Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

"Δεν έφταιγε αυτός... τόσος ήταν..." Μ. Αναγνωστάκης...

Σήμερα είμαι σπίτι και κάνω απεργεία... Δεν γίνετε να είμαι σπίτι και να κάνω απεργεία... Δεν γίνετε αυτό το πράμα που παίζεται γύρω μου να με αφορά με τόσο γελοίο τρόπο. Είμαι κόρη συνδικαλιστή εγώ! Μεγάλωσα δύσκολα... Μεγάλωσα σπουδαία και τίμια! Κάποια πράματα δεν γίνονται...Αλλά και ούτε υπογραφές για να σπάσουμε απεργείες βάζουμε... Πριν δύο χρόνια είχα γράψει αυτό στον μπλογκ... Για τον Άγιο Βασίλη... Σε μια απεργεία... Η απολογία μας...

"Τα Χριστούγεννα του 1985 ήταν τα Χριστούγεννα που η οικογένεια μου δεν θέλει και πολύ να θυμάται. Λες και ήμασταν ταινία, κακόπαικτη, μαυρόασπρη και μελαγχολική ήμασταν βουτηγμένοι μέχρι τα αυτιά στα οικονομικά βάρη. Ο παπάς μου ήταν από τις αρχές του Νοέμβρη σε απεργία για την άρνηση των εργοδοτών να αυξήσουν τα ούτως ή άλλως μικρά μεροκάματα. Η μάμα μου δεν δούλευε αφού την είχαν σταματήσει από το μικρό νηπιαγωγείο που ημιαπασχολείτο. Τα λεφτά ήταν λίγα, οι ανάγκες πολλές, το ίδιο και η μελαγχολία. Την θυμάμαι να πέφτει και να κατακάθεται πάνω στο σπιτάκι μας σαν μια ενοχλητική και επίμονη πούδρα. Πουθενά δεν φαινόταν λίγη χαρά.

Για να μας προετοιμάσει για το (αναπόφευκτο) ενδεχόμενο να περάσουμε τα Χριστούγεννα λιτά, πολύ λιτά, ο παπάς μας είχε καλέσει στην κουζίνα λίγες μέρες πριν τις γιορτές για να μας πει τα καθέκαστα. «Το και το. Κάνω απεργία, δεν έχουμε λεφτά, μην περιμένετε φέτος πολλά-πολλά. Κάνουμε ένα αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό να σκέφτεστε και να θυμάσαι πως τα Χριστούγεννα δεν είναι τα δώρα και τα λεφτά». Αυτά είπε ο πατέρας μου και ξαφνικά, γυρίζοντας προς εμένα, το νεαρότερο μέλος της οικογένειας, πρόσθεσε πως ίσως ο Άγιος Βασίλης να μην ερχόταν στο σπίτι μας φέτος.

Το θυμάμαι σαν σήμερα! Τα μάτια των υπολοίπων τριών μελών της οικογένειας στράφηκαν πάνω μου να με κοιτάζουν με θλίψη. Ο μεγάλος μου αδελφός κάτι πήγε να πει για ένα μικρό δωράκι που δεν θα ήταν καθόλου κόπος για την μικρή, η αδελφή μου το ίδιο, μα η μάμα μου κοίταξε σταθερά τον πατέρα μου και κατάλαβε πως έπρεπε να πάρουμε όλο το μήνυμα! Ήταν η περίοδος των πολύ ισχνών αγελάδων… Άλλωστε, δεν ήμουνα πια και τόσο μικρή. Τα μάτια μου, όμως, πρέπει να είχαν γίνει τεράστια για αυτό ο παπάς μου ανέλαβε να μας εξηγήσει πως ο Άγιος Βασίλης δεν θα ερχόταν φέτος επειδή δεν ήταν κομμουνιστής! Χρησιμοποιώντας ένα μείγμα της δικής του προσωπικής κομμουνιστικής αντίληψης, της ακελικής φιλοσοφίας της εποχής, του πάθους που τον πλημμύριζε για την απεργία και των νουθεσιών του εκπροσώπου της ΠΕΟ στον απεργιακό αγώνα ο παπάς μου, μου ανέλυσε κατατοπιστικά την θεωρεία του για τον μη κομμουνιστή Άη Βασίλη!

