Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Clock around the world…



Την Δευτέρα πρέπει να παραδώσω κάτι, την διατριβή μου. Οι αντοχές μου είναι μειωμένες. Το άγχος μου στα ύψη. Τις νύχτες παθαίνω κάτι σαν μέση αϋπνία. Ενώ δηλαδή κοιμάμαι κανονικά το βράδυ ξυπνώ γύρω στις τρεις το πρωί και δεν μπορώ να κοιμηθώ… δεν είναι ότι σκέφτομαι συνειδητά τα όποια προβλήματα εκείνη την ώρα.. αλλά το υποσυνείδητο φαίνεται χτυπά τα δικά του παλαμάκια και με φέρνει στην πραγματικότητα…


εκείνες στις ώρες βρήκα ένα παράξενο τρόπο να παρηγορώ τον εαυτό μου. Κοιτάζω στο κινητό μου τηλέφωνο να δω τι άλλες ώρες κάνει στον κόσμο… Το Λονδίνο είναι δύο ώρες πίσω… Το Λος Άντζελες 10 ώρες μακριά. Δεν ξέρω γιατί αλλά βρίσκω παρήγορο να βλέπω τις ώρες του κόσμου. Πού έχει ήδη ξημερώσει… πού είναι ακόμα χτες… πως εδώ είναι για κάποιους άλλους αύριο… το βρίσκω παρήγορο να βλέπω πως κυλά η ζωή… κι έτσι σε λίγο πάλι αποκοιμιέμαι…


καληνύχτα σας…

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Thanks giving…



Μερικές φορές χρειάζεται κάποιος να μας υπενθυμίσει για πόσα πράγματα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες…

Είμαι υγιής.

Είμαι με τον έρωτα της ζωής μου.

Έχω μία απίθανη οικογένεια που με αγαπά.

Κατάφερα να πάω Πανεπιστήμιο και να βρω μία πολύ καλή δουλειά

Οι συνάδελφοι στο γραφείο είναι και φίλοι μου.

Έχω αρκετούς σημαντικούς φίλους στη ζωή μου.

Έχω και τα για μένα αυτονόητα, για κάποιους άλλους απλησίαστα: Μία στέγη πάνω από το κεφάλι μου, ρούχα ζεστά και καθαρά, καθαρό τρεχούμενο νερό, ζεστό και πολύ φαϊ.

Τελικά δεν χρειάζεσαι πολλά για να είσαι ευτυχισμένος… Θα μπορούσα αυτές τις μέρες να ήμουν στην Αμερική και να ήμουν γαλαπούλα…

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Muffin Top




Δεν υπήρξα ποτέ μου λεπτή. Από την άλλη δεν υπήρξα ποτέ μου χοντρή. Ισορροπούσα πάντοτε στην λεπτή κόψη του ξυραφιού αυτού που θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος «γυναίκα με καμπύλες». Τους τελευταίους δύο μήνες, πάνε αυτά, περάσανε. Η πλάστιγγα έγειρε, βάρυνε η ζυγαριά και όπως μου είπε χτες ο μπαμπάς μου, έγινα ολίγον τι ζουρτουλούδα…

