκωφη μυρωδιά κανέλας. Η αψάδα του πορτοκαλιού. Η αδρή μπισκοτένια γεύση που όσο την αφήνεις γίνεται καλύτερη… Επίσης έχω την απόλυτη και ακλόνητη πεποίθηση πως η πίτα αυτή συνιστά βασική λύση στα προβλήματα μου. Δεν ξέρω αν είναι από ανάγκη, αληθινή πίστη ή συνήθεια, αλλά όταν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα, η πρώτη μου σκέψη είναι στην πίτα του Αγίου Φανούρη. Ο Πάρις μου λέει πως είναι πως θέλω να θυμάμαι τις μαμαδίστικες γεύσεις της ηρεμίας και θαλπωρής με τις οποίες μεγάλωσα σπίτι μου. Οι φίλοι μου λένε το ίδιο. Εγώ πιστεύω πως φτιάχνω την πίτα του Αγίου Φανούρη για τον ίδιο λόγο που την φτιάχνει και η μάμα μου: Μας αρέσει αφάνταστα η γεύση της!

Θα βάλουμε 7 υλικά

1. 1 ποτήρι λάδι φυστικέλαιο

2. 1 ποτήρι ζάχαρη

3. Λίγο Κονιάκ (2 κουταλιές της σούπας)

4. 1 ποτήρι πορτοκάλι χυμό φρεσκο-στυμμένο (ή χυμό) και την φλούδα του πορτοκαλιού τριμμένη

5. Αλεύρι όσο σηκώσει (να γίνει όχι πολύ πηκτός χυλός)

6. Κανέλα (1/2 κουταλάκι γλυκού)

7. ΒΡ (2 κουταλάκια γλυκού)

Τα βάζουμε όλα μαζί εκτός και ανακατεύουμε εκτός από το αλεύρι στο οποίο θα βάλουμε το ΒΡ Προσθέτουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά.

Βάζουμε σε ταψάκι λαδωμένο/αλευρωμένο και ψήνουμε για 40 λεπτά σε μέτρια προς δυνατή θερμοκρασία.

Η μάμα μου λαλεί να κάνεις την πίτα όταν είσαι μόνη σου. Θέλει ησυχία και αυτοσυγκέντρωση. Όταν την κάνεις να σκέφτεσαι τον λόγο για τον οποίο την φτιάχνεις. Όταν ψηθεί να ανάψεις ένα κερί πάνω και να το αφήσεις για λίγο. Να την μοιράσεις σε μονό αριθμό ατόμων (συνήθως σε 7 άτομα).

Banoffee pie…

2010-02-02T11:25:00.002+02:00

Χρειαζόμαστε επειγόντως κάτι γρήγορο, κάτι εύκολο, κάτι γλυκό να μας ανεβάσει ψυχολογικά. Αυτή είναι η συνταγή για μπανόφι που μου έδωσε μία φίλη κι εγώ τελειοποίησα. Είναι γλυκό ψυγείου αλλά εγώ το έκανα και μια φορά σε τσέρκι ως τούρτα. Είμαι εμφανίσημο και πολύ γλυκό. Enjoy!

Υλικά:

Για την βάση

1 μεγάλο κουτί μπισκότα digestive

30 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα

½ φλιτζανιού αμύγδαλα ασπρισμένα και κοπανισμένα

2 -3 κουταλιές τις σούπας βούτυρο

1-2 κουταλιές της σούπας λικέρ πορτοκάλι

Για την γέμιση

1 κουτί γάλα ζαχαρούχο το οποίο θα μετατρέψετε σε καραμέλα ως εξής. Θα βάλετε το ζαχαρούχο κλειστό σε μία κατσαρόλα που θα είναι η μισή γεμάτη με ζεστό νερό και θα το βράσετε για τουλάχιστον 3 ώρες. Κατά το βράσιμο είμαστε κοντά επειδή πρέπει να προσθέτουμε νερό στην κατσαρόλα να μην εξατμιστεί το νερό και επειδή πρέπει να γυρίζουμε το ζαχαρούχο από όλες τις πλευρές. Μετά από τις 3 ώρες θα βγάλουμε το κουτί από την φωτιά και θα το αφήσουμε να κρυώσει. ΠΡΟΣΟΧΗ! Πρέπει να κρυώσει για άλλες 3-4 ώρες διαφορετικά το ζεστό ζαχαρούχο θα πάει όλο στο γλυκό μας προσωπάκι…

3 μεγάλες μπανάνες

Για την κρέμα:

½ λίτρο κρέμα γάλακτος την οποία θα χτυπήσουμε σε κρέμα σαντιγί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ΚΑΙ η κρέμα μας ΚΑΙ οι γάντζοι του μίξερ μας να είναι στο ψυγείο πολύ παγωμένα. Εγώ τους γάντζους τους βάζω στην κατάψυξη για λίγο..