Συνοπτικά, ο Άγιος αυτός είχε παραστρατήσει. Ενώ είχε ξεκινήσει με τρόπο θεμιτό, θέλοντας να μοιράσει δίκαια τα χρυσαφικά των χωρικών, που έδωσαν την περιουσία τους για να σωθεί η πόλη τους από τους εχθρούς (ο παπάς μου δεν θυμόταν και πολλές λεπτομέρειες), έγινε σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου υποχείριος στις βιομηχανίες παιχνιδιών, στους Αμερικάνους και στην Coca Cola (είχαν μόλις αρχίσει οι γνωστές θεαματικές χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις). Τώρα πια έπαιρνε δώρα στα πλούσια παιδιά και το έκανε ζήτημα αν δεν είχε το σπίτι καμινάδα. Είχε παχύνει, είχε αφήσει άσπρα γένια, φορούσε γελοία στολή και το μόνο που τον έσωζε ήταν που ήταν κόκκινη. Ο παπάς μου λέγοντας τα αυτά νευρίασε. Χτύπησε θυμωμένα το χέρι του στο τραπέζι! Είπε πως αυτός ο Άη Βασίλης δεν θα περάσει… Ούτε από την γειτονιά, ούτε από το σπίτι μας! Οι άλλοι τρεις τον κοίταξαν με το ίδιο πάθος. Ναι. Δεν θα περάσει! Ο Άη βασίλης δεν είναι κομμουνιστής. Τί να πεις... Ήμασταν μία οικογένεια επιρρεπής στην προπαγάνδα…

Περάσαμε εκείνα τα Χριστούγεννα πραγματικά λιτά. Φτωχικά και μετρημένα. Για την ιστορία θα είχαμε ακόμα ένα μήνα στερήσεων. Η απεργία του παπά τέλειωσε με σχετική επιτυχία στις αρχές του Φλεβάρη. Η πρωτοχρονιά για μένα ήταν η πιο δύσκολη. Την περάσαμε μπροστά από την τηλεόραση παίζοντας μονόπολη (η μάμα δεν άφησε τον παπά να μας πετάξει το καπιταλιστικό παιχνίδι) και εγώ είχα βάλει το γενναίο μου πρόσωπο. Το πρωί, όταν μπήκε από το παράθυρο μου φως, άνοιξα με πραγματική λύπη τα μάτια μου. Αλλά η έκπληξη ήταν εκεί! Και ήταν μία έκπληξη επί τέσσερα. Δίπλα από το μαξιλάρι μου ήταν τυλιγμένη μία μικρή μολυβοθήκη. Κάτω από το κρεβάτι μου μία κασετίνα. Δίπλα από τις παντούφλες μου ένα αυτοκινητάκι και μέσα στο ερμάρι με τα ρούχα μου μία κούκλα. Και τέσσερεις μικρές, διαφορετικές κάρτες. Με τον γραφικό χαρακτήρα του αδελφού, της αδελφής του παπά και της μάμας μου. Γεμάτες δικαιολογίες από ένα Άγιο Βασίλη που δεν είχε πολλά λεφτά φέτος αλλά δεν μπορούσε να μην μου χαρίσει ένα δωράκι. Στο πρόγευμα οι τέσσερις ένοχοι κοίταζαν ο ένας τον άλλο αδιάφορα. Κι εγώ από εκείνη την ημέρα, έπαψα πια να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη. Την ίδια στιγμή, άρχισα να πιστεύω πολύ στην οικογένεια."

Έτσι είναι οι απεργείες κύριε Γλαύκο μου...

14 σχόλια:

Ænima είπε...

Απλά ευχαριστώ για τούτη την ανάρτηση. Συχνά χάνουμε το πραγματικό νόημα.Εγέμισε η ψυχή μου. Να σε καλά.

DaisyCrazy είπε...

Συγκινήθηκα που βρήκες την οικογένεια μ'αυτό τον μαγικό τρόπο. Για μένα άξιζε αυτό που έκαναν πάνω από χίλιους αγιοβασίληδες.

Το να απεργείς απ'το σπίτι όταν έχεις μικρά μωράκια δεν είναι αρνητικό νομίζω. Σημασία έχει που στηρίζεις κι εσύ αυτό τον αγώνα έστω κι από μακριά.

Αν και νομίζω ότι άργησαν οι εργαζόμενοι ν'αντιδράσουν. Έδωσαν οι οργανώσεις, έδωσαν, έδωσαν. Λες και έχουμε εμείς όλο τον πλούτο της χώρας στα χέρια μας και άρα μπορούμε να τον δώσουμε πίσω για να τη σώσουμε. Έλα όμως που άλλοι κρατούν τον πλούτο και δεν πρόκειται να τον δώσουν όσα εργασιακά δικαιώματα κι αν χάσουμε. Άλλωστε ο πλούτος εδώ και χρόνια μηχανεύεται κόλπα για να μειώσει τα εργασιακά δικαιώματα, η κρίση είναι προφανώς η κατάλληλη αφορμή για να τα πάρει όλα πίσω.

Και ξέρεις τι μου τη σπάει βρε Ελένη μου; Που αντί να πάρουμε τα μέτρα που πήραν στην Ελλάδα σαν παράδειγμα προς αποφυγή αφού εκεί βαδίζουν προς ολοταχώς για τον γκρεμμό, τα πέρνουμε γι'αλλη μια φορά ως παράδειγμα προς μίμηση και τα αντιγράφουμε χωρίς προβληματισμό κανένα. Και κάθε φορά αντιγράφουμε τα αρνητικά της Ελλάδας, τα θετικά δυστυχώς τα προσπερνούμε.