Τι να πεις…. Οι συναπτές και μέχρι τώρα αποτυχημένες θεραπείες υπογονιμότητας, που αυξάνουν δυστυχώς την όρεξη και χαμηλώνουν επίσης δυστυχώς τον αυτοέλεγχο στο θέμα κατανάλωσης σοκολάτας, το αυξημένο άγχος και μία φυσική ροπή προς το ωραίο φαί, δεν έχουν με έχουν βοηθήσει καθόλου στο να μπω στο αγαπημένο μου τζιν. Όχι πως το έχω δηλαδή δοκιμάσει. Βρίσκεται εκεί στην ντουλάπα, να με κοιτάζει δήθεν αδιάφορα, υπεροπτικά, να μου γνέφει συνωμοτικά: «Για κόπιασε! Νομίζεις πως μπορείς να με δοκιμάσεις?».
Δεν θα το τολμήσω! Όχι ακόμα τουλάχιστον. Έχω κάνει μία μυστική συμφωνία με τον εαυτό μου να μπω σε αυτό το τζίν και παράλληλα να του μπω στο μάτι. Για την ώρα, όμως, παραμένω αμέτοχος θεατής και «φορέας» άλλων, λιγότερο μεν κολακευτικών παντελονιών στην θέαση, περισσότερο δε άνετων στο θέμα «παίρνω αναπνοή». Και μακριά από το αποκρουστικό muffin effect… Παραδείγματα του οποίου βλέπετε στην φωτογραφία. Από σήμερα, και όχι από αύριο (λέτε εδώ να βρίσκεται το μυστικό?) άρχισα ξανά σωστή διατροφή, ξεκινώ ξανά το γυμναστήριο που διακόπηκε για λόγους ιατρικούς και ευελπιστώ να πάω πίσω στον ζουμερό αλλά υγιή εαυτό μου. Το θέμα είναι να αντέξω αυτές τις 3 πρώτες μέρες όπου θα με πιάσει η εξάρτηση από τη ζάχαρη και δη τις σοκολάτες. Όμως, μπορώ να το αντέξω.
Αυτό είναι ένα στοίχημα για να βγω από τη μιζέρια και τα ίχνη κατάθλιψης με τα οποία φλερτάρω ανοικτά την τελευταία βδομάδα. Έτσι είναι και πάλι η ζωή. Βάζουμε στόχους, ανακτούμε τον έλεγχο, κάνουμε βήματα και γινόμαστε, με το ζόρι άμα λάχει, πολύ αισιόδοξοι! Έτσι είναι η ζωή! Τα καλύτερα είναι στην γωνιά και μας περιμένουν ή κρύβονται στο ντουλάπι να μας γνέψουν πως αξίζει να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια για να βάλουμε το αγαπημένο εκείνο τζιν, την παλιά καλή διάθεση, το χαμόγελο, την αγάπη, την αισιοδοξία.

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Shopping therapy…


Στην τελική σε κάνει να μοιάζει ομορφότερος και νοιώθεις καλύτερα!

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

London Bridge is falling down…



Το είπαμε ξανά. Οι μικροί και ασήμαντοι άνθρωποι (sic) θυμούνται πάντα τις μικρές στιγμές στα μεγάλα γεγονότα του κόσμου τους. Εγώ θυμάμαι ακριβώς τι έκανα όταν έπεφτε το τείχος του Βερολίνου. Ήμουν μπροστά από την τηλεόραση και έτρωγα κεφτεδάκια.


Είχε προηγηθεί η πτώση πολλών τειχών μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Κυριολεκτικά. Η μεγάλη που αδελφή αρραβωνιάστηκε, έμεινε με συναπτές διαδικασίες έγκυος (fertility does not run in the family) και όλα τα σχέδια των φτωχών αλλά πραγματικά τίμιων γονιών μου ανατράπηκαν στη στιγμή. Μετακομίσαμε πάραυτα όλοι μαζί σε ένα μεγαλύτερο σπίτι, προγραμματίζοντας ένας σεμνό και διακριτικό γάμο, περιμένοντας το νέο μωρό να γεννηθεί, ενώ το πατρικό μας σπίτι έπεσε μαχόμενο στα δόντια της μπουλντόζας: Κοντολογίς κατεδαφίσαμε το πατρικό για να μπορέσουμε να κτίσουμε ένα μεγαλύτερο σπίτι για την αδελφή μου και ένα μικρότερο σπίτι για την υπόλοιπη οικογένεια, με πρόνοια φυσικά να κτίσω κι εγώ στον επόμενο όροφο το φτωχικό μου όταν με το καλό θα καλοπαντρευτώ. Ναι, σε κάποια θέματα είμαστε μία παραδοσιακή Κυπριακή φάτνη. Σε κάποια άλλα απέχουμε και απείχαμε μακράν από τα πλούσια ελέη των υπόλοιπων Κυπρίων.


Όπως και πολλά άλλα πράγματα που πήρα στραβά, βαθιά και κατάκαρδα στη ζωή μου, το γκρέμισμα εκείνου του σπιτιού μου στοίχισε απέραντα τότε, λες και είχαν γκρεμίσει μαζί του ολάκαιρη την παιδική ζωή μου. Ίσως και αυτό να έγινε τότε. Ως το μικρότερο, το «απρογραμμάτιστο», το παράξενο παιδί, κανείς δεν σκέφτηκε τότε να ρωτήσει την γνώμη μου για το γκρέμισα του κόσμου μου. Έτσι βρέθηκα εκείνον τον Νοέμβριο του ‘89 μακριά από το παιδικό μου δωμάτιο, μακριά από τις γωνιές του σπιτιού μου, μακριά από τον όμορφο κήπο μου. Μακριά από το τι ήξερα τότε πως ήταν η ζωή.


Την θλίψη μου δεν συμμεριζόταν κανένας. Η μάνα μου είχε βάλει τον πρακτικισμό της πάνω από το συναίσθημα, η αδελφή μου στον έβδομο ουρανό, περίμενε μωρό. Ο νέος γαμβρός βίωνε τη σύγχυση της νέας του πραγματικότητας και ο αδελφός μου ζούσε την ζωή ενός άλλου στον στρατό. Μόνο ο πατέρας μου φαινόταν μαζεμένος στον κόσμο του τότε. Λες και βίωνε μια θλίψη παρόμοια ακριβώς με τη δική μου.


Στην πραγματικότητα για τον πατέρα μου τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα. Είχε γκρεμιστεί και εκείνου ο κόσμος του. Από τα 12 του δούλευε εργάτης στα εργοστάσια. Στα 15 του ήταν συνδικαλιστής. Έκανε απεργίες, έφαγε και ξύλο, διεκδίκησε λιγάκι δικαιοσύνη στη ζωή. Τι είναι αυτό που σε κάνει τελικά κομμουνιστή? Οι συνθήκες της ζωής? Η αναζήτηση στην ζωή της αγάπης? Η ανάγκη για έναν καλύτερο κόσμο? Ποτέ μου δεν μπόρεσα να τον ρωτήσω. Είναι κάποιες ερωτήσεις που δεν χρειάζεται ποτέ να ειπωθούν και δεν έχει καμία σημασία η απάντηση. Για τον πατέρα μου, όπως και για χιλιάδες άλλους αγνούς ιδεαλιστές, όλα όσα έγιναν την προηγούμενη και εκείνη τη χρονιά ήταν το γκρέμισμα του κόσμου τους. Ενός σωστού ή λάθος κόσμου, εκείνη τη στιγμή δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Και η πτώση του τείχους του Βερολίνου ήταν το αποκορύφωμα. Η τελεία στα λεγόμενα «ατυχή» γεγονότα. Το κερασάκι στο παγωτό της ιδεολογίας του που έλιωνε. Και που το μυαλό του, δύσκολα μπορούσε να συλλάβει στα γιατί.


Την νύχτα που βλέπαμε το τείχος του Βερολίνου να καταρρέει και την χαρά εκείνων των ανθρώπων να ρέει στα πρόσωπα τους, καθόμασταν μαζί με τον μπαμπά μου και τρώγαμε κεφτεδάκια στην τηλεόραση. Και δακρύζαμε και οι δυο σκυμμένοι ο καθείς πάνω από το δικό του πιάτο. Επειδή είχε καταρρεύσει ο κόσμος μας. «Ξέρω μωρό μου, ξέρω το», μου είχε πει εκείνο το βράδυ ο μπαμπάς μου, χαϊδεύοντας μου το κεφάλι και σκουπίζοντας τα μάτια του, κλείνοντας παράλληλα ένα κεφάλαιο στη ζωή και των δύο μας μαζί με την τηλεόραση.