Για την επικάλυψη:

30 γραμμάρια σοκολάτας κουβερτούρας

Εκτέλεση:

Λιώνουμε τα μπισκότα και προσθέτουμε τα αμύγδαλα . Λιώνουμε το βούτυρο στο microwave και το προσθέτουμε στα μπισκότα. Κάνουμε το ίδιο με την σοκολάτα. Προσθέτουμε το λικέρ και ανακατεύουμε. Αυτή είναι η βάση. Την βάζουμε είτε σε πυρέξ είτε σε τσέρκι το οποίο θα αφαιρέσουμε αργότερα. Βάζουμε την βάση στο ψυγείο για λίγο, μέχρι δηλαδή να κόψουμε σε ροδέλες τις 3 μεγάλες μπανάνες.

Στη συνέχεια, ανοίγουμε το κουτί με το ζαχαρούχο και βλέπουμε με χαρά πως έγινε σκούρο και έχει γεύση καραμέλας. Βάζουμε το περιεχόμενο σε ένα δοχείο και το βράζουμε για λίγο στο microwave για να μπορεί να απλώνεται. Στη συνέχεια βάζουμε πάνω από το μείγμα των μπισκότων το ζαχαρούχο, μετά βάζουμε τις κομμένες μπανάνες και βάζουμε στο ψυγείο μέχρι να φτιάξουμε την σαντιγί.

Στη συνέχεια, χτυπάμε την φρέσκα κρέμα μέχρι να γίνει σαντιγί. Θέλει κανένα 10λεπτο χτύπημα. Προσοχή. Δεν θέλει καθόλου ζάχαρη. Για να μπαλανσάρει με την λιγωτική γλυκάδα του ζαχαρούχου-καραμέλας…

Βάζουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 5 ώρες…

Την ώρα που θα το σερβίρουμε τρίβουμε την κουβερτούρα σε νιφάδες…

Καλή όρεξη!

The discrete charm of the bourgeoisie…

2010-01-27T11:42:00.001+02:00

Επειδή μεγάλωσα σε μία περιοχή που ήταν γνωστή και ως «μικρή Μόσχα», δεν γνώριζα όταν ήμουνα μικρή πως υπήρχαν άνθρωποι διαφορετικοί από την οικογένεια, τους συγγενείς και την γειτονιά μου. Δεν γνώριζα πως τα καλοκαίρια υπήρχαν παιδιά στην ηλικία μου που δεν δούλευαν αλλά αντίθετα πήγαιναν κατασκηνώσεις ή και πολυήμερες διακοπές με τον μπαμπά και την μαμά τους. Για να καταλάβετε δεν ήξερα καν πως υπήρχε ένα μέρος που λεγόταν Πρωταράς! Μαζί με τους φίλους μου αλητεύαμε στα χωράφια της γειτονιάς, χαζεύαμε αγόρια κορίτσια στο σφαιριστήριο και η μεγάλη μας έξοδος της Κυριακής ήταν στην θάλασσα του Μακένζι που ήταν μια γραφική παραλιακή παραγκούπολη… Με κάτι ανεκδιήγητα εστιατόρια με τσίγκους, τραπέζια ξύλινα, που έμοιαζαν με εκείνα τα τεράστια ξύλινα καρούλια για τα σύρματα που χρησιμοποιούσε τότε η CYTA. Το φθινόπωρο που άνοιγε το σχολείο δεν κάναμε φασαρία για καινούργια παπούτσια και μάρκες… Και επειδή όταν ήμουν εγώ γυμνάσιο οι υπολογιστές και γενικά οι ηλεκτρονικές συσκευές ήταν πράματα πανάκριβα και ήδη πολυτελείας, κανένας δεν ζητούσε τίποτε που να έφερνε τους γονείς του στην δύσκολη θέση να του πει «δεν μπορώ». Γενικά ήμασταν ένα προάστιο λιγάκι της παρακμής, λιγάκι της θολούρας, λιγάκι εκτός πραγματικότητας… Μέχρι που ήρθε στη ζωή μας ο Θάνος!!

Ο Θάνος ήταν από άλλο πλανήτη. Ειλικρινά! Καταρχήν ήταν μοναχογιός. Μοναχοπαίδι! Δεν είχε αδέλφια! Αυτό ήταν από μόνο του εκπληκτικό! Μετά οι γονείς του ήταν καθηγητές στο σχολείο μας! Δεν ήταν εργάτες σε εργοστάσιο, μηχανικοί αυτοκινήτων, καθαρίστριες, χτίστες, υδραυλικοί. Καθηγητές! Π΄ήγανε πανεπιστήμιο! Ζήσανε και σε άλλη χώρα! Και μετά είχε ένα τέλειο μεγάλο σπίτι… με γρασίδι… και είχε και δικό του δωμάτιο… και τελεία παιχνίδια και βιβλία και την πιο τέλεια συλλογή κόμικς του τότε (γνωστού μας) κόσμου….

Αλλά το πιο σημαντικό ο Θάνος ήταν το πιο καταδεκτικό παιδί του κόσμου… Ήρθε σε ένα κόσμο στον οποίο μπορούσε άνετα να γίνει βασιλιάς και αυτός δεν ήθελε τίποτε άλλο από του να γίνει υπήκοος. Παιδί μοναχικό, χωρίς αδέλφια, διψούσε να κάνει φίλους! Διψούσε να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Διψούσε να μοιραστεί ακόμα και την αγάπη των γονιών του. Οι οποίοι γονείς, μποέμ και άνετοι τύποι, το διασκέδαζαν αφάνταστα με όλη αυτή την πιτσικαρία που μαζευόταν σπίτι τους… Οι γονείς του Θάνου μας τάιζαν, μας μάθαιναν πράγματα, μας έδιναν σχεδόν όσα και στο παιδί τους και μας έμαθαν πως υπήρχε ένα παράθυρο στον έξω κόσμο. Ειλικρινά. Ο Θάνος και οι γονείς του μας έδειξαν τότε πως είναι να έχεις επιλογές και στα κατοπινά χρόνια της ζωής μας, στάθηκαν δίπλα μας σαν φίλοι αληθινοί που μας καθοδήγησαν σε ένα καλύτερο αύριο… Κυρίως επειδή ήταν άνθρωποι απλοί και καταδεκτικοί… και επειδή μας έδειξαν πως υπάρχει και κάτι καλό να προσμένεις από την αστική τάξη…

The middle child syndrome…

2010-01-10T21:05:00.002+02:00

Όταν η οικογένεια αποκτά το πρώτο της παιδί, αυτό αντιμετωπίζεται περίπου ως βασιλιάς. Είναι το πρώτο, ο αναμφίβολος ηγέτης, ο διάδοχος, ο αναμενόμενος, το παιδί που ονειρεύτηκε η κάθε μητέρα και οραματίστηκε ο κάθε πατέρας. Πάνω σε αυτό το παιδί ο καθένας θα βγάλει τα μυστικά και φανερά του απωθημένα. Θα κάνει τα λάθη του, θα κάνει την αυτοκριτική του. Αλλά σίγουρα αυτό το παιδί θα το αγαπήσει πολύ. Θα το λατρέψει! Θα περιμένει από αυτό πολλά και τελικά θα το κάνει να περιμένει από τον εαυτό του τα ίδια! Εκ των πραγμάτων οι πρωτότοκοι είναι λένε ηγέτες, δημιουργικοί, με μία τάση προς την οικογένεια και τον προστατευτισμό.

Στο δεύτερο παιδί τα πράγματα διαφοροποιούνται. Η άφιξη του δεν αποτελεί κάτι καινούργιο, οι γονείς μάλλον σκέφτονται being there done that, τα πράγματα φαίνονται συνήθως πολύ πιο εύκολα και κανένας δεν περιμένει από αυτό το παιδί να κάνει θαύματα. Δεν έχουν από αυτό μεγάλες προσδοκίες. Ούτε κι αυτό θα περιμένει ποτέ τόσα πολλά από τον εαυτό του. Εκ των πραγμάτων, τα μεσαία παιδιά είναι ανεξάρτητα, αυτόνομα, συγκροτημένα, λιγάκι μοναχικά αλλά μονόχτοτα.

Το τρίτο παιδί αντιμετωπίζεται ξανά ως ένα μικρό θαύμα. Όταν έρχεται αυτό τα δύο πρώτα παιδιά μάλλον παραμεγάλωσαν και οι γονείς θέλουν να έχουν ξανά στην αγκαλιά τους ένα τρυφερό και μικρό πλασματάκι. Ο λεγόμενος Βενιαμήν της οικογένειας είναι ο αγαπημένος όλων, ο χαϊδεμένος, ο κακομαθημένος. Σε αυτόν τα πάντα συγχωρούνται. Τα πάντα αναμένονται. Όλοι περιμένουν από το τρίτο παιδί να κάνει τα πάντα και τίποτε. Και όλοι πάντα το συγχωρούν και τον προσέχουν. Εκ των πραγμάτων το τρίτο παιδί είναι πάντα το πιο κακομαθημένο, περιμένει από τους άλλους να το προσέχουν και δεν γίνεται ποτέ απολύτως ανεξάρτητο.

Όταν τα τρία παιδιά μεγαλώσουν τα πράγματα δεν διαφοροποιούνται δραματικά. Ο μεγάλος θα είναι πάντα ο πρωτότοκος, αυτός στον οποίο η μητέρα νοιώθει να είναι πιο κοντά και από τον οποίο περιμένει τα πάντα. Ο μικρός θα είναι πάντα ο γλυκός και ο χαϊδεμένος. Το κακομαθημένο παιδί που δεν θα αποδεχτεί ποτέ ότι θα μεγαλώσει. Το μεσαίο παιδί θα απομείνει πάντα εκεί, ανεξάρτητο, αυτόνομο και παραμελημένο. Στην σκιά του πρώτου και στην σκόνη του δεύτερου να μεγαλουργεί πολύ περισσότερο από τους άλλους δυό, αλλά πάντα να νοιώθει και να είναι παραγκωνισμένος.

ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΕ ΜΑΜΑ ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΛΙΓΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΜΙΑ ΜΈΡΑ! ΥΠΑΡΧΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ, ΑΥΤΌΝΟΜΟ, ΑΥΤΌΦΩΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟ!!!!

Love...

2010-01-05T16:09:00.002+02:00

Όταν η θεία Λαζαρού, φερέλπις νεαρή (κανείς δεν ήξερε για την μέγαιρα που θα εξελισσόταν τότε) δεχόταν τα προξένια για τον άντρα που θα παντρευτεί, την προσευχή της κέντρισε ο γλυκός θείος Τάκης. Σαφώς, δεν ήταν πλούσιους, δεν ήταν πολύ όμορφος, δεν είχε σπουδαία καταγωγή ή δουλειά. Αλλά είχε κάτι το θλιμμένο και νοσταλγικό, σαν εκείνες τις θολές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που δεν σου κάνει καρδιά να τις πετάξεις. Η θεία η Λαζαρού, είχε πει αμέσως τότε το ναι και ο θείος Τάκης κατάφερε να κερδίσει την νύφη εις πείσμα πολύ καλύτερων και ψηλότερων υποψηφίων. Και εις πείσμα των καιρών αποδείχθηκε για την θεία Λαζαρού το λαχείο που προέβλεψε. Ο καημένος. Δεν ήξερε τι νύφη του έλαχε. Φαρμακόγλωση και γλωσσού, ηπαρμένη και αχόρταγη στα υλικά αγαθά, η θεία άρχισε να ψήνει το ψάρι στα χείλη του Τάκη από τα πρώτα χρόνια του βίου τους και συνέχισε να του τα ψήνει μέχρι πρόσφατα. Στην πορεία απόχτησαν και δύο παιδιά που πήραν από τον θείο Τάκη μόνο εκείνη την νοσταλγική ασπρόμαυρη γλυκάδα στην θωριά, και όλα τα άλλα από την μεγαιροσύνη της θείας. Τα παιδιά μεγάλωσαν, το ένα έφυγε, παντρεύτηκε, η κόρη έμεινε εκεί αμανάτι στον θείο να του μαυρίζει την ψυχή με την μάνα της. Εκείνος, όμως, ακλόνητο σπαθί, πάντα εκεί, πάντα γλυκός και γεμάτος υπομονή, κοντά στα όσα του έταξε η μοίρα. Τις προάλλες, παραμονή πρωτοχρονιάς τον είδα έξω από το σπίτι της θείας να καπνίζει με χαμόγελο το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας. Σταμάτησα να του μιλήσω καθοδόν προς την μάνα μου και μου είπε ψιθυριστά τα Χρόνια Πολλά. Μου είπε πως η θεία και η εξαδέλφη κοιμούνται τον ύπνο των Μακαρίων και πως θα έμενε να κοιτάζει το φεγγάρι όπως θα έφευγε η χρονιά. Πριν προλάβω καν να τον ρωτήσω, μου είπε πως σαν σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια με την θεία μου. «Δεν ξέρω πως την βλέπεις εσύ, πως την βλέπουν οι άλλοι. Για μένα η θεία σου είναι πάντα εκείνο το κοριτσάκι στο σκαμνί που παράβλεψε τους πάντες για να με διαλέξει». Τον άφησα και έφυγα. Και ήταν έτσι σαν μια μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία, ένας έφηβος, ερωτευμένος στα τόσα εξήντα, μια γλυκιά υπόδειξη, πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και πως ο έρωτας, ο έρωτας, είτε τον βλέπεις είτε όχι, βρίσκεται πάντα εκεί…

Myopia

2010-01-03T19:32:00.000+02:00

Η Αλίκη του πρώτου σταμάτησε να αγοράζει σωρηδόν τα υγρά των φακών επαφής. Ο Κωστάκης του τρίτου με κοιτάζει με νόημα χωρίς τα γυαλιά του. Ολόκληρη η πολυκατοικία δείχνει να μην αντιμετωπίζει πλέον κανένα πρόβλημα με τα μάτια της. Το ίδιο και οι συνάδελφοι στη δουλειά. Τι στο καλό? Είμαι η μοναδική Κυπραία που απέμεινε να έχει μυωπία?

Την μυωπία μου την αγαπώ. Την απέκτησα στα 12 και μαζί της πορεύομαι στα υψηλά δώματα της διανόησης έκτοτε! Μεγάλωνα εγώ, μεγάλωνα και αυτή. Μορφωνόμουν εγώ, μορφωνόταν κι αυτή. Μαζί περάσαμε πολλά. Τα πρώτα γυαλιά με τον φρικτό κοκάλινο σκελετό στα τέλη της δεκαετίας του 80. Τις πρώτες απόπειρες φακών επαφής στα 15. Την τεράστια προσπάθεια εκμάθησης τοποθέτησης μάσκαρα, σκιών και συναφών υλικών κοινωνικής μεταμόρφωσης που κατέληξαν σε κλαμένα κόκκινα μάτια. Την έκπληξη των αμέτρητων ( ΕΙΠΑΜΕ! ΕΊΜΑΙ Η ΩΡΑΊΑ ΕΛΕΝΗ :P ) ερωτικών και λοιπών συνοδών που έβλεπαν την Va va voum (μετά που έμαθα να βάζω eye liner) γκόμενα να μεταμορφώνεται στο pathetic κοριτσάκι με τα σπίρτα που φοράει γυαλιά.

Η μυωπία μου είναι απαραίτητο κομμάτι της προσωπικότητας μου. Και όπως κι αυτή, είναι μεγάλη και πληθωρική! Το να βάλω τα γυαλιά μου είναι το πρώτο πράγμα που κάνω το πρωί και το τελευταίο το βράδυ. Οι φακοί επαφής με τους οποίους κυκλοφορώ εκτός σπιτιού στοιχείο απαραίτητο της εμφάνισης μου. Όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό ελέγχω στη τσάντα μου: Γυαλιά, φακοί, διαβατήριο, εισιτήριο, λεφτά. Με αυτή τη σειρά.

Τα τελευταία χρόνια η ιδέα της εγχείρισης για θεραπεία της μυωπίας παίζει έντονα στο μυαλό μου. Αλλά δεν νομίζω ποτέ να την κάνω. Η μυωπία μου είναι ένα από τα στοιχεία μου, είμαι εγώ. Στις τρεις τα ξημερώματα να κουτουλώ στους τοίχους, ένα θολό τοπίο ανάμεσα στον εαυτό μου και στους άλλους, ένα σύννεφο, μία απόσταση. Η μυωπία μου είναι η κοινωνική και εσωτερική μου απομόνωση. Στο κάτω-κάτω πάντα μπορώ να βλέπω υπέροχα με τα μάτια της καρδιάς.