HeatJo είπε...

Ιστορίες ζωής....
Μου άρεσε ο τρόπος που ο παπάς σου εξέθεσε τον Άγιο Βασίλη που παραστράτησε!
Τώρα πια δεν υπάρχουν συντεχνίες, απλά είναι κλειστές λέσχες που εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων υψηλόβαθμων μελών τους...

Moonlight είπε...

δεν είμαι φαν της απεργίας, αλλά άσχετα με τούτο, η ιστορία σου ήταν πολλά συγκινητική.
πολλά όμορφος ο τρόπος που ελειτούργησε η οικογένειά σου, ο τρόπος που εξέλαβες εσύ τα πάντα που έγιναν.
μακάρι τζαι σήμερα να ήμασταν περισσότεροι αθρώποι έτσι...

CRITIC είπε...

Άλλοι καιροί τότε σίγουρα.

Αυτή η απεργία θα μείνει στην ιστορία σαν η απεργία των καπιταλιστών συντεχνιακών. Η απεργία του αφορολόγητου εφάπαξ και των συντάξιμων ωφελημάτων.

postbabylon είπε...

εθθυμούμουν τούτον το ποστ σου κόρη, πολλά όμορφον, όπως ούλλες οι ιστορίες σου!

Ο Αη Βασίλης φέτος έφερεν σου το καλλίτερον δώρον! Να τα σιαίρεσαι τα δωρούθκια σου!!!!

ΣΜΙΛΙ ΤΩΡΑ είπε...

Εσυγκινησες με, εθυμησες μου πραματα που ημουν τζαι γω παιδάκι, καταστασεις στη δικη μου οικογένεια.

strovoliotis είπε...

Ακριβώς.

Άλλο το τότε, άλλο το τώρα.

Ina είπε...

Εγεμώσαν τα μάτια μου

Ουφ! είπε...

εκλαμούρισες με

Moonlight είπε...

έχει που την ώρα που εσχόλασα λαλώ τούτη την ιστορία ούλλου του κόσμου τζαι ΚΑΘΕ φορά που το λαλώ, ώσπου να φτάσω στο τέλος κλαίω...

ον ε μόρ χιλάριους νόουτ, ο παπάς σου φαντάζουμαι εν απεργούσε με τι τσέντα τη λουί βουιτόν στον νόμο έννε;

Aurora είπε...

Γεια σου, Ελένη.

Κατ' αρχάς απεργία - συγχώρα το διλολογικό διαμόνιο.

Σαλάτα τάχουνε κάνει, μας κάνουν ρεζίλι και είναι όλοι εναντίον μας. Απεργία μετά την εφαρμογή των μέτρων δεν ξανάκουσα. Σκεφτόμουνα ότι έτσι όπως ήρθαν τα πράματα και με αυτή την εξέλιξη μετά τους λανθασμένους χειρισμούς πιο προοδευτικό θα έμοιαζε να ήμασταν χθες απεργοσπάστες!..

Κι εγώ τη Μονόπολη ως καπιταλιστικό παιχνίδι την ήξερα. Μετά από χρόνια κατάλαβα γιατί.

Eólica είπε...

Αγαπητή Helen,
σου στέλνω αυτό το σχόλιο γιατί δεν υπάρχει το email σου στο προφίλ σου. Είναι σχετικά με το μπλογκ Ιστομαγειρέματα, στο οποίο είχες αφήσει παλιά συνταγές.
Μετά από πρωτοβουλία της Πρασινάδας, η οποία και επικοινωνησε με τη δασκαλούα, ιδρύτρια του μπλογκ, πλέον διαχειριστές του μπλογκ είναι και η ίδια, η Ποστμπάμπυλον και εγώ, που είμαστε δηλαδή οι πιο συχνοί "χρήστες" του μπλογκ αυτού. Θέλουμε να κάνουμε κάποιες αλλαγές, να σκουπίσουμε, να σφουγγαρίσουμε, να αλλάξουμε κάποια σέτινγκς ώστε να είναι πιο φιλικό προς τον χρήστη και, ως πρώτο βήμα, σκέφτηκα να βάλω ετικέτα σε κάθε συνταγή που υπάρχει ΚΑΙ με το όνομα αυτού που την πόσταρε. Έτσι αν κάποιος θέλει να βρει όλες τις συνταγές που έχει βάλει η ποστμπάμπυλον για παράδειγμα, δε θα έχει παρά να πατήσει στην ετικέτα με το όνομά της και να τις δω. Εάν δεν επιθυμείς να μπει ετικέτα με το όνομά σου για τις συνταγές σου, παρακαλώ πες μου το για να σε εξαιρέσω. Το email μου το βρίσκεις στο προφίλ μου. Σ'ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ πολύ
Εόλικα

Blogger είπε...

Do you drink Coca-Cola or Pepsi?
SUBMIT YOUR ANSWER and you could get a prepaid VISA gift